Πέρασαν 39 χρόνια. Για κάποιους είναι μία ολόκληρη ζωή. Ούτε αυτή, όμως, δεν είναι ικανή να σβήσει από την μνήμη όλων τα 21 παιδιά που χάθηκαν στις 8η Φεβρουαρίου του 1981 αλλά και τα δάκρυα για την μεγάλη απώλειά τους.

 

Τα δάκρυα για αυτά τα παιδιά δεν πρόκειται να... στεγνώσουν ποτέ. Είναι το δίχως άλλο η πιο μεγάλη και οδυνηρή τραγωδία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η πιο μεγάλη στον ελληνικό αθλητισμό. Από τις πλέον δύσκολες στιγμές. Δύσκολο το να εκφράσεις το πόσο άσχημα νιώθεις και ακόμα πιο δύσκολο το να αποτυπώσεις αυτό το συμβάν. Είκοσι ένα παιδιά που χάθηκαν τόσο άδικα στις 8 Φλεβάρη του 1981 αλλά δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ. Ήταν η ιστορία που κλόνισε τον Ολυμπιακό και αποτέλεσε μία ημέρα θρήνου και μνήμης.

 

Η τραγωδία της Θύρας 7 στις 8/2/1981 που έγινε στο πλαίσιο του αγώνα της 20ής αγωνιστικής με αντίπαλο την ΑΕΚ. Ο Ολυμπιακός είχε παραταχθεί τότε με τους Σαργκάνη, Κυράστα, Βαμβακούλα, Παπαδόπουλο, Νοβοσέλατς, Κουσουλάκη, Περσία, Νικολούδη, Αναστόπουλο, Ορφανό και Γαλάκο.

 

Επικράτησε με το επιβλητικό 6-0 της ΑΕΚ, όμως εκείνο που θα ακολουθούσε δεν το περίμενε κανείς. Ο κόσμος του Ολυμπιακού άρχισε να τρέχει πριν τελειώσει ο αγώνας για να βγει από το γήπεδο, με προορισμό την έξοδο της Θύρα 1, απ' όπου οι παίκτες θα αποχωρούσαν μετά το παιχνίδι για τα σπίτια τους. Η πόρτα της Θύρα 7 όμως ήταν μισάνοιχτη. Κάποιος γλίστρησε και μετά όλοι άρχισαν να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο.

 

Πολλοί τραυματίες και είκοσι ένας νεκροί. Το «αδέρφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε» ήχησε και φέτος στο Καραϊσκάκη για όσους και όσες χάθηκαν την 8η Φεβρουαρίου του 1981 και φυσικά θα συνεχίσει να ηχεί για πάντα!​