Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τις εκπροσώπους της Ελλάδας στην Ευρώπη και ειδικά με τον Παναθηναϊκό, που εθεωρείτο ο πιο αξιόπιστος διαχρονικά.

Σε αντίθεση με την Εθνική ομάδα, που από τον άθλο της Πορτογαλίας και εντεύθεν δίνει σχεδόν το παρών της σε τελική φάση ευρωπαϊκών και παγκόσμιων διοργανώσεων, σε συλλογικό επίπεδο ουσιαστικά μια τρύπα στο νερό κάνουν οι εκάστοτε εκπρόσωποι της Ελλάδας.

Ο Ολυμπιάκος, που δεν έχει ούτε φέτος αντίπαλο στο πρωτάθλημα, έχασε σπίτι του και κυρίως δεν έπαιξε μπάλα.

Ο ΠΑΟ διασύρθηκε από την Μάριμπορ του Ταβαρές και ουσιαστικά και οι δυο έδειξαν ότι δεν μπορούν να έχουν απαιτήσεις στους ομίλους που συμμετέχουν.

Είναι πολύ άσχημη η εικόνα που βγάζει στην Ευρώπη το ελλαδικό ποδόσφαιρο σε επίπεδο συλλόγων και δυστυχώς λίαν συντόμως θα έχει ακριβό κόστος σ' ό,τι αφορά τη θέση που θα καταλήξει στη βαθμολογία στην Ευρώπη.

Δεν ξέρω αν το γεγονός ότι δεν υπάρχει ο έντονος ανταγωνισμός στο ελλαδικό πρωτάθλημα παίζει τελικά σημαντικό ρόλο στην κάκιστη εικόνα που συνήθως βγάζουν στην Ευρώπη οι εκπρόσωποι της Ελλάδας, αυτό που ξέρω και προβληματίζομαι, όπως όλοι που ασχολούνται διαχρονικά μ' αυτό, είναι ότι στα τελευταία χρόνια ομάδες που ήταν πελάτες κυρίως του ΠΑΟ ξαφνικά γιγαντώνονται και ρίχνουν τριάρες και παίρνουν ανέλπιστες προκρίσεις.

Στο ίδιο χρονικό διάστημα, οι κυπριακές ομάδες κάνουν κάθε χρονιά τις δικές τους υπερβάσεις και συνήθως έχουμε εκπρόσωπό μας σε ομίλους.

Σκοπός δεν είναι η σύγκριση σε δυναμικότητα κυπριακών και ελλαδικών ομάδων, αλλά η σύγκριση του δελτίου προόδου που έχουν στα τελευταία χρόνια. Εδώ φαίνεται καθαρά ότι σε επίπεδο συλλόγων υπάρχει τεράστια αντίθεση με την πορεία τους, όπως αντιστρέφονται οι όροι σε επίπεδο Εθνικών ομάδων.

Κι άντε μετά να βγάλει κάποιος οριστικά συμπεράσματα για τους πραγματικούς λόγους που υπάρχει εδώ και χρόνια αυτή η εικόνα.

Στην ποδοσφαιρική λογική δεν στέκει, όμως είναι μια πραγματικότητα.