Έγινε συνήθεια εδώ και δυο περίπου χρόνια να διαβάζουμε στον ημερήσιο Τύπο και επίδικα στις οικονομικές ειδήσεις, θέματα που παλαιότερα νομίζαμε ότι μόνο άλλες χώρες αφορούν και όχι τη δική μας.

Κι όμως, άλλαξαν οι εποχές και δυστυχώς αργήσαμε να το συνειδητοποιήσουμε, γι' αυτό και μας ηρθε σαν κεραμίδα στο κεφάλι.
Θεωρούσαμε οι πλείστοι ότι ζούμε στη χώρα των οικονομικών θαυμάτων κι ότι η κρίση που ξεκίνησε από τη μακρινή Αμερική, αλλά έδειχνε τα δόντια της και προς Ευρώπη μεριά, εμάς δεν θα μας άγγιζε.

Βλέπετε ήταν ακόμη νωπές στη μνήμη του κοσμάκη οι τεράστιες διαφημίσεις σχεδόν όλων των τραπεζικών οργανισμών που καλούσαν τους πελάτες τους να συνάψουν τεράστια στεγαστικά δάνεια ή να αυξήσουν το παρατράβηγμά τους ή και να προμηθευτούν κάρτες με χιλιάδες ευρώ όριο.

Τώρα τρέχουν όλοι και δεν φτάνουν. Η προσγείωση για όλους μας ήταν πολύ ανώμαλη και σαν τέτοια εξακολουθεί να έχει παρενέργειες.

Για τους πλείστους όμως είναι ήδη αργά, πολύ αργά.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή την επικείμενη εξέταση των φακέλων που αφορούν στα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ από την αρμόδια επιτροπή.

Εδώ τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά, αφού υπήρχε προειδοποίηση από την ΚΟΠ και όχι μόνο για τους επερχόμενους ελέγχους αλλά οι περισσότεροι ηγέτες των σωματείων ή των εταιρειών αγρόν ηγόρασαν…

Έτσι φτάσαμε στο σημείο να έχουν ήδη πληρώσει βαθμολογικό κόστος κάποιες ομάδες, ενώ ορατός είναι ο κίνδυνος να μπουν στη σχετική λίστα κι άλλες από την Α' αλλά και τη Β' κατηγορία.

Η ουσία είναι ότι η συνολική εικόνα του ποδοσφαίρου μας χειροτερεύει τρίμηνο με τρίμηνο κι αυτό οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο κλείσιμο κι άλλων μαγαζιών.

Ταυτόχρονα φαίνεται καθαρά ότι οι πόροι στερεύουν και ότι οι συνέπειες θα είναι ανάμεσα σ' άλλα και η αλλαγή στον βαθμολογικό πίνακα.

Κι αυτό είναι άδικο για όλους όσοι πασχίζουν στο γήπεδο να το χάνουν στα χαρτιά, αλλά γι' αυτό πρέπει να μέμφονται πρωτίστως τους διοικητικούς ηγέτες των ομάδων τους…