Η συζήτηση με τη Vana Nik στο Facebook ήταν η αφορμή για το κείμενο αυτό. Συζητούσαμε την εμφάνιση της Beyonce στο ημίχρονο του Super Bowl και σχολιάζαμε την απίστευτη ταχύτητα με την οποία οι διοργανωτές είχαν στήσει και ξεστήσει τα σκηνικά μέσα σε 5 λεπτά. Και μέσα σε 20 λεπτά είχαν παρουσιάσει ένα φοβερό υπερθέαμα στο… ημίχρονο του τελικού ανάμεσα στη Βαλτιμόρη και το Σαν Φρανσίσκο. «Americans», μου λέει. Στη διάρκεια του αγώνα υπήρξε ακόμα κάτι, το οποίο θα μπορούσε να σχολιαστεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και το οποίο παραμένει άγνωστο στη δική μου λογική, γιατί δεν υιοθετείται στην Ευρώπη. Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει ποτέ αγώνα του American Football, αξίζει να συνεχίσουν να διαβάζουν και τις επόμενες γραμμές του κειμένου. Ο πρώτος διαιτητής του αγώνα εξηγεί στο κοινό, μέσω ενός μικροφώνου, τις αποφάσεις που λαμβάνονται από τους διαιτητές. Άμεσα, την ώρα της απόφασης, όχι μετά τον αγώνα, όχι με καθυστέρηση. Έχει φωνή και τοποθετείται υπεύθυνα και ξεκάθαρα μπροστά στο κοινό που ακούει και τη δική του εκδοχή. Είμαι σίγουρος ότι οι Αμερικανοί είναι πολύ μπροστά και σε αυτό, δείχνοντας τον δρόμο στην Ευρώπη.
Τι συμβαίνει στην Ευρώπη; Το ακριβώς αντίθετο. Η ΟΥΕΦΑ και οι τοπικές Ομοσπονδίες απαγορεύουν στον διαιτητή να μιλά. Πριν, μετά και εννοείται και κατά τη διάρκεια του αγώνα. Κανείς δεν γνωρίζει με ποιο σκεπτικό λαμβάνει μίαν απόφαση στο 90λεπτο. Φυσικά όλο αυτό δεν λειτουργεί πάντα εναντίον του διαιτητή που δεν έχει την ευκαιρία να μιλήσει και να εξηγήσει, αλλά κάποιες φορές τον βολεύει κιόλας. Γιατί μπορεί να κρυφτεί και να μη λογοδοτήσει στον κόσμο για την επιλογή του να δώσει ένα πέναλτι, ένα φάουλ, ένα οφσάιντ κτλ. Θα γλιτώναμε πολλά, αν δίναμε τον λόγο στους διαιτητές.