Ο Κυριάκος Ιωάννου είναι ο πιο πετυχημένος Κύπριος αθλητής στον στίβο όλων των εποχών. Με δύο μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα, (2ος το 2009, 3ος το 2008), με δύο χρυσά σε Μεσογειακούς Αγώνες (2005, 2008) και αμέτρητες άλλες επιτυχίες. Μάλιστα μαζί με τους Σταύρο Τζιωρτζή και Άννινο Μαρκουλίδη αποτελούν την κορυφαία τριάδα Κύπριων αθλητών στον στίβο όλων των εποχών.
Ο 29χρονος πρωταθλητής μας άνοιξε την καρδιά του στη «Σ» και μίλησε για πολλά και διάφορα. Για τα δύο ανεπιτυχή χειρουργεία πριν από την Ολυμπιάδα του Λονδίνου, για το τι λέει πριν από κάθε του προσπάθεια, ακόμα και για την αγαπημένη του ομάδα την ΑΕΛ. Τονίζει με έμφαση ότι παρά τους συνεχείς τραυματισμούς δεν τα βάζει κάτω και… «στοχεύει» από τώρα στην Ολυμπιάδα του Ρίο. Τέλος ο Κυριάκος Ιωάννου μίλησε για τη Μαριάννα Ζαχαριάδη, που τόσο πρόωρα έφυγε από τη ζωή.  

-Κυριάκο, τι κάνεις τώρα;
«Εδώ και δέκα ημέρες έχω ξεκινήσει σιγά-σιγά προπόνηση μετά τον τελευταίο μου τραυματισμό από το διάστρεμμα. Προσπαθώ να μπω σε φουλ ρυθμούς προπονήσεων».

-Φάνηκες ιδιαίτερα άτυχος αφού προέκυψε νέος τραυματισμός. Σε μια εποχή όπου έδειχνες να βρίσκεσαι σε πολύ καλή κατάσταση.
«Ναι, η αλήθεια είναι αυτή. Μετά το τρίτο μου χειρουργείο που είχα υποβληθεί, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχα αρχίσει να βρίσκω ξανά τον εαυτό μου. Εντάξει, δεν μπορώ να πω ότι έτσι είναι ο αθλητισμός, αφού αυτό το λες μια και δύο φορές. Το να επαναλαμβάνεται όμως κάτι, το λες κακοτυχία. Αυτό συμβαίνει και σ΄ εμένα τα τελευταία δυο-τρία χρόνια. Με κυνηγά».    

-Είναι κάτι το οποίο σε παίρνει από κάτω από θέμα ψυχολογίας;
«Τον τελευταίο καιρό ναι. Όση δύναμη και να είχα. Κάθε εμπόδιο λέμε είναι για καλό. Αλλά πολλά εμπόδια έρχονται τον τελευταίο καιρό και αντιλαμβάνεσαι ότι όσο δυνατός και να είσαι, κάπου θα σε επηρεάσει. Θεωρώ ότι εμένα με επηρέασε λίγο, αλλά όχι στον βαθμό που θα πω ότι τα παρατάω».   

-Μεγάλη κουβέντα να πεις ότι τα παρατάς. Άρα κάτι τέτοιο δεν πέρασε από το μυαλό σου…
«Όχι. Πιστεύω ότι και άλλοι τραυματισμοί να έρθουν, δεν είναι κάτι που θα με εμποδίσει να συνεχίσω».

-Τι σκέφτεσαι για φέτος, σε ποιες διοργανώσεις θα λάβεις μέρος;
«Μετά τον τελευταίο τραυματισμό κάνω αγώνα δρόμου να προλάβω τους Μεσογειακούς Αγώνες που αρχίζουν 24 Ιουνίου. Και σίγουρα το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που μέχρι τότε θα έχω σίγουρα χρόνο να προετοιμαστώ μέχρι τον Αύγουστο».

-Άρα θα είσαι έτοιμος μέχρι τότε…
«Πίστεψέ με δεν θέλω να πω ξανά αυτή την κουβέντα. Κάθε φορά που το λέμε, κάτι γίνεται. Θα δείξει, το εύχομαι».

