Μακάρι να έχουν όλοι μία τέτοια εμπειρία. Σε πίστα της Φ1, με πλήρη εξάρτηση και σε ένα αγωνιστικό μονοθέσιο. Για 10 γύρους, εκεί που ο Φερστάπεν, ο Φέτελ, ο Χάμιλτον μπαίνουν και βγαίνουν από τα πιτς, εκεί που αναπτύσσουν τρελές ταχύτητες, εκεί που παίρνουν τις στροφές. Εκεί, που έγιναν ιστορικοί αγώνες. Εκεί στη πίστα της Αυστρίας, στο Red Bull Ring, ζήσαμε κάτι ανεπανάληπτο.
Οκτώ άτομα, ο Χρίστος, ο Γιώργος, η Έμιλη, ο Μάριος, η Ελπίδα, η Βέρα, ο Μιχάλης και ο γραφών. Καθένας γνώριζε ένα, άντε δύο άτομα, αλλά σύντομα γίναμε μία παρέα, μία πολύ καλή παρέα. Σε ένα ταξίδι αστραπή στην Αυστρία, με αποστολή και χάιλαιτ, εκείνο το δίωρο, μέσα στην πίστα. Φτάνοντας, νιώθεις το πρώτο δέος. Το μίνι μουσείο, οι εξέδρες στο βάθος, το όλο τοπίο. Και σκέφτεσαι πως θα είναι το τριήμερο του γκραντ πρι, με τις ομάδες, τα συνεργεία, τις προσωπικότητες και τις χιλιάδες κόσμου.
Στα ενδότερα τώρα: Υποδοχή, ξενάγηση και επί το έργον. Ενημέρωση για τους κινδύνους, για τις ιδιαιτερότητες του μονοθεσίου , για την ανάγκη να αποφύγουμε ρίσκα και περιττές ενέργειες, με ένα κινητήρα με τεράστια ιπποδύναμη. Οι ιθύνοντες της πίστας, μας ανάγκασαν, πολύ ορθά, να είμαστε 1000% προσεκτικοί.
Ντύσιμο με όλα τα αξεσουάρ και προσαρμογή στο μονοθέσιο. Αναλόγως σωματότυπου και για να νιώθει ο καθένας όσο πιο άνετα γίνεται. Είναι στενάχωρα όλα στην αρχή. Τα πόδια απλωμένα, τα πεντάλ κολλητά, ο λεβιές ταχυτήτων (τα μονοθέσια έχουν άλλες ρυθμίσεις και φυσικά λιγότερη ισχύ του κινητήρα) κολλημένος στη γάμπα. Την ίδια ώρα βλέπεις και ακούς μονοθέσια να περνάνε με ιλιγγιώδης ταχύτητα και εκκωφαντικό θόρυβο. Και το ξανασκέφτεσαι. Αλλά είναι μεγάλη η πρόκληση.
Όλα δύσκολα στα πρώτα στάδια. Η εκκίνηση και έξοδος από τον διάδρομο των πιτς, η αντίληψη του χώρου, των στροφών, ο έλεγχος, αναλόγως με το σημείο της πίστας. Ναι, θες τουλάχιστον δύο γύρους να συνηθίσεις, να υπολογίσεις τις στροφές, την ταχύτητα, να βρεις τον σωστό συσχετισμό στο κιβώτιο ταχυτήτων. Στο ανέβασμα δεν χρησιμοποιείς συμπλέκτη, όταν ρίχνεις ταχύτητα τον χρειάζεσαι. Ήταν και αυτό κάτι διαφορετικό.
Σταδιακά νιώθεις όλο και περισσότερη σιγουριά.. Ακούς την ίδια στιγμή τον κινητήρα να αγκομαχά, να σου… λέει «ελευθέρωσε με». Μπροστά είναι η μεγάλη ευθεία και εκεί πατάς γκάζι. Ο κινητήρας πλέον βρυχάται, το μονοθέσιο εκτοξεύεται, το σώμα δέχεται τεράστια πίεση. Η αδρεναλίνη κτυπά κόκκινο. Είναι ασύλληπτο το συναίσθημα.
Κάθε γύρος είναι ολοένα και πιο συναρπαστικός. Και όταν συμπληρώσαμε τους δέκα και ακούσαμε στην ενδοεπικοινωνία τη εντολή «box-box», έλεγες… μα πότε πέρασαν δέκα γύροι. Σταθμεύσαμε, κατεβήκαμε, βγάλαμε τα κράνη και είπαμε… γουάο
Όλοι, περισσότερο ή λιγότερο μπορούσαμε να πιέσουμε παραπάνω το μονοθέσιο. Αλλά η επιφυλακτικότητα όταν οδηγάς, αρχάριος όντας ένα τέτοιο θηρίο, είναι ο καλύτερος σύμμαχος για να μην έχεις απρόοπτα (είδαμε και βίντεο με τέτοια). Την ίδια ώρα αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει οδηγός της Φ1. Όταν εμείς πάθαμε «ταράκουλο» με σαφώς λιγότερη ιπποδύναμη (μεταξύ άλλων) και χωρίς τα πολύπλοκα (για μας) ηλεκτρονικά στο τιμόνι.
Λίγο αργότερα, στο ξενοδοχείο, με τη πίστα στα… πόδια μας, κορυφαία θέα. Παρακαλάγαμε να πηγαίναμε και την επομένη. Για άλλους 10-15-50 γύρους. Δεν χορταίνεται αυτό το πράγμα. Άλλωστε, παρόλο που πέρασαν αρκετά εικοσιτετράωρα και μόνο η σκέψη της εμπειρίας, φέρνει εκείνον τον κινητήρα να βουίζει στα αυτιά μας και η θύμηση της «έκστασης» στην ευθεία της πίστας, κεντρίζει τους αισθητήρες του σώματος μας. Ανεπανάληπτο.
Θερμές ευχαριστίες στη Red Bull, που μας πρόσφερε το ταξίδι και μας έδωσε για μισή ώρα… φτερά.
Θερμές ευχαριστίες στον Χρίστο, που ήταν άψογος στην οργάνωση, στην κάθε λεπτομέρεια του διημέρου. Από το check in μέχρι το αντίο στο αεροδρόμιο Λάρνακας, μετά την επιστροφή.
