Με τη σεζόν να μπαίνει στο τελευταίο στάδιο, η Ομόνοια είναι υποχρεωμένη με όσες δυνάμεις διαθέτει να κυνηγήσει το πολύτιμο ευρωπαϊκό εισιτήριο. Πολύτιμο από κάθε άποψη. Συνεπώς η μόνη επιλογή αυτή τη στιγμή είναι η στήριξη της ομάδας, με τις αδυναμίες της, με τα προβλήματα, με τον περιορισμένο ορίζοντα δυνατοτήτων.

 

Παρόλα ταύτα, το σλόγκαν ‘’να μείνουν όσοι θέλουν και μπορούν", μπορεί κάλλιστα να μπει σε πράξη. Είναι εμφανές ότι το ρόστερ θα χρειαστεί ξεκαθάρισμα το καλοκαίρι. Το ποιο θέλουν να μείνουν είναι φυσικά ξεχωριστό, από το ποιοι μπορούν κιόλας να προσφέρουν.  

 

Υπάρχει μία μικρή ομάδα παικτών που η παραμονή τους στην επόμενη περίοδο είναι must, είτε έχουν συμβόλαιο, είτε όχι. Και πρέπει να υπάρξουν οι σωστές προϋποθέσεις και δικλίδες για να μην έχει ενδοιασμούς π.χ ο Αντράντε ή ο Μορέιρα να συνεχίσουν ή να μην προβληματιστεί ο  Σκέμπρι για να ανανεώσει.

 

Όσο και αν κάποια πράγματα φωνάζουν, είναι υποκειμενικό και στη κρίση του καθενός το ποιος πρέπει να μείνει και ποιος όχι. Μένουν 12 αγωνιστικές, 12 ντέρμπι. Υπάρχει ένας στόχος, το ευρωπαϊκό εισιτήριο.  

 

Και ένας ίσως μεγαλύτερος σε αξία. Η αξιοπρέπεια της Ομόνοιας, ο ρόλος της μέχρι τέλους στο πρωτάθλημα, το μέγεθος του σεβασμού που θα εκπέμπει στους αντιπάλους της. Δώδεκα ντέρμπι υπό τέτοιες συνθήκες, είναι ίσως η μεγαλύτερη και πιο αντιπροσωπευτική διαδικασία για όσους παίκτες πρέπει έστω και τώρα να αποδείξουν ότι και θέλουν και αξίζουν  να μείνουν.