Στις 14 Ιουνίου του 1987 γράφτηκε το 1ο μεγάλο έπος του ελληνικού αθλητισμού. Η Ελλάδα πρωταθλήτρια Ευρώπης στο μπάσκετ. Φάνταζε και ήταν απίστευτο. Όσο σπουδαίος και αν ήταν ο Γκάλης, όσο μεγάλος και αν ήταν ο Γιαννάκης, όσο ταλαντούχος και αν ήταν ο Φάνης Χριστοδούλου, η Ελλαδίτσα, δεν είχε το εκτόπισμα της Γιουγκοσλαβίας, της ΕΣΣΔ, ακόμη και της Ισπανίας ή της Ιταλίας, Σε ένα όμιλο φωτιά η Ελλάδα τερματίζει τέταρτη, αλλά έχοντας κερδίσει τη Γιουγκοσλαβία και δείχνοντας τα δόντια της στους Σοβιετικούς. Στα νοκ άουτ, πετάει πρώτα έξω την Ιταλία, ρίχνει για 2η φορά στο καναβάτσο τους Γιουγκοσλάβους και πάει στον τελικό με τους Σοβιετικούς.  Σε ένα άκρως δραματικό παιχνίδι, με τον Γκάλη να κάνει απίστευτα πράγματα, η Ελλάδα καταφέρνει να με δύο βολές του Ανδρίτσου να στείλει τον αγώνα στη παράταση. Ο Γιαννάκης είναι εκτός με 5 φάουλ, το ίδιο και ο Φασούλας. Ο ανέλπιστος ήρωας είναι τελικά ο Αργύρης Καμπούρης. Στα τελευταία δευτερόλεπτα της παράτασης άρπαξε το επιθετικό ριμπάουντ σε άστοχο σουτ του Ιωάννου, κέρδισε φάουλ και έβαλε τις δύο βολές κάνοντας το 103-101. Το σουτ του Γιοβάισα πήγε στο σίδερο και η Ελλάδα πήγε στους 7 ουρανούς.

Το τι έγινε στο στάδιο, αλλά κυρίως στους δρόμους της Ελλάδας δεν περιγράφεται με λέξεις.  Καλύτερα να ψάξετε στο διαδίχτυο να δείτε εικόνα. Ο Κώστας Πολίτης ήταν ο αρχιτέκτονας του άθλου. Ο Γκάλης έγραψε απίστευτα νούμερα, 37 πόντους ανά αγώνα. Ο Γιαννάκης τα έκανε όλα. Ο Φάνης έβγαλε όλο το ταλέντο του, ο Φασούλας τα έβαλε με σέντερ ολκής και ανταποκρίθηκε άψογα. Ο Φιλίππου, ο Ανδρίτσος, ο Ιωάννου και ο Καμπούρης έδωσαν πολύτιμες βοήθειες, ο Λινάρδος, ο Καρατζάς, ο Σταυρόπουλος και ο Ρωμανίδης πρόσθεσαν το κομματάκι τους.