ΙΤΑΛΙΚΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ «ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΩΝ»

ΣΤΑ ΑΚΡΑ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΩΝ, ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΖΕΙ ΧΑΣΜΑ ΣΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ

Η Ιταλία κατηγόρησε την Κομισιόν ότι τηρεί «δύο σταθμά με τις χώρες-μέλη: η Γαλλία δεν σέβεται τους δημοσιονομικούς στόχους επί εννιά συναπτά έτη, ενώ η Γερμανία αγνοεί όλες τις μακρο-οικονομικές παραμέτρους»

Βαθαίνει εκ των πραγμάτων το χάσμα μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ιταλίας. Η πρώτη λέει «όχι» στο προσχέδιο του ιταλικού προϋπολογισμού για το 2019. Η δεύτερη λέει «no» στις απαιτήσεις για αναθεώρηση και συμμόρφωση με τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς. Ο δρόμος για την επιβολή κυρώσεων έχει ανοίξει και η Κομισιόν ενεργοποιεί για πρώτη φορά το δικαίωμα της νόμιμης τιμωρίας των «ανταρτών».

Τα κράτη μέλη της ΕΕ έχουν στη διάθεσή τους δύο εβδομάδες για να εξετάσουν τον ιταλικό προϋπολογισμό και να συνταχθούν υπέρ της απόφασης της Κομισιόν, ώστε να αποσταλεί στη Ρώμη επίσημη προειδοποίηση στο πλαίσιο του κανονισμού για το υπερβολικό έλλειμμα, αφού προηγουμένως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επικυρώσει τις αποφάσεις. Ακολούθως θα δοθεί διορία από τέσσερεις έως έξις μήνες στην ιταλική κυβέρνηση, ώστε να συμμορφωθεί. Αν δεν το πράξει, οι κυρώσεις θα ενεργοποιηθούν και, μεταξύ άλλων, θα παγώσουν όλα τα κονδύλια από τα ευρωπαϊκά ταμεία προς την Ιταλία. Ωστόσο, η Ρώμη προειδοποιεί πως, σε αυτό το ενδεχόμενο, θα αποχωρήσει από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.

Σαλβίνι-Ντι Μάιο Vs Γιούνκερ-Μοσκοβισί

Η ένταση που έχει δημιουργηθεί μεταξύ Ρώμης και Βρυξελλών, στην οποία πρωτοστατούν Σαλβίνι και Ντι Μάιο από πλευράς Ιταλίας και Γιούνκερ - Μοσκοβισί από πλευράς ΕΕ, έχει δύο βασικούς πυλώνες, οι οποίοι απασχολούν έντονα, λίγο ή πολύ, την κοινωνία της Ευρώπης στη βάση της. Ο πρώτος πυλώνας είναι η οικονομία. Ο δεύτερος το προσφυγικό.

Η