Ρε πώς πέρασαν 21 χρόνια. Από εκείνη τη μέρα, που ελληνικός στίβος πήρε τα πάνω του, αλλά κυρίως την ημέρα που ο Ελληνισμός ένιωσε ένα από τα πιο συγκινητικά λεπτά της σύγχρονης ιστορίας του. Η 6η Αυγούστου του 1992, ήταν η μέρα που η Βούλα Πατουλίδου διέλυε τα προγνωστικά και κέρδιζε το χρυσό στα 110 μέτρα με εμπόδια στη Βαρκελώνη. Μέχρι σήμερα, η νίκη της θεωρείται ανάμεσα στις μέγιστες εκπλήξεις όλων των εποχών στη διοργάνωση (στο κομμάτι του κλασικού αθλητισμού, για να είμαστε πιο ακριβείς). Τι μας απέμεινε από εκείνη την εκπληκτική βραδιά: Η συγκλονιστική, δραματική κούρσα. Οι φωνές και οι διθύραμβοι των έκπληκτων εκφωνητών της ΝΕΤ (όμοιο σχόλιο ακούσαμε μόνο στο Ευρωμπάσκετ του 1987 και στο Euro του 2004). Μας μένει η απονομή του χρυσού την επομένη, με την Πατουλίδου ανεβαίνει στο βάθρο μαζί με τη σημαία και ένα αρκουδάκι-κούκλα στο χέρι. Μας μένει όμως και μία άπιαστη ατάκα της θριαμβεύτριας. «Για την Ελλάδα ρε γ…..». Σε τέτοιες περιπτώσεις η μη πρέπουσα προς δημοσίευση λέξη, αποκτά άλλη σημασία. Ήταν μία ατάκα, που στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς, με την Ελλάδα να λιώνει από την οικονομική κρίση και τη Κύπρο να γονατίζει, αποκτά ακόμη μεγαλύτερο κύρος.
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ
Η Πατουλίδου πήγε στη Βαρκελώνη με στόχο να φτάσει τον ημιτελικό των 110 μέτρων με εμπόδια. Με βάση τους χρόνους της, είχε όλες τις προοπτικές να το πετύχει. Πιθανή συμμετοχή στον τελικό θα ήταν πρώτου μεγέθους έκπληξη. Έδειξε πάντως από την αρχή ότι είναι σε καλή κατάσταση, αλλά και πάλι είχε πολύ δύσκολο έργο.

Σειρές
Πέντε σειρές, με τις τέσσερις πρώτες από καθεμία και τους 4 συνολικά καλύτερους χρόνους να περνάνε, προνοούσε η διαδικασία. Η Πατουλίδου έτρεξε στην τελευταία από τις 5 σειρές και τερμάτισε 4η, με έναν καλό χρόνο, 13.14. Πέρασε έτσι στα προημιτελικά, μαζί με 23 άλλες αθλήτριες.
Προημιτελικά
Στη 2η από τις 3 προημιτελικές κούρσες, η Βούλα κατέβασε την επίδοσή της στα 13.05 και τερμάτισε 3η. Εφτά από τις 8 αθλήτριες της σειράς προκρίθηκαν στα ημιτελικά και όπως φαίνεται χαρακτηριστικά, ήταν η πιο γρήγορη σειρά από όλες.

Ημιτελικός
Στην 1η ημιτελική σειρά, τα δεδομένα ήταν λογικά εναντίον της. Τέσσερις αθλήτριες υπερείχαν σαφέστατα σε χρόνους. Η κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ και του χρυσού μεταλλίου του 1988, Γιορντάνκα Ντόνκοβα από τη Βουλγαρία, η Αμερικανίδα Λαβόνα Μάρτιν και οι δύο Σοβιετικές, Ναζοριλένκο (από τα φαβορί για χρυσό) και Ανισίμοβα (κατέβηκε με επίδοση 12.47). Η Βούλα είχε επίσης δύο αθλήτριες με χρόνους παρόμοιους με τους δικούς της. Τη Γερμανίδα Ροθ και την Τζαμαϊκανή Ρόουζ. Στην εκκίνηση δεν εμφανίστηκε η Ναζοριλένκο. Οπότε οι πιθανότητες πρόκρισης αυξήθηκαν. Η Πατουλίδου ξεπέρασε όμως τον εαυτό της. Τρίτη, μακριά από την 4η και την 5η με νέο πανελλήνιο ρεκόρ, 12.88. Η πρώτη Ελληνίδα σε τελικό Ολυμπιάδας. Και τα καλύτερα έπονται.
Τελικός
Η Αμερικανίδα Ντίβερς ήταν το φαβορί. Οι συμπατριώτισσές της Τόλμπερντ και Μάρτιν είχαν χρόνους κοντά στα 12.70. Η Ντόνκοβα το μέγιστο όνομα. Η Σοβιετική Κονοβάλοβα, είχε καλύτερες επιδόσεις από τη Βούλα, η οποία με βάση χρόνους μπορούσε να νικήσει μόνο τις δύο Κουβανές. Αλλά ο κινητήρας της όλο και αύξανε ταχύτητα. Έφυγε καλά από τον βατήρα, στα 30 μέτρα, άφησε λίγο πίσω την Ντόνκοβα και στα 70 μέτρα έπιασε τις Τόλμπερντ και Μάρτιν. Ένα βήμα πριν από το τελευταίο εμπόδιο ήταν δεύτερη πίσω από την Ντίβερς, η οποία ήταν καθαρά 1η. Όμως η Αμερικανίδα δεν υπολόγισε σωστά, κτύπησε το εμπόδιο στο κατέβασμά της, παραπάτησε και τρία μέτρα πριν από το τέρμα έχασε την ισορροπία της. Το νήμα έκοψε 1η η Βούλα. Που πιθανότατα δεν είδε αριστερά της την πτώση της Ντίβερς, βλέποντας με τη γωνία των ματιών της δεξιά την Ντόνκοβα που έκανε ύστατη προσπάθεια να την προλάβει.
Νόμιζε πως ήταν δεύτερη
Μόλις έκοψε το νήμα, η Πατουλίδου έτρεξε προς την εξέδρα και τον προπονητή της με τα χέρια υψωμένα, πανηγυρίζοντας το… ασημένιο μετάλλιο. Τα νοήματα και οι φωνές τής έδωσαν να καταλάβει ότι δεν ήταν 2η. Γύρισε στον φωτεινό πίνακα, είδε το ριπλέι της κούρσας και αντιλήφθηκε ότι είχε κερδίσει. Την  ίδια ώρα, ο Ελληνισμός πανηγύριζε το θαύμα μπροστά από την τηλεόραση. Λίγα λεπτά μετά, μία ατάκα της μάς έκανε να ανατριχιάσουμε. Μπροστά στην κάμερα της ΝΕΤ, φίλησε το μικρόφωνο και είπε το αμίμητο. «Μπήκα στον τελικό και είπα πως θα τρέξω για την Ελλάδα, ρε γ…..!».

Και όμως άκουσε πολλές κακίες
Η Πατουλίδου αποθεώθηκε από το πανελλήνιο. Γνώρισε τιμές ηρωίδας, αποθεώθηκε λίγες μέρες μετά τον θρίαμβό της από χιλιάδες κόσμου στην Αθήνα, δίπλα από τον επίσης χρυσό Ολυμπιονίκη Πύρρο Δήμα. Η νίκη της αποτέλεσε εφαλτήριο για τη ραγδαία άνοδο του κλασικού αθλητισμού στην Ελλάδα. Όμως η ηρωίδα της Βαρκελώνης άκουσε και ακούει μέχρι σήμερα, πέρα από ύμνους, και πικρόχολα σχόλια. Πώς διάολο τα καταφέρνουμε να μειώνουμε πάντα κάτι όμορφο... Οι κακίες άρχισαν άμεσα σε σχέση με τη νίκη της. Ότι προήλθε κυρίως λόγω συγκυριών. Την πτώση της Ντίβερς, την απόσυρση της Ναζοριλένκο, το γεγονός ότι η Ντόνκοβα δεν έκανε καλή προετοιμασία, αφού μερικούς μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς είχε γίνει μητέρα. Ε, και! Ναι, οι συγκυρίες δούλεψαν υπέρ της, αλλά, πάνω απ΄ όλα, η Πατουλίδου ξεπέρασε τον εαυτό της. Όταν βλέπεις μίαν αθλήτρια μέσα σε 4 κούρσες να καταρρίπτει δύο φορές την ατομική της επίδοση και να κατεβάζει τον χρόνο της κοντά μισό δευτερόλεπτο από αυτόν που εισήλθε στη διοργάνωση, τότε σιωπάς και χειροκροτείς. Ακόμη και χωρίς το χρυσό η προσπάθειά της ήταν άθλος. Τα πικρόχολα σχόλια δεν σταμάτησαν ποτέ. Κριτική, γιατί μετά τους Ολυμπιακούς άφησε τα εμπόδια και πέρασε στο μήκος (αυτό ήταν το αγαπημένο της αγώνισμα), κριτική γιατί αναμείχθηκε με την πολιτική, κριτική και ειρωνεία γιατί αποφάσισε να κάνει δύο πλαστικές επεμβάσεις. Όπως και να 'χει, πικρόχολους θα βρίσκουμε πάντα μπροστά μας. Αυτοί είναι που στο τέλος μένουν εκτεθειμένοι. Στη συνείδηση του κοσμάκη μένει μόνο ένα πράγμα. Το θαύμα της Βούλας, στις 6 Αυγούστου στο Ολυμπιακό στάδιο της Βαρκελώνης.
Ο τελικός
1. Πατουλίδου (Ελλάς)    12.64  
2. Μάρτιν (ΗΠΑ)    12.69    
3. Ντόνκοβα (Βουλγ.)    12.70
4. Τόλμπερτ (ΗΠΑ)    12.75
5. Ντίβερς (ΗΠΑ)    12.75
6. Λόπεζ (Κούβα)    12.87
7. Κονοβάλοβα (ΕΣΣΔ)    13.01
8. Άνταμς (Κούβα)    13.57