Τα καλύτερα για το τέλος άφησε η ΚΟΠ στις χθεσινοβραδινές βραβεύσεις των κορυφαίων της χρονιάς. Βραβεύτηκαν οι πρωταγωνιστές μιας προσπάθειας πολλών μηνών, αλλά το πιο θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα κέρδισε με την αξία του ο Πέτρος Χατζηνικολάου.
Ενός παιδιού, του οποίου η μοίρα έπαιξε άσχημο παιχνίδι πριν από 12 χρόνια και τον καθήλωσε στο τροχοκάθισμα. Στα καλύτερα του χρόνια ο αγαπημένος μου φίλος γνώρισε τη χειρότερη και πιο άδικη πλευρά της ζωής.
Βγήκε στη Λεμεσό για να διασκεδάσει και στην επιστροφή για το σπίτι ο οδηγός του αυτοκινήτου έχασε τον έλεγχο. Ο Πέτρος που καθόταν ακριβώς πίσω από τον οδηγό μεταφέρθηκε στο πλησιέστερο νοσοκομείο και ακολούθως στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας για να αρχίσει μια μεγάλη μάχη. Μια μάχη ζωής ή θανάτου.
Στην Εντατική Μονάδα, ο χάρος προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την αδυναμία του –ήταν σε κώμα- και να τον κερδίσει πολλές φορές, αλλά οι ιατροί και κυρίως η δύναμη της ψυχής του Πέτρου επικράτησαν.
Μετά από ένα μήνα και αφού ξεπέρασε τον κίνδυνο θανάτου, ακολούθησε πολλές ψυχοφθόρες διαδικασίες που δεν είμαι ο αρμόδιος να περιγράψω. Η πιο δύσκολη μάχη για τον ίδιο και για τους γονείς του Πέτρου ήταν να αποδεχτούν το πρόβλημα και να πορευτούν με τούτο για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Με την πάροδο του χρόνου ο Πέτρος το πάλεψε, έμαθε να ζει με το πρόβλημα του και ακολούθησε σπουδές εξ αποστάσεως. Η αγάπη του, όμως, για το ποδόσφαιρο (στα εφηβικά του χρόνια αγωνιζόταν στον Εθνικό Άσσιας), τον οδήγησε να αιτηθεί συμμετοχή στα μαθήματα της Σχολής Ποδοσφαίρου της ΚΟΠ και σήμερα είναι κάτοχος του διπλώματος UEFA C.
Ο στόχος του είναι μακροπρόθεσμος και επιθυμεί να περάσει όλα τα στάδια της προπονητικής και να ασχοληθεί πιο βαθιά με το επάγγελμα αυτό. Και είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρει, διότι η δύναμη και η θέληση του Πέτρου είναι τεράστια.
Συγχαρητήρια και από εδώ φίλε μου καλέ!
