Το φετινό Πάσχα στο μικρό χωριουδάκι της Επαρχίας Πάφου, τα Κελοκέδαρα δεν θα είναι το ίδιο όπως τα προηγούμενα χρόνια… Ο άδικος χαμός της πρωταθλήτριας μας στο Άλμα Επί Κοντώ Μαριάννας Ζαχαριάδη βύθισε στο πένθος την κοινότητα και ασφαλώς οι εορτασμοί και τα πανηγύρια ανήμερα της μεγάλης γιορτής του Χριστιανισμού αναβάλλονται.  Κάθε χρόνο την Κυριακή του Πάσχα διοργανώνονταν εορταστικές εκδηλώσεις και παραδοσιακά παιχνίδια, αλλά φέτος το Κοινοτικό Συμβούλιο αποφάσισε τη ματαίωση τους εις ένδειξη πένθους για τη Μαριάννα.

Άξιο τέκνο της μικρής κοινότητας των Κελοκεδάρων η μ. Μαριάννα Ζαχαριάδη άφησε την τελευταία της πνοή τη Μ. Δευτέρα στην Αθήνα, όπου ζούσε μόνιμα η οικογένεια της. Δεν πρόλαβε να έρθει στην Κύπρο όπως ήθελε και όπως ήταν προγραμματισμένο. Ήταν στη Γερμανία με τον πατέρα της για θεραπείες και ετοιμαζόταν να έρθει στην Κύπρο…Ήθελε να έρθει στο χωριό της, τα Κελοκέδαρα, να ηρεμήσει και να γιορτάσει το Πάσχα. Ήθελε να κάνει πολλά πράγματα. Ήθελε να πάει μόνη στην αγαπημένη της παραλία Κοτσιάς στη Χλώρακα να ξαπλώσει στα χαλίκια και να ξεκουραστεί.

Είχε κουραστεί η Μαριάννα, αλλά δεν το έδειχνε στον πατέρα της. Του έδινε δύναμη για αυτό που θα ακολουθούσε. Τον προετοίμαζε. Ήταν τόσο μεγάλη η ψυχή της και τόσο καθαρό το βλέμμα της. Ήθελε η ίδια να ταφεί στο χωριό της και είχε ζητήσει από τον πατέρα της, φέρετρο χρώματος φούξια με ένα μεγάλο μαύρο σταυρό και τάφο αρχαιοελληνικό…Τα έχασε ο πατέρας της όταν του τα ζήτησε, αλλά η επιθυμία της θα ήταν και επιθυμία του πατέρα της και ήθελε να είναι ευτυχισμένος όταν θα έφευγε.

Τελικά, αντί για Κύπρο η Μαριάννα και ο πατέρας της πέταξαν για Αθήνα. Δεν είχε αρκετά ρούχα μαζί της και ήθελε να πάρει καλά ρούχα, για το Πάσχα στην εκκλησία του χωριού. Ήθελε να κάνει Πάσχα στο χωριό της. Εκεί όπου κάθε καλοκαίρι, όταν έκλειναν τα σχολεία, ερχόταν από την Αθήνα, για να μείνει με τη γιαγιά της, τη Μαριού, που τόσο αγαπούσε…και τον παππού Χαράλαμπο. Φτάνοντας στην Αθήνα, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Η πρωταθλήτρια μας έπεσε σε κώμα την περασμένη Πέμπτη (25/4) και οι γιατροί δεν της έδιναν πολλές ελπίδες. Ο πατέρας της, που δεν έλειψε λεπτό από το πλευρό της, ήθελε να τη μεταφέρει αμέσως στην Κύπρο. Ήθελε να κάνει το χατίρι στη Μαριάννα, να πετάξει πάνω από το Αιγαίο ενώ χτυπούσε ακόμη η καρδιά της. Ήθελε ο πατέρας της να την φέρει στο χωριό να την δουν φίλοι και γνωστοί ενώ χτυπούσε ακόμη η καρδιά της. Κάτι τέτοιο όμως ήταν αδύνατο.

Τη Μ. Δευτέρα η Μαριάννα έφυγε. Πέταξε για την Κύπρο με λίγα ρούχα, για την κηδεία της και όχι για το Πάσχα στην εκκλησία. Ήθελε να κάνει Πάσχα στο χωριό της. Ήθελε να πάει στην αγαπημένη της παραλία για να «ξεφύγει»…Πριν έρθει η ασθένεια ήθελε να πάει στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου. Δεν τα κατάφερε. Ανεκπλήρωτα όνειρα. Κατάφερε όμως να κάνει, όμως πραγματικότητα, το μεγάλο της όνειρο. Να μείνει «Αθάνατη» για την οικογένεια της. Αυτός ήταν ο στόχος της και τον πέτυχε. Αποχαιρετώντας την κόρη του στην εκκλησία ο πατέρας της Λουκάς, ανέφερε ότι, «στην Αρχαία Ελλάδα, όταν γεννιόταν κάποιος έκλαιγαν και όταν πέθαινε, χαιρόντουσαν, διότι περνούσε στην αιωνιότητα» και της έδωσε να πάρει χαιρετίσματα στη γιαγιά Μαριού, στον παππού Χαράλαμπο και στον επιστήθιο φίλο του Αριστοτέλη που επίσης έχασε πρόωρα…