Σήμερα τιμούμε την επέτειο του Ελληνικού «ΟΧΙ» του 1940 και χθες τιμήσαμε την Ελληνική σημαία. Δύο διαφορετικές γιορτές που πολλοί συγχέουν επειδή (σχεδόν) συμπίπτουν ημερολογιακά. Την περασμένη Πέμπτη στο παιχνίδι ΑΕΛ-Φενέρμπαχτσε η Ελληνική σημαία απουσίαζε (ελάχιστες μόνο εμφανίστηκαν που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού), όπως βεβαίως και η Κυπριακή σημαία... Αντιθέτως, οι Τούρκικες σημαίες έκαναν πάρτι στην κερκίδα των Τ/κ οπαδών της Φενέρμπαχτσε. 

Αλήθεια, δεν είναι μοναδικό φαινόμενο μέλη ενός λαού να μοιράζονται 4 σημαίες. Από τη μια, εμείς οι Ε/κ κουβαλούμε μαζί μας την Ελληνική και Κυπριακή σημαία και από την άλλη οι Τ/κ κουβαλούν μαζί τους την Τουρκική σημαία και τη σημαία του «ψευδοκράτους» (σημαία της «Τούρκικης Δημοκρατίας Βορείας Κύπρου» κατ' εκείνους)! Μύλος η υπόθεση και χαμένη η ταυτότητά μας. Ανέκαθεν, οι Κύπριοι περνούσαμε μια κρίση ταυτότητας και τα γήπεδα αποτελούσαν πρόσφορο έδαφος για εκδήλωσή τους. Απλώς σκεφτείται πώς γίνεται υπήκοοι μιας χώρας, (Τ/κ) να υποστηρίζουν μια Τουρκική ομάδα όταν αγωνίζεται με μια ομάδα της χώρας τους (στην προκείμενη περίπτωση η ΑΕΛ).

 Έγινε πολύς λόγος για να αποφευχθούν «πατριωτισμο» και «τσαμπουκάδες» την περασμένη Πέμπτη από τους Ε/κ οπαδούς και οι παραινέσεις έπιασαν τόπο. Τόσο πολύ που ούτε ένα πανό, ούτε μια μεγάλη Ελληνική ή Κυπριακή σημαία. Μας απένειμαν τα εύσημα οι Τούρκοι, αυτολιβανίστηκε η Αστυνομία και γενικώς όλοι μας και τώρα αναμένουμε τη ρεβάνς στην Κωνσταντινούπολη. Όχι δεν περίμενω να μας επιτεθούν οι Τούρκοι και να μας δείρουν στα στενά του Βοσπόρου, αλλά να είστε σίγουροι ότι στο γήπεδο την ώρα του αγώνα θα γίνει της... Τουρκικής και ενδεχομένως της Τ/κ σημαίας.