Δύο λέξεις μού ήρθαν στο μυαλό, μόλις άκουσα τη δήλωση του… βραχνιασμένου Ανδρέα Σοφοκλέους αμέσως μετά το παιχνίδι της ΑΕΛ με την Φενερμπαχτσέ: «Στείλαμε το μήνυμα ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει σχέση με τους πολέμους». Οι δύο λέξεις που αναβόσβησαν αμέσως στο μυαλό μου ήταν... «Ντιναμό Κιέβου». Δεν ξέρω αν ο πρόεδρος της ΑΕΛ γνωρίζει τα ονόματα: Τρούσεβιτς, Σβιριντόφσκι, Κορότκιχ, Κλιμένκο, Τιούτσεφ, Πούτιστιν, Κουζμένκο, Χοντσαρένκο, Μπαλάκιν, Σουκάρεφ, Μέλνικ. Από όλους αυτούς, μονάχα τρεις επέζησαν. Οι άλλοι 8 εκτελέστηκαν από τους Ναζί…

Πρόκειται για την ιστορία της Σταρτ, της ουκρανικής ομάδας που κατά τα 8/11 ήταν η συνέχεια της Ντιναμό Κιέβου κατά τα χρόνια της γερμανικής κατοχής στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τα 3/11 της Λοκομοτίβ Κιέβου.

H ομάδα της Σταρτ το 1942.

Οι Γερμανοί κατακτητές θέλησαν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του ουκρανικού πληθυσμού διοργανώνοντας ποδοσφαιρικά τουρνουά. Δεν είχαν τη διάθεση να επεμβαίνουν, ούτε τους ενδιέφεραν τα αποτελέσματα. Ο μόνος σκοπός ήταν να ξεφουσκώνει η οργή των Ουκρανών και να διοχετεύεται στο ποδόσφαιρο. Η πορεία της ομάδας Σταρτ και η δυναμική που απέκτησε συντρίβοντας όλες τις ομάδες του κατακτητή, άρχισαν να δίνουν στον τοπικό πληθυσμό κουράγιο και ελπίδα για αποτίναξη του γερμανικού ζυγού. Τότε ήταν που οι Γερμανοί κατάλαβαν ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα απλό άθλημα. Έφτιαξαν μία πανίσχυρη ομάδα θέλοντας να νικήσουν τη Σταρτ και να κατεδαφίσουν το φρόνημα των Ουκρανών. Το παιχνίδι έγινε στις 6 Αυγούστου 1942 κόντρα στην Flakelf, την ομάδα της πανίσχυρης Λουφτβάφε (η πολεμική αεροπορία της Γερμανίας)! Πριν από το παιχνίδι οι Ναζί αξιωματικοί επισκέπτονται τα αποδυτήρια της Σταρτ. Της ζητούν δύο πράγματα. Να χαιρετήσουν ναζιστικά οι ποδοσφαιριστές και να… χάσουν το παιχνίδι. Οι 11 της Σταρτ δεν έκαναν ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Κέρδισαν με 5-1 την Flakelf και φυσικά ουδέποτε χαιρέτησαν ναζιστικά. Οι Γερμανοί τους συνέλαβαν, τους έστειλαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι 8 από τους 11 εκτελέστηκαν.

Κάτω αριστερά, τρείς επιζώντες του αγώνα. Ο Makar Goncharenko, αριστερά, που ήταν στο νοσοκομείο για ένα πόδι σπασμένο και δίπλα του οι Vladimir Balakin και Vassily Sukharev που μπόρεσαν να διαφύγουν μετά το ματς ανάμεσα στο πλήθος. Στη μικρή φωτογραφία ο χαρισματικός τερματοφύλακας της FC Start Nikolai Trusevich, που χτυπήθηκε κατά τη διάρκεια του ματς και αργότερα εκτελέστηκε στο γερμανικό στρατόπεδο.

-    Ακόμα κάτι. Αντιγράφω από το Wikipedia και θα ήταν καλό να το διαβάσει κάποιος πριν σκεφτεί ξανά ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει σχέση με πολέμους!

Ο Πόλεμος του ποδοσφαίρου
Με το όνομα Πόλεμος του ποδοσφαίρου (ισπανικά: La guerra del fútbol) ή Πόλεμος των 100 ωρών είναι γνωστός ο τετραήμερος πόλεμος του 1969 μεταξύ της Ονδούρας και του Ελ Σαλβαδόρ. Η αφορμή δόθηκε από τις έντονες ταραχές που ξέσπασαν κατά τη διάρκεια του δεύτερου προκριματικού γύρου για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1970. Στις 14 Ιουλίου του 1969 ο στρατός του Ελ Σαλβαδόρ επιτέθηκε στην Ονδούρα.
- Σίγουρα όταν ο George Orwell υποστήριζε πως το ποδόσφαιρο είναι πόλεμος χωρίς πυροβολισμούς, δεν είχε στο μυαλό του τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στη Λατινική Αμερική το καλοκαίρι του 1969. Προφανώς λοιπόν κ. Σοφοκλέους, το ποδόσφαιρο έχει σχέση με τους πολέμους, καλώς ή κακώς. Και αφού το υπηρετείτε, καλό θα ήταν να γνωρίζεται την τεράστια δύναμη που κρύβει μέσα του.

Πάντα φιλικά, Βόρις Καραγιάννης.