Όταν σ' ένα τετραήμερο δηλώνεις ότι παίζεις ουσιαστικά την τύχη σου στον όμιλο στον οποίο συμμετέχεις, οφείλεις να το αποδεικνύεις εμπράκτως στον αγωνιστικό χώρο.

Δυστυχώς, με Σλοβενία και Νορβηγία η Εθνική μας δεν έπεισε ότι μπορεί να κάνει επιτέλους τη δική της υπέρβαση και να ελπίζει όχι απλώς σε ρυθμιστικό αλλά σε πρωταγωνιστικό ρόλο στον όμιλό της.

Αυτός τουλάχιστον ήταν ο στόχος όταν έγιναν γνωστοί οι αντίπαλοί μας.

Φαίνεται όμως, μετά από μόλις τέσσερεις αγωνιστικές, ότι το τρένο σφύριξε κι έφυγε κι εμείς μείναμε και πάλι απ' έξω.
Σε τέτοιο επίπεδο πολλές φορές δεν αρκεί ένα καλό ημίχρονο η απλώς μια καλή προσπάθεια, αλλά χρειάζονται πολύ περισσότερα για να πετύχεις τους στόχους είτε σ' έναν αγώνα είτε κυρίως τους συνολικούς που έχεις θέσει.

Η Εθνική μας πλήρωσε πολλές φορές στο παρελθόν την κόπωση ή τη χαλάρωση, ή ακόμη και την απειρία της στα τελευταία στάδια του αγώνα και πάνω σ' αυτό το σημαντικό κεφάλαιο θα έπρεπε να είχαν ήδη δουλέψει αρκετά οι αρμόδιοι.

Χάσαμε πολυτίμους βαθμούς ακόμη και ευκαιρία να γράψουμε ιστορία στα τελευταία λεπτά πολλών αναμετρήσεων, αλλά αυτό δεν μας έχει γίνει μάθημα, γι' αυτό και επαναλήφθηκε με τους Νορβηγούς.

Πλέον είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάξουμε την επόμενη μέρα.

Κι αυτή δυστυχώς δεν είναι ό,τι καλύτερο για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Βαθμολογικά είμαστε πάλι στην τελευταία θέση και θα χρειαστεί τεράστια προσπάθεια στο άμεσο μέλλον για να μην ξαναδούμε την πλάτη όλων όσοι συμμετέχουν στον όμιλό μας.

Άντε και στο φινάλε περάσουμε μια χώρα, που όπως είναι τώρα τα δεδομένα κι αυτό χλομό φαντάζει, θα είμαστε ευχαριστημένοι από την κατάληξη.

Αυτό είναι το άμεσο ερώτημα και βεβαίως το μεγαλύτερο έχει να κάνει με τη διαχρονική μας παρουσία, η οποία δείχνει ότι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων παραμένουμε οι φτωχοί συγγενείς ή οι κομπάρσοι της παρέας.

Αυτή δυστυχώς είναι η ωμή πραγματικότητα, που πληγώνει ακόμα περισσότερο τώρα, γιατί κάναμε όνειρα για νέο ξεκίνημα και πολύ υψηλούς στόχους…