Αν κάποιος μη γνώστης των όσων συμβαίνουν στην Ομόνοια τα τελευταία διάστημα παρακολουθούσε τον ψεσινό αγώνα στο ΓΣΠ, σίγουρα θα έμενε έκπληκτος αν κάποιος άλλος τον πληροφορούσε για την πορεία της ομάδας, τα οικονομικά και διοικητικά προβλήματα, την απογοήτευση του κόσμου. Την προβληματική γενικά περίοδο που διανύει το σωματείο. Τα πάντα δημιουργούσαν μία διαφορετική εικόνα. Λες και ήταν προχθές, με το προχθές να σημαίνει διάφορες πρόσφατες εποχές ομαλότητας ,σύμπνοιας. Δεν χρειάζεται να πάμε και πολύ μακριά για να βρεθεί η 1η. Μόλις πέρσι τέτοιο καιρό επικρατούσε ο ξεσηκωμός, αλλά και ξεκινούσε η αγωνιστική αντεπίθεση. Μέχρι χθες το απόγευμα λίγο πριν της 18:00 η λέξη απογοήτευση κυριαρχούσε. Δύο ώρες αργότερα…

 

Η ομάδα παρά τις πολλές απουσίες και προερχόμενη από μέτριες και κακές εμφανίσεις, έβγαλε ένα διαφορετικό πρόσωπο. Σωστά στημένη, μελετημένη, παθιασμένη, αποφασισμένη. Με καλές ενέργειες, σωστή αμυντική προσέγγιση για το μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα, επιθετική στο χώρο και στη μπάλα. Να εκμεταλλεύεται τα δυνατά της σημεία, να καλύπτει τις αδυναμίες της και να μην αφήνει ατιμώρητα τα λάθη του αντιπάλου. Κέρδισε μία ομάδα από την οποία έχασε δύο φορές πριν και κρατά στα πόδια της τη πρόκριση. Την ίδια ώρα μόνο το άδειο βόρειο πέταλο, διαφοροποιούσε  την εικόνα ομοιότητας του προχθές με του χθες. Γιατί η προσέλευση υπό τις συνθήκες ήταν καλή, αλλά αυτό που προκαλούσε εντύπωση ήταν ο παλμός της εξέδρας. Από το 1’ μέχρι το 93’. Δεν ήταν μόνο οι οργανωμένοι που συνηθίζουν να μην… σιωπούν. Όλος ο κόσμος ένωσε τη φωνή του. Και στο τέλος, αν και ο ενθουσιασμός μειώθηκε από το 2-1, απέδωσε τα εύσημα με ζεστό χειροκρότημα.  Ίσως πέρα από τη νίκη και το προβάδισμα πρόκρισης, το μεγαλύτερο κέρδος της Ομόνοιας ήταν η… ομόνοια στο γήπεδο έστω και για μία βραδιά.  Βραδιά βάλσαμο στις πολλές πληγές, που πρέπει να κάποια στιγμή να κλείσουν.