 
Τα λανθασμένα χειρουργεία και οι παρενέργειες
-Το καλοκαίρι έγινες ο πρώτος Κύπριος αθλητής που πέρασε σε τελικό στον στίβο σε Ολυμπιάδα. Εκεί τι έγινε;
«Προφανώς, υπάρχει αρκετός κόσμος που δεν γνωρίζει πώς έφτασα μέχρι εκεί. Η αλήθεια είναι ότι στον τελικό ένιωθα ένα τίποτα. Δηλαδή ψυχικά αποθέματα δεν είχα τίποτα. Με επηρέασαν πολύ τα φάρμακα που έπαιρνα καθημερινά, τα παυσίπονα και τα μυοχαλαρωτικά για να αντέξω τον αγώνα. Επειδή προηγήθηκαν δύο λανθασμένα χειρουργεία που έκανα πιο πριν για το πρόβλημα που είχα στον προσαγωγό-κοιλιακό. Πριν από τους Ολυμπιακούς δεν σήκωνε να κάνω και τρίτο χειρουργείο ώστε να φτιάξω τα λάθη που έκανε η προηγούμενη ιατρός. Η μόνη μου λύση ήταν δυνατά παυσίπονα, μετεγχειρητικά και μυοχαλαρωτικά παυσίπονα. Με αποτέλεσμα να μην μπορώ να βγάλω δύο αγώνες μέσα σε δύο ημέρες. Έδωσα τα πάντα στον προκριματικό και άδειασα από δυνάμεις στον τελικό. Ήμουν άτονος, λες και με έριξες για πρώτη φορά σε ένα γήπεδο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήταν σαν να ήμουν ένας πρωτάρης που χάθηκε μέσα στο γήπεδο. Τουλάχιστον, προσπάθησα να χαρώ την κάθε στιγμή του τελικού».    

-Δηλαδή λες ότι έγινε λάθος χειρουργείο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες;
«Ναι, δύο χειρουργεία, δύο λάθη. Από την ίδια ιατρό. Ουσιαστικά, μου είχε καταστρέψει τη χρονιά. Υπό κανονικές συνθήκες τα παρατάς, γιατί ήταν πολλοί οι πόνοι. Θεωρητικά, δεν εγκυμονούσε χειρότερος τραυματισμός αλλά η δυσλειτουργία θα ήταν πολύ άσχημη».  

-Φαντάζομαι θα ήθελες ένα Ολυμπιακό μετάλλιο πριν ολοκληρώσεις την καριέρα σου…
«Τον οποιονδήποτε να ερωτήσεις δεν θα σου πει όχι. Είναι μεγάλη κουβέντα να λες θέλω Ολυμπιακό μετάλλιο. Για να θέλεις κάτι τέτοιο, πρέπει να προετοιμαστείς κατάλληλα και να έχει και δόση τύχης. Είναι πολλά τα σκαλιά μέχρι να φτάσει κάποιος σε μια τέτοια επιτυχία. Περνάς από πολλές και διάφορες δοκιμασίες μέχρι να φτάσεις σε ένα τέτοιο μετάλλιο».  

Σκέφτεσαι από τώρα την Ολυμπιάδα του 2016 στο Ρίο;
«Από την ημέρα που ολοκληρώθηκε η Ολυμπιάδα του Λονδίνου είχα πει ότι σκέφτομαι την επόμενη Ολυμπιάδα του Ρίο. Εάν θέλεις να βρίσκεσαι εκεί, θα πρέπει κάθε ημέρα το μυαλό και ο στόχος σου να είναι εκεί. Ο λόγος που ξεχωρίζει το δικό μας άθλημα από τα υπόλοιπα, είναι ότι είναι μεγάλος ο χρόνος προετοιμασίας για έναν αγώνα. Είτε λέγεται Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είτε λέγονται Μεσογειακοί Αγώνες. Είναι μεγάλος ο χρόνος προετοιμασίας. Χρειάζεται προετοιμασία 6-7 μηνών για έναν αγώνα. Στο ποδόσφαιρο κάνεις προετοιμασία τρεις μήνες και μετά έχεις συνεχόμενους αγώνες. Όταν μιλάμε για Ολυμπιακούς Αγώνες, η προετοιμασία θέλει τουλάχιστον τρία-τέσσερα χρόνια. Το ίδιο ισχύει και για εμένα. Σίγουρα το μυαλό μου είναι στον μεγάλο αγώνα της χρονιάς, αλλά και στο μεγάλο ραντεβού στο Ρίο».

Το μέλλον στο άθλημα
-Πολλοί αναρωτιούνται στο άλμα εις ύψος, μετά τον Κυριάκο Ιωάννου τι;
«Πρέπει να διαχωρίσουμε κάποια πράγματα. Δεν είναι εύκολο πράγμα ένα νησί να έχει πολλούς αθλητές σε αυτό το επίπεδο. Να είμαστε και λίγο ρεαλιστές. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι υπάρχουν πολλά ταλέντα. Αυτήν τη στιγμή είναι ο Βασίλης Κωνσταντίνου που έδειξε τα πρώτα του βήματα στο άλμα εις ύψος. Φέτος πιστεύω ότι μπορεί να κάνει άλμα στα 2.20 με 2.25, που είναι μια πάρα πολύ καλή επίδοση. Επιτυχία θα είναι να μπει σε τελικό μεγάλου αγώνα. Να κρεμάσει ένα μετάλλιο σε Μεσογειακούς Αγώνες. Αν θέλουμε να έχουμε επιτυχίες, πρέπει να στηρίξουμε αυτά τα παιδιά. Να μην κάνουμε ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω».

