Αν οι Χαλεπιανές ήταν όντως διαθέσιμες προς αξιοποίηση, θα ήταν όχι απλά σωσίβιο, αλλά ναυαγοσωστική λέμβος για την Ομόνοια στις δύσκολες εποχές που περνά. Και αν ήταν, είναι δεδομένο πως οι ιθύνοντες του σωματείου τα τελευταία χρόνια θα την αξιοποιούσαν με τον ένα η τον άλλο τρόπο. Εξού και οι τοποθετήσεις του νυν Γενικού Γραμματέα Χριστόφορου Χριστοφή στα ΜΜΕ. 

 

Όμως δεν είναι. Για μία σειρά λόγων με βασικούς τους εξής δύο. Η εταιρία η οποία έχει αναλάβει την αγορά και διαχείριση της γης, είναι εντελώς ανεξάρτητη από το σωματείο, από νομικής άποψης. Η γη αγοράστηκε με δάνειο το οποίο εξοφλείται. Από την ώρα που δεν έχει εξοφληθεί,  δεν μπορεί να δοθεί προς οποιαδήποτε οικονομική αξιοποίηση. 

 

Υπάρχει και μία άλλη σοβαρή παράμετρος, η οποία λέχθηκε τουλάχιστον σε 2 Γενικές Συνελεύσεις ενώπιον των μελών από τη Διοίκηση με επεξήγηση μάλιστα από τους οικονομικούς ελεγκτές. Ότι αν υπάρξει νομική πρόνοια και η έκταση δηλωθεί ως περιουσιακό στοιχείο της Ομόνοιας, θα μπορεί οποιοσδήποτε στον οποίο το σωματείο οφείλει χρήματα, να ζητήσει και να επιτύχει δέσμευση του περιουσιακού αυτού στοιχείου. Είναι αντιληπτό ότι ειδικά σε εποχές που το χρέος της Ομόνοιας είναι πολύ μεγάλο, το ενδεχόμενο δέσμευσης θα ήταν πολύ μεγαλύτερο.