Στα 23 του χρόνια, κοντά στα 24 (11/2/1990) ο Παύλος Κοντίδης μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει κατακτήσει την κορυφή. Αργυρό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου, αργυρό μετάλλιο στο πρόσφατο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Laser Standard Ανδρών στο Ομάν, το ίδιο χρώμα μεταλλίου και στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ιστιοπλοΐας (ISAF) στο Τσινγνκτάο της Κίνας τον περασμένο Οκτώβριο.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Παύλος έχει φτάσει στην καταξίωση έχοντας κάνει έναν ολόκληρο λαό υπερήφανο με τις επιδώσεις του. Ο νεαρός πρωταθλητής μας, όμως, δεν σταματά εδώ. Πλέον, ο επόμενός του στόχος είναι το χρυσό μετάλλιο σε μία μεγάλη διοργάνωση και βεβαίως η κορυφή. Η ζωή είναι γεμάτη προκλήσεις και η επιστροφή του 40χρονου Βραζιλιάνου Ρόμπερτ Σέιντ στην κατηγορία Λέιζερ, ο οποίος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο πρόσφατο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αποτελεί άλλη μία για τον Παύλο.
-Παύλο, θεωρείς ότι πλέον συγκαταλέγεσαι στην ελίτ του αθλήματος;
«Τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους. Το να βρίσκεται κάποιος στο βάθρο τότε, ναι, μπορείς να το πεις αυτό. Θέλω να το πιστεύω αυτό κα το εισπράττω και από άτομα που δεν έχουν σχέση με την ιστιοπλοΐα. Ακόμα και οι συναθλητές μου βλέπω ότι αρχίζουν να με σέβονται περισσότερο και να με υπολογίζουν ακόμα περισσότερο».
-Πώς σε αντιμετωπίζουν;
«Μου λένε τα καλύτερα και αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί θα ήθελαν να βρίσκονται σήμερα στη θέση μου».
-Σε πρόσφατες δηλώσεις σου, ανέφερες ότι η επιστροφή στην αγωνιστική δράση του Βραζιλιάνου Σέιντ σού δίνει περισσότερα κίνητρα…
«Ναι, αυτό είναι γεγονός. Για να φανταστείς, όταν ξεκινούσα στα λέιζερ στα 15 μου χρόνια, ο Σέιντ σάρωνε τα μετάλλια. Όταν άρχισα να αγωνίζομαι εκτός Κύπρου, το 2006, αυτός σταμάτησε την αγωνιστική δραστηριότητα στην κατηγορία των Λέιζερ, όμως πάντα κρατούσε επαφή και συνέχισε να κάνει προπόνηση. Τότε πήγε στην κατηγορία star. Τώρα επέστρεψε πίσω. Όταν είχε σταματήσει το 2006, είχε ήδη κατακτήσει οκτώ παγκόσμια πρωταθλήματα και τρία ολυμπιακά μετάλλια. Και στην κατηγορία star κέρδισε άλλα δύο ολυμπιακά μετάλλια. Πλέον τώρα, τον ανταγωνίζομαι στα ίσα. Αυτό λέει πολλά για μένα. Στόχος μου είναι να τον ξεπεράσω. Είμαι σίγουρος ότι θα ακολουθήσουν πολλές μάχες μεταξύ μας».
-Παρ’ όλα αυτά, νιώθεις καθόλου απογοήτευση που δεν κατάφερες να κερδίσεις το χρυσό στο Ομάν;
«Ο στόχος ήταν ένα μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Πριν από την τελευταία κούρσα υπήρχαν πολλά σενάρια για την τακτική που θα ακολουθούσα. Τελικά δεν ρίσκαρα, γιατί ήθελα πολύ αυτό το μετάλλιο. Είμαι πολύ ικανοποιημένος, αλλά πάντα έστω και αυτό το 1% της πικρίας πάντα υπάρχει, γιατί έφτασα πολύ κοντά. Αυτή η πικρία, όμως, είναι η επιπλέον ώθηση που χρειάζομαι για να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο για την κορυφή».
-Ο βαθμός δυσκολίας στο Παγκόσμιο ήταν πιο υψηλός από την Ολυμπιάδα;
«Είναι καθαρά διαφορετικοί αγώνες. Η Ολυμπιάδα είναι σαφώς μεγαλύτερη διοργάνωση που διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια και υπάρχει μεγαλύτερη προβολή. Αυτό προσθέτει αφόρητη πίεση στους αθλητές, γι’ αυτό βλέπουμε αρκετές φορές μεγάλα ονόματα να μένουν εκτός μεταλλίων. Αγωνιστικά, όμως, στο Παγκόσμιο υπάρχουν περισσότερες συμμετοχές και είναι πιο δύσκολο σωματικά, γιατί είναι επτά ημέρες συνεχόμενες. Από την άλλη, διεξάγεται κάθε χρόνο. Και υποσυνείδητα σκέφτεσαι ότι εάν αποτύχεις φέτος, έχεις και του χρόνου την ευκαιρία».
-Οι επιτυχίες σου αυξάνουν τις απαιτήσεις από τον κόσμο. Το αντιλαμβάνεσαι αυτό;
«Είναι φυσιολογικό αυτό. Όχι μόνο από τον κόσμο, αλλά και εγώ έχω απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Αυτό δεν με αγχώνει. Είναι αυτό που πολλές φορές μπορεί να σου δώσει ώθηση. Γνωρίζω ότι ένας λαός είναι πίσω μου και περιμένει να τους κάνω περήφανους».
Το μεγαλείο της επιτυχίας
-Είσαι ο πρώτος Κύπριος που κατέκτησε αργυρό σε Ολυμπιάδα. Πόσο καιρό σου πήρε να το συνειδητοποιήσεις;
«Η αλήθεια είναι ότι ακόμα ίσως να μη συνειδητοποίησα το μεγαλείο αυτής της επιτυχίας. Ίσως γιατί είμαι μικρός ακόμα. Ίσως, πάλι, γιατί κατά τη διάρκεια των αγώνων δεν είχα επαφή με το ίντερνετ για να ξέρω τι γίνεται. Όταν επέστρεψα στην Κύπρο και είδα τι γινόταν εκείνες τις ημέρες, πραγματικά έπαθα σοκ. Είναι κάτι που όσο πλούσια και να είναι η ελληνική γλώσσα, είναι πολύ δύσκολο να εκφράσεις τα συναισθήματά σου. Οι γενιές που θα ακολουθήσουν, τα παιδιά, τα εγγόνια μου, θα αντιληφθούν το μεγαλείο αυτή της επιτυχίας».
-Αυτό το μετάλλιο, έχει αλλάξει καθόλου την καθημερινότητά σου;
«Το μόνο που έχει αλλάξει από τότε είναι ότι, πλέον, ο κόσμος γνωρίζει ποιος είμαι. Γενικότερα, όμως, αυτό που έκανα προηγουμένως εξακολουθώ να το κάνω και τώρα. Πάντοτε προσπαθώ να βελτιώνομαι και να μαθαίνω μέσα από τα λάθη μου».
-Νιώθεις ικανοποίηση τώρα που ο κόσμος σε αναγνωρίζει;
«Ασφαλώς και νιώθω ικανοποίηση, γιατί ο κόσμος αναγνωρίζει την προσπάθεια και τους κόπους μου, και επιβραβεύομαι με αυτήν την αναγνώριση προς το πρόσωπό μου».
-Αυτή η επιτυχία έφερε νεαρά παιδιά κοντά στην ιστιοπλοΐα;
«Ναι, αλλά δυστυχώς όχι στον βαθμό που περίμενα. Όνειρό μου θα είναι να δω τις θάλασσες της Κύπρου και ειδικά της Λεμεσού να είναι γεμάτες με πανιά. Πιστεύω όμως οι συνεχόμενες επιτυχίες θα κάνουν τον κόσμο να έρθει πιο κοντά στο άθλημα. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν οι σωστές υποδομές για να δεχτούν μαζικά κόσμο. Δεν υπάρχει ο τεράστιος εξοπλισμός στους ναυτικούς ομίλους. Εάν πάνε τώρα 1.000 παιδιά και πουν ότι θέλουν να ξεκινήσουν ιστιοπλοΐα, θα είναι πολύ δύσκολο».
Το μεγάλο παράπονο του πρωταθλητή μας
-Από τον ΚΟΑ έχεις πάρει τη χορηγία που προνοείται από την κατάκτηση μεταλλίων;
«Τη χορηγία για την Ολυμπιάδα την πήρα στις αρχές Ιουλίου. Γι’ αυτά που έχουν εγκριθεί για φέτος, δυστυχώς υπάρχει μια τεράστια κωλυσιεργία. Δεν γνωρίζω ποιος ευθύνεται, η Ομοσπονδία ή ο ΚΟΑ. Δυστυχώς, σε όποιον απευθυνθώ, ο ένας ρίχνει το μπαλάκι στον άλλον, λες και παίζουν πινγκ-πονγκ. Εγώ ξόδεψα χρήματα, πήγα στους αγώνες, έκανα τις προετοιμασίες, πληρώνω τους προπονητές μου. Έδωσα τις αποδείξεις και περιμένω να πάρω τα χρήματα. Ενώ θα έπρεπε να τα παίρνω από προηγουμένως για να μπορώ να τα διαχειριστώ σωστά. Ένα παράδειγμα θα σας πω. Ένας ποδοσφαιριστής, όταν θα αγωνιστεί εκτός της πόλης του, δεν θα πληρώσει από την τσέπη του για να πάει να αγωνιστεί; Στην ουσία εγώ, αυτό κάνω».
-Θεωρείς ότι η Πολιτεία δεν σε αντιμετωπίζει ως έναν Ολυμπιονίκη;
«Ένα παράπονο και μία απογοήτευση το έχω, ναι. Γιατί, αυτό το πράγμα επηρέασε τη χρονιά μου, στο αρχικό της στάδιο. Με επηρέασε πολύ ψυχολογικά, σπατάλησα αρκετή ενέργεια σε αυτό το πράγμα. Εμένα μου αρέσει να είμαι δίκαιος. Όταν έβαζα ως στόχο το ολυμπιακό μετάλλιο, έλεγα υποσυνείδητα ότι μια από τις επιβραβεύσεις, πέραν από το γεγονός ότι ο κόσμος θα με αγκάλιαζε, θα υπήρχε και ένα οικονομικό όφελος. Πίστευα, επίσης, ότι με την κατάκτηση ενός ολυμπιακού μεταλλίου, φυσιολογικά ο Παύλος θα έπαυε να χρειάζεται την οικονομική στήριξη από την οικογένειά του και θα μπορούσε να κάνει ιστιοπλοΐα όσα χρόνια αντέχει».
