Η νίκη επί της Αλκής ήταν η 17η για την ΑΕΛ στο πρωτάθλημα και πλέον στοχεύει σε άλλες δύο κόντρα σε Δόξα την ερχόμενη Κυριακή και Κούκλια την άλλη Τετάρτη για να μπει στα πλέι οφ με 19αρι νικών και ασφαλώς από την πρώτη γραμμή της εκκίνησης στο σπρίντ των 10 στροφών προς τον τίτλο… Είναι δύο παιχνίδια που ούτε για αστείο δεν δέχονται να ακούσουν στην ΑΕΛ, ότι θα χαθούν οι βαθμοί της νίκης. Η ομάδα πήρε τις ανάσες που χρειαζόταν, σωματικές και ψυχολογικές, μετά από ένα εντυπωσιακό αήττητο σερί που έλαβε τέλος από τον Απόλλωνα και τώρα ετοιμάζεται για την τελική αντεπίθεση με μοναδικό στόχο να κόψει πρώτη το νήμα.

Η ΑΕΛ φαίνεται να περνά τη μεταβατική περίοδο της φυγής Σα και να αποκτά μια διαφορετική ταυτότητα ως ομάδα. Πλέον ο τρόπος προσέγγισης των παιχνιδιών αλλάζει, όπως αλλάζει και ο τρόπος ανάπτυξης της ομάδας, αφού απουσιάζει η ηγετική φυσιογνωμία του Πορτογάλου στην αντίπαλη περιοχή. Οι Καλουντζέροβιτς και Φουάντ δεν μπορούν να γίνουν ηγέτες στην επίθεση και να πάρουν την ομάδα στους ώμους τους. Αποτελούν χρήσιμα εργαλεία σκοραρίσματος και τίποτα περισσότερο. Το βάρος πέφτει στην τριάδα πίσω από αυτούς. Στους Μοντέιρο, Οριόλ και Μπεμπέ. Η ΑΕΛ είναι υποχρεωμένη να ψάξει γκολ από παντού και αυτό είναι πλέον το μήνυμα και η δουλεία του Πέτεφ στις προπονήσεις.

Στα δύο παιχνίδια μετά την αποχώρηση του Σα, με Ανόρθωση (2-0) και Απόλλωνα (0-1), ήταν φανερή η αλλαγή στον τρόπο που η ΑΕΛ προσέγγισε τη ροή του αγώνα. Ορθολογιστική ανάπτυξη με την μπάλα να πηγαίνει πιο συχνά στα δύο άκρα – παρά κάθετα στο αντίπαλο «κουτί» - και με περισσότερους παιχτές να απειλούν για γκολ και κυρίως με πιο συνθετική και ανθεκτική ανασταλτική λειτουργία με την επιστροφή του Σακέτι και την μεγαλύτερη ενσωμάτωση του Γκέντσιεφ. Αυτή θα είναι η ΑΕΛ που θα τρέξει στους τελευταίους 2+10 αγώνες.