Ο… μεγάλος αντίπαλος
-Πριν από κάθε προσπάθεια κάτι λες. Σε ποιον απευθύνεσαι και τι λες;
«Συνήθως αυτοί που διαβάζουν αυτά που λέω, καταλαβαίνουν τις βρισιές. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορώ να κρύψω, αφού με προδίδει ο φακός. Είναι κάτι το προσωπικό. Δική μου αυτοσυγκέντρωση που έχει να κάνει μ΄ εμένα και τον αντίπαλό μου που είναι ο πήχης. Εκείνη την ώρα στόχος μου είναι να περάσω τον πήχη, που εάν τα καταφέρω, τότε θα περάσω και πολλούς άλλους αθλητές. Απευθύνομαι καθαρά στον πήχη, είναι ένας δικός μου τρόπος επικοινωνίας. Δεν θα σας πω τι λέω. Αυτό μπορείτε να το καταλάβετε από μόνοι σας».

-Αφού εσύ νιώθεις καλά με τον εαυτό σου…
«Στην αρχή μπορεί να ήρθα σε δύσκολη θέση γιατί, διαβάζοντας αυτά που λέω, διάφοροι προσπάθησαν να με επικρίνουν. Όμως το έχω ξεπεράσει γιατί εκείνη την ώρα δεν έχεις καμιά βοήθεια εκτός από τον εαυτό σου. Προσωπικά, αυτός είναι ο τρόπος που μπορώ να συγκεντρωθώ».

Η ΑΕΛ και η φιλοσοφία της
-Δεν το έκρυψες ποτέ σου ότι υποστηρίζεις την ΑΕΛ. Κατ’ αρχάς θα είσαι στον τελικό του κυπέλλου;
«Θέλω πολύ, αλλά δεν γνωρίζω εάν θα μου το επιτρέψει και η προετοιμασία μου. Θα προσπαθήσω όμως να είμαι παρών».

Τι σημαίνει για σένα ΑΕΛ;
«Πολλά πράγματα. Είναι η αγαπημένη μου ομάδα. Έτσι κι αλλιώς έχω ξεκινήσει από τις Ακαδημίες της ΑΕΛ, άρα είναι και φυσιολογική η αγάπη που τρέφω για την ομάδα. Προσπαθώ να βλέπω τα παιχνίδια της. Αυτό που μου αρέσει πολύ περισσότερο είναι η φιλοσοφία αυτής της ομάδας. Από την αρχή της ίδρυσής της. Είναι αυτό που με τράβηξε και αυτό που με ελκύει μέχρι σήμερα».

Ο Θεός την ήθελε κοντά Του
-Πρόσφατα «έφυγε» από τη ζωή η Μαριάννα Ζαχαριάδη.
«Πέραν του ότι ήταν μια πολύ καλή μου φίλη, δυστυχώς την έχουμε χάσει από έναν άνισο αγώνα. Είναι μια κοπέλα που έχει αφήσει πολλά μαθήματα σε όλους μας. Πιστεύω ότι όσοι ήταν κοντά της και τη γνώρισαν, μπορούν να καταλάβουν. Θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου που μου δίδαξε πάρα πολλά, ειδικά τον τελευταίο καιρό. Πόση δύναμη μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Ακόμα και την τελευταία στιγμή, πριν κλείσει τα μάτια της, είχε τη δύναμη να χαμογελά, να στέλνει μηνύματα σ΄ εμάς και σε όλο τον κόσμο. Ο Θεός την ήθελε κοντά Του. Εμείς έχουμε υποχρέωση να κρατήσουμε χαραγμένο στο μυαλό μας το χαμόγελό της, να πάρουμε λίγο από τη δύναμη που είχε αυτό το κορίτσι, διότι τα δύο τελευταία χρόνια έχει δοκιμαστεί πάρα πολύ. Είχε πολλή δύναμη να είναι ρεαλίστρια και γνώριζε πολύ καλά το τι της συνέβαινε, αλλά ακόμα και εκείνες τις δύσκολες στιγμές ήθελε να βοηθήσει τον κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται από το πρόβλημα του καρκίνου. Είναι μια πολύ μεγάλη απώλεια για όλους μας».