1.   Κνουτ Άντερς Φόστερβολντ (Μόλντε – Στάμπαεκ, 1999)
Αν δεν είναι η χειρότερη βουτιά όλων των εποχών, είναι σίγουρα η πιο αστεία. Άλλωστε και ποδοσφαιριστές εκείνης της εποχής διακωμώδησαν το περιστατικό, όπως ο Τζον Κάριου, έπειτα από ένα τέρμα που σημείωσε αργότερα μέσα στη σεζόν. Ένα άγγιγμα του χεριού του Πίτερ Μάρτενσον ήταν αρκετό για τον Φόστερβολντ. Με καθυστέρηση, όπως στα κόμικς, ο μετέπειτα αμυντικός της Γκρίσμπι και νυν ποδηλάτης με την εθνική Νορβηγίας, σωριάστηκε στο έδαφος, προκαλώντας άφθονο γέλιο.

2.   Μπράιαν Καράσκο (Εκουαδόρ U20 – Χιλή U20, 2011)
Η βουτιά που έδωσε μια νέα ερμηνεία στον όρο «φάουλ». 14 λεπτά πριν τη λήξη της αναμέτρησης για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο Καράσκο έπιασε το χέρι του αντιπάλου του και το χρησιμοποίησε, χτυπώντας τον ίδιο του τον εαυτό στο πρόσωπο. Ο διαιτητής δεν το αντιλήφθηκε, έδωσε το φάουλ υπέρ του Καράσκο, ο οποίος απομακρύνθηκε εγκαίρως πριν τον πάρουν χαμπάρι. Μια νέα «εφεύρεση» ήταν γεγονός.

3.  Μόρτεν Γκαμστ Πέντερσεν (Άρσεναλ – Μπλάκμπερν, 2009)
Μπορεί να μην αντίκρισε την κίτρινη κάρτα για θέατρο από το διαιτητή, όμως η πραγματική του τιμωρία ήταν η μη αξιοποίηση μιας μεγάλης ευκαιρίας στο Έμιρεϊτς. Βλέποντας να χάνει το κοντρόλ και να μην είναι σε θέση βολής, ο εξτρέμ της Μπλάκμπερν έπεσε στο έδαφος για να κερδίσει πέναλτι. Παρά τα δύο σχεδόν μέτρα απόστασης από τον Μπακαρί Σανιά της Άρσεναλ, ο νορβηγός δε δίστασε να βουτήξει, αν και ο ίδιος είχε γυρίσει το βλέμμα του, κοιτάζοντας πόσο μακριά είναι ο αντίπαλός του. Το ρίσκο δεν του βγήκε, με τις αντιδράσεις του κόσμου να είναι έντονες προς το πρόσωπό του – αλλά και του διαιτητή που δεν τον τιμώρησε – στη συνέχεια.

4.   Ρόμπερτ Μάιερ (Ντούισμπουργκ – Κολωνία, 2005)
Οι «βουτιές» δεν περιλαμβάνονται στο ρεπερτόριο μόνο των ποδοσφαιριστών, αλλά και των προπονητών, όπως αποδείχθηκε στην περίπτωση του τεχνικού της Ντούισμπουργκ, Ρόμπερτ Μάιερ. Αν και έριξε κουτουλιά στον ποδοσφαιριστή της Κολωνίας, Άλμπερτ Στράιτ, ο Μάιερ σωριάστηκε, πιάνοντας το κεφάλι του, πριν το «θύμα» πέσει κι εκείνο στο έδαφος. Ο Στράιτ αντίκρισε την κόκκινη κάρτα, όμως λίγες ημέρες αργότερα η γερμανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία ακύρωσε την αποβολή του, ενώ τιμώρησε τον Μάιερ με αποκλεισμό από κάθε ποδοσφαιρική δραστηριότητα για τρεις μήνες. Δύο ημέρες μετά το περιστατικό όμως, απομακρύνθηκε από την τεχνική ηγεσία της Ντούισμπουργκ.

5.   Φερνάντο Τόρες (Χιλή – Ισπανία, 2010)
Αν και η Χιλή του Μαρσέλο Μπιέλσα είχε σταθεί πολύ καλά απέναντι στην Ισπανία, ειδικά στο πρώτο μισάωρο της αναμέτρησης, οι «φούριας ρόχας» όχι μόνο προηγήθηκαν με 2-0 στο ημίχρονο, αλλά αγωνίζονταν και με παίκτη παραπάνω, λόγω της αποβολής του Μάρκο Εστράδα στο 37ο λεπτό. Σε μια αντεπίθεση, ενώ ο διαιτητής δεν είχε οπτικό πεδίο, ο Τόρες βούτηξε στη γραμμή της περιοχής, κερδίζοντας τη δεύτερη κίτρινη κάρτα του αντιπάλου του. Η αποβολή του Εστράδα δεν ήταν το μόνο κακό για τη Χιλή, καθώς στην εξέλιξη της φάσης (ο διαιτητής είχε αφήσει πλεονέκτημα) ο Αντρές Ινιέστα σημείωσε το δεύτερο γκολ της Ισπανίας.

6.   Πατρίκ Βιεϊρά (Λίβερπουλ – Άρσεναλ, 2004)
Με μια τέτοια βουτιά στο κέντρο του αγωνιστικού χώρου του Άνφιλντ, ο Πατρίκ Βιεϊρά απέδειξε πόσο... ερασιτέχνης ήταν στο θέατρο. Με το σκορ να είναι στο 1-1, ο γάλλος πήρε την μπάλα από την άμυνα της ομάδας του, την πέρασε από τον Ντίτμαρ Χάμαν, πριν πέσει αδέξια στο έδαφος.

7.   Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο (Σέλτικ – Μίλαν, 2007)
Η Σέλτικ κράτησε στη λευκή ισοπαλία τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης, Μίλαν, πριν γνωρίσει την ήττα με 1-0 στον επαναληπτικό και αποκλειστεί. Όμως οι ιταλοί θα μπορούσαν να είχαν πάρει προβάδισμα από τον πρώτο μεταξύ τους αγώνα, αν ο Τζιλαρντίνο δε διεκδικούσε όσκαρ χειρότερης βουτιάς. Ο διεθνής Ιταλός έπεσε αναίτια κάτω, ενώ είχε βρεθεί απέναντι από τον Αρτούρ Μπόρουτς, σε μια ανεπανάληπτη ευκαιρία για γκολ. Ο διαιτητής όχι μόνο δεν έδωσε πέναλτι, αλλά τον τιμώρησε και με κίτρινη κάρτα για θέατρο.

8.  Στίβεν Τέιλορ (Νιούκαστλ – Άστον Βίλα, 2005)
Οι «βουτιές» δεν γίνονται μόνο για να κερδίσει κάποιος ένα φάουλ, αλλά καμιά φορά και για να το «καλύψει». Οι «καρακάξες» ήταν ήδη πίσω με 1-0, με τον Σέι Γκίβεν να είναι εκτός εστίας, ο Τέιλορ προσπάθησε να εμποδίσει το δεύτερο γκολ εις βάρος της ομάδας του. Δυστυχώς για εκείνον, το έκανε με το χέρι, το πέναλτι δόθηκε εις βάρος της Νιούκαστλ, ο ίδιος αποβλήθηκε και στη συνέχεια η ομάδα του ηττήθηκε με 3-0. Ο Τέιλορ προσπάθησε να ξεγελάσει το διαιτητή, πέφτοντας στο έδαφος και κρατώντας το πρόσωπό του, ώστε να του δείξει πως εκεί χτύπησε η μπάλα και όχι στο χέρι. Ο ρέφερι του έδειξε αμέσως την κόκκινη κάρτα, με τον Τέιλορ να βγαίνει εκτός αγωνιστικού χώρου, χωρίς να διαμαρτύρεται.

9.   Κάιλ Λάφερτι (Βόρειος Ιρλανδία – Αζερμπαϊτζάν, 2012)
Το ματς βρισκόταν στις καθυστερήσεις, με το σκορ να είναι στο 1-1, χάρις στα τέρματα των Χίλι και Αλίεφ, όταν ο Λάφερτι αποφάσισε να κλέψει τη δόξα του αγώνα και να γίνει μόλις ο δεύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Βορείου Ιρλανδίας, που αντίκρισε κίτρινη κάρτα για θέατρο. Μόλις συνειδητοποίησε ότι δεν προλάβαινε την μπάλα μετά τη μεταβίβαση του Κρις Μπερντς, ο Λάφερτι αποφάσισε να «βουτήξει» για να κερδίσει πέναλτι. Όμως για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε έστω κάποιος αντίπαλος να ήταν κοντά του. Τι κατάφερε τελικά να κερδίσει; Μια κίτρινη κάρτα και μια θέση για πάντα στο Youtube.

10. Σέρχιο Μπούσκετς (Μπαρτσελόνα – Ίντερ, 2010)
Εδώ υπήρχε πραγματική επαφή. Ο Τιάγκο Μότα χτύπησε με το χέρι στο πρόσωπο τον Σέρχιο Μπούσκετς, όμως ο λόγος που μπαίνει στη συγκεκριμένη λίστα αυτή η «βουτιά» έχει να κάνει με το τι επακολούθησε. Όσο ο Μπούσκετς... σφάδαζε από τους πόνους, οι κάμερες τον «συνέλαβαν» να ρίχνει μια κλεφτή ματιά μέσα από τα δάχτυλά του, ώστε να ελέγξει αν όντως ο διαιτητής έχει πειστεί πως το χτύπημα ήταν σοβαρό. Είναι περιττό να πούμε πως μόλις ο Μότα αντίκρισε την κόκκινη κάρτα, ως δια μαγείας, ο Μπούσκετς σηκώθηκε αμέσως από το έδαφος.