Στον συνάδελφο Αντώνη Χριστοδούλου δημοσιογράφο του Sigmalive English, μίλησε ο Παραολυμπιονικης μας Αντώνης Αρέστη. Με έναν άνθρωπο που χάρη στην μεγάλη του θέληση και την αφοσίωση του για τον αθλητισμό κατάφερε να φέρει πολλές μεγάλες επιτυχίες στην Κύπρο.
Η συνέντευξη:
Αντώνη προτού ξεκινήσουμε θα ήθελα να σου δώσω τα συγχαρητήρια μου για την πρόκριση σου για τρίτη φορά στην τελική φάση των Παραολυμπιακων αγώνων που θα διεξαχθεί αυτό το καλοκαίρι στο Ρίο της Βραζιλίας. Πες μου πως νοιώθεις που θα συμμετάσχεις για τρίτη φορά στην τελική φάση των Παραολυμπιακών αγώνων;
«Καταρχάς θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την πρόσκληση σας. Ξεκινήσαμε αρκετά δύσκολα για την πρόκριση για το Ρίο , μετά τους Παραολυμπιακούς του Λονδίνου το 2012. Η κατάσταση ήταν κάπως μελαγχολική λόγω της δυο 4ες θέσης που πήραμε. Μόλις επέστρεψα από το Λονδίνο είχα πολλούς τραυματισμούς, είχα δυο εγχειρήσεις είχα κάταγμα στην λεκάνη και για 2-2,5 χρόνια είχαμε τεράστιες ταλαιπωρίες ωστόσο δεν το έβαλα κάτω. Πέρσι τον Απρίλιο προσπάθησα να πάρω το όριο για το παγκόσμιο πρωτάθλημα όπου και το κατάφερα παρά το γεγονός ότι ήμουν τραυματισμένος και έτσι ήρθε η ευκαιρία μου στο Κατάρ όπου κατάφερα να ξεπεράσω το όριο και να προκριθώ για το Ρίο.
Επειδή έχεις ξαναζήσει την εμπειρία να βρίσκεσαι σε τέτοιο μεγάλο γεγονός και έχεις σημειώσει και τεράστιες επιτυχίες για των αθλητισμό μας (Αργυρό Μετάλλιο στο Πεκίνο 2008 και 4η θέση στο Λονδίνο 2012 έχεις βάλει αρκετά ψηλά το πήχη νοιώθεις πίεση για να ξεπεράσεις αυτό τον πήχη;
«Σίγουρα ο κάθε αθλητής έχει ως στόχο να ξεπεράσει τον εαυτό του και αυτός είναι και ο δικός μου στόχος για φέτος. Σίγουρα πιστεύω ότι φέτος θα είναι η τρίτη και τελευταία μου Παραολυμπιάδα παρόλο τα 32 μου χρόνια. Πιστεύω ότι μπορώ να κάνω ένα ατομικό ρεκόρ που πιθανό να φέρει και ένα καλό αποτέλεσμα.
Για όσους δεν ξέρουν την ιστορία σου, πες μου για την σχέση σου με τον αθλητισμό. Το ατύχημα που είχες όταν ήσουν μικρός, και πως αυτό το γεγονός δεν σε πτόησε και συνέχισες να ακολουθείς το όνειρο σου προς τον πρωταθλητισμό;
Χτύπησα όταν ήμουν 2 χρονών. Μεγάλωσα με έναν τρόπο που δεν με φόβισε να προπονηθώ η και να παίζω με τα αλλά παιδιά είτε με κανένα άλλο λόγο, μεγάλωσα με έναν τρόπο που δεν είχα μειονέκτημα αλλά παραπάνω πλεονεκτήματα. Κοιτάζω μέχρι σήμερα την ζωή πολύ θετικά και αν πιστεύω ότι δεν θα μπορέσω κάτι με το χέρι μου είτε θα το αφήσω είτε θα το δουλέψω για να το καταφέρω. Είναι κάτι που με ώθησε, δεν σημαίνει ότι άμα έχεις ένα πρόβλημα δεν σημαίνει ότι πρέπει να σε παίρνει πίσω πάντα. Πάντα υπάρχει ο τρόπος και μπορεί να το δουλέψεις για να γίνει»
Περισσότερα από την συνέντευξη στο βίντεο .
