Η MU, η Premier League, το Champions League, το ίδιο το ποδόσφαιρο, δεν θα είναι πια τα ίδια… Ούτε οι δηλώσεις στις καθιερωμένες press conference της Παρασκευής ούτε οι… σκυλοκαβγάδες με τους διαιτητές στην άκρη των πάγκων.
Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον δεν ήταν («ανατριχιάζει» κανείς μόνο και μόνο χρησιμοποιώντας παρελθόντα χρόνο) απλώς η πιο εμβληματική φιγούρα του βρετανικού και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου τις τελευταίες δεκαετίες, ούτε, μονοδιάστατα, ο talisman της United. Ήταν ένας τρόπος ζωής, μια ηθική στάση απέναντι στα πράγματα, ένα παράδειγμα ανθρώπινης θέλησης για όλους, τόσο για «φίλους» όσο και για «αντιπάλους».
Όσο κι αν ο ίδιος επιμένει, μέχρι σήμερα, να λέει, με εξόφθαλμη περίσσεια ταπεινοφροσύνη, ότι ο Τζοκ Στιν, ο μεγάλος του μέντορας, υπήρξε ο μεγαλύτερος μάνατζερ της ιστορίας, τα βιβλία, τα ρεκόρ, οι αριθμοί, οι τροπαιοθήκες, τον διαψεύδουν. Όλα προσυπογράφουν πως ο τίτλος του κορυφαίου σφραγίζεται με το δικό του όνομα, τη δική του μοναδική αίγλη και αύρα.
Η 8η Μαΐου 2013, έχει ήδη πάρει μια περίοπτη θέση στο ανεπανάληπτο χρονικό της ιστορίας του ποδοσφαίρου. Όπως και η 6η Νοεμβρίου 1986, η πρώτη μέρα που πέρασε τις πύλες του Ολντ Τράφορντ, δίνοντας την υπόσχεση ενός ασύλληπτου ονείρου που, 26 χρόνια μετά, έκανε πραγματικότητα. Επιβεβαιώνοντας, ότι οι άνθρωποι ονειρεύονται πολύν καιρό, αλλά βλέπουν τα όνειρά τους να πραγματοποιούνται σχεδόν σε μια στιγμή, όπως μια λάμψη στον ουρανό μιας σκοτεινής αιθρίας.     
Αλλά αυτή, είναι πολύ σημαντικότερη: Γιατί ενοφθαλμίζει το μεγαλείο μιας καριέρας μέσα στην πορεία μιας ολόκληρης ζωής. Γιατί πριν από τη United, υπήρξαν τα παιδικά χρόνια στα ναυπηγεία του Clyde, η ζωή στην Queen's Park, τη St. Johnstone, την Dunfermline, τη Rangers, τη Falkirk, την Ayr, την East Stirlingshire, τη St. Mirren,
την Aberdeen, την Εθνική Σκοτίας… Στο καλό, Σερ Άλεξ, αν και ξέρουμε πως δεν έφυγες, ούτε θα φύγεις ποτέ…