Μάριε μου, εμείς είμαστε ακόμα εδώ… Για πόσο ακόμα δεν ξέρουμε, μόνο Αυτός που σε πήρε κοντά του ξέρει, πότε θα σε ανταμώσουμε ξανά… Τέσσερα έχουν γίνει τα χρόνια της απουσίας σου, όσα και τα χρόνια που μετρά ο Δημήτρης, η Αρίστη, ο Γιώργος, ο Φοίβος και όλοι οι δικοί σου άνθρωποι, από τη μέρα που σε έκλαψαν και αυτό το μέτρημα θα κρατήσει μέχρι που να σε ξαναδούν…
Εγώ, έχω να θυμάμαι εκείνο το όνειρο… Εκείνο που είχα εκμυστηρευτεί στον αδελφό σου το Γιώργο. Ντυμένος σαν Άγγελος έξω από ένα γήπεδο (αυτό Του Παραδείσου προφανώς) να με κοιτάς και να χαμογελάς, όπως ακριβώς σε έβλεπα εδώ στα επίγεια…
Ξέρω Μάριε μου. Όντας βρισκόμενος στα επουράνια, μόνο σε κάποιο όνειρο μπορούμε να σε βλέπουμε πια. Όλοι μας…
Όλοι, όσοι σε ΑΓΑΠΑΜΕ!
Κάθε Μάη (τον πιο όμορφο μήνα της ομορφότερης εποχής, της Άνοιξης), κάθε 13η του μέρα (πόσο δίκιο είχαν τελικά αυτοί που λένε ότι το 13 φέρνει γουρσουζιά) εμείς θα είμαστε εδώ!
Για να θυμόμαστε ένα χαμόγελο που δε σβήνει…
ΜΑΡΙΟΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ
