Γενικά επικρατεί μετά τον Μάρτιο του 2013 και την κάθοδο των Τροικανών, ένα μούδιασμα και μια απογοήτευση συνοδευομένη από μπόλικα νεύρα.
Σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας μας, αυτό είναι εμφανέστατο και το δυστύχημα είναι ότι μας έγινε τρόπος ζωής.
Η πιο γνωστή απάντηση σε θέματα οικονομικής φύσης, είναι το υπάρχει κρίση δεν το αντιλαμβάνεσαι;
Αυτό ισχύει βέβαια και στον αθλητικό χώρο γενικά, αλλά ειδικά στον ποδοσφαιρικό όπου διακινούνται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ είτε για μεταγραφές, είτε σε μισθούς, είτε σε προμήθειες, είτε σε συνολικούς προϋπολογισμούς, έστω και αν γίνεται πολύς λόγος για σημαντική μείωση και για περικοπές σε όλα τα επίπεδα…
Όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε, συγκριτικά με την περσυνή περίοδο, το συνολικό μπατζετ στον ποδοσφαιρικό χώρο ούτε ένα ευρώ δεν έχει μειωθεί και ας βγαίνουν και με πομπώδεις δηλώσεις οι παράγοντες όλων των ομάδων και το παίζουν οι σπουδαιότεροι νοικοκυραίοι…
Δέστε μέχρι τώρα τις μεταγραφές που έχουν πραγματοποιηθεί, περιμένετε να ολοκληρώσουν το ράστερ στις αμέσως επόμενες μέρες όλες οι ομάδες, μετρήστε και πόσοι έχουν σπάσει τα συμβόλαια και έχουν αποζημιωθεί και βγάλτε οριστικό συμπέρασμα για το που οδηγούμαστε.
Είναι απλά μαθηματικά και ας προσπαθούν πολλοί να μας πείσουν περί του αντιθέτου.
Θα πει κάποιος, ότι από το δώμα του όπως θέλει κατεβαίνει ο καθένας, όμως αν επηρεάζει η κάθοδος του και αρκετούς άλλους, παύει να είναι πρόβλημα μονάχα δικό του και άρα γενικεύεται και έχει επιπτώσεις πολύ μεγαλύτερες από ότι αρχικά προβλεπόταν…
Πραγματικά, είναι πολλές οι αντιφάσεις που παρατηρούνται στους τελευταίους μήνες στον χώρο, παρά το γεγονός ότι κάποιες ενέργειες παραγόντων, δείχνουν μερικές φορές ότι έχουν αντιληφθεί την σοβαρότητα και το μέγεθος του οικονομικού προβλήματος που μας ταλανίζει γενικά σαν κράτος.
Είναι περιπτώσεις που το παίζουν, και καλά κάνουν, Σκοτσέζοι στις συναλλαγές τους και στην προσπάθεια να γλυτώσουν κάποια κόστα, όμως σχεδόν ταυτόχρονα, σε θέματα που απαιτούνται πολύ περισσότερα λεφτά, θυμούνται την… ένδοξη καταγωγή τους και το παίζουν χουβαρντάδες…
Και αν για κάποιες από τις μεγάλες ομάδες υπάρχει έτοιμη η δικαιολογία ότι ενισχύονται αλλά μια καλή πορεία στην Ευρώπη θα αποσβέσει το έλλειμμα, ποια δικαιολογία μπορεί να χρησιμοποιήσουν οι μικρομεσαίοι που ούτε κόσμο έχουν, ούτε πόρους, αλλά ούτε και ελπίδες διάκρισης σε κάποιο θεσμό;
Και για να είμαστε τελείως ειλικρινείς, ακόμα και στην περίπτωση των εκπροσώπων μας στις Ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, υπάρχει τεράστιο ρίσκο, γιατί δυστυχώς δεν υπάρχει περίπτωση να πετύχουν όλοι τον στόχο τους.
Και σε τέτοια περίπτωση, όπως έδειξε και το πρόσφατο παρελθόν, οι επιπτώσεις ασφαλώς και είναι πολύ περισσότερες και οι τρύπες που δημιουργούνται και μεγαλώνουν και εύκολα δεν κλείνουν.
Το γράψαμε πολλές φορές σε αυτή εδώ την στήλη, το υπενθυμίσαμε και από ραδιόφωνου, αλλά όπως γίνεται σε πλείστες παρόμοιες περιπτώσεων, ρίχνεις αυγά στον τοίχο η και απευθύνεσαι σε ώτα μη ακουόντων.
Ό,τι και από τα δυο και να συμβαίνει, δυστυχώς το αποτέλεσμα είναι το ίδιο καταστροφικό και για τους παράγοντες και κυρίως για τις ομάδες που εκπροσωπούν…