Για να είμαι τελείως ειλικρινής, δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ με την αναμέτρηση της ΑΕΛ με τη Φενέρ, της περασμένης Πέμπτης.
Κι αυτό αφενός γιατί γράφτηκαν πολλά και έγιναν αρκετές αναλύσεις για το αγωνιστικό κομμάτι και, αφετέρου, γιατί η επικαιρότητα τρέχει και μαζί της τρέχουν πολλά και σοβαρά θέματα.
Όμως επειδή κάποια πράγματα δεν τα αντέχει ένας φυσιολογικός οργανισμός, ένιωσα την ανάγκη να εκφράσω και τον προβληματισμό και τη διαφωνία μου ταυτόχρονα.
Αναφέρομαι στην επιθυμία ή για κάποιους διαταγή, που δόθηκε για τη μη παρουσία κυπριακών ή ελληνικών σημαιών στο γήπεδο.
Την ίδια ώρα που έκαναν την εμφάνισή τους δεκάδες τουρκικές σημαίες και ακόμη προς το τέλος σημαίες του ψευδοκράτους, ουδεμία σημαία που να θυμίζει ποιοι είμαστε και κυρίως από πού προερχόμαστε δεν εμφανίστηκε.
Μόνο οι σημαίες έξω από το ΓΣΠ θύμιζαν τον τόπο διεξαγωγής του αγώνα.
Θα ισχυριστεί κάποιος ότι οι φίλοι της ΑΕΛ ουδέποτε παίρνουν μαζί τους στο γήπεδο σημαίες, πέραν απ΄ αυτήν της ομάδας τους.
Αυτό είναι γεγονός και το παράπονο ή και η κριτική δεν έχει να κάνει με τον κόσμο της λεμεσιανής ομάδας.
Έχει να κάνει μ΄ αυτούς που ουσιαστικά απαγόρευσαν την είσοδο και παρουσία εθνικών συμβόλων και κυρίως μ΄ αυτούς που πήραν από τα χέρια ενός οπαδού την ελληνική σημαία και την πέταξαν σαν να ήταν ένα σκουπίδι.
Απαράδεκτη και καταδικαστέα ενέργεια, θα 'λεγα ασέλγεια σε βάρος της ίδιας της καταγωγής και της ιστορίας μας.
Δεν είμαι απ΄ αυτούς που θεωρούν ότι τα σύμβολα κερδίζουν αγώνες, ούτε απ΄ αυτούς που δεν σέβονται το τι εκπροσωπεί ο κάθε άνθρωπος και τι πιστεύει.
Όμως, έτερον εκάτερον.
Η παρουσία συμβόλων είναι παγκόσμιο φαινόμενο και σεβαστό από όλους.
Είναι η έκφραση της εθνικής ταυτότητας του καθενός και κανέναν δεν πρέπει να προκαλεί.
Εδώ, για τρεις τόσες ώρες, ήταν αναρτημένες σημαίες της χώρας που εισέβαλε στην Κύπρο και κατακρατεί παράνομα για 38 τόσα χρόνια εδάφη της Δημοκρατίας και ουδείς διαμαρτυρήθηκε. Γιατί τόση ευαισθησία για την παρουσία μιας ή δύο δικών μας σημαιών, ακόμη δεν το κατάλαβα.
Αν κάποιοι μ΄ αυτή την ενέργεια ήθελαν να περάσουν το μήνυμα του καλού παιδιού, ο χώρος, η ώρα και ο τρόπος που έγιναν ήταν εντελώς λανθασμένα, αχρείαστα και καταδικαστέα.
Υπήρχαν και υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να εκφράσει κάποιος είτε τη διαφωνία είτε την ευαρέσκειά του για τα θέματα που αφορούν σχέσεις καλής ή κακής γειτονίας.
Όμως σε θέματα αρχών και πολύ περισσότερο σε θέματα που έχουν σχέση με την καταγωγή και την εθνική υπερηφάνεια, ουδείς έχει το δικαιωμα να παίζει με τα αισθήματα και τον πόνο κανενός.
Εκτός κι αν κάποιοι ντρέπονται και για την καταγωγή τους και για το τι πρεσβεύει αυτή…
Καλή Κυριακή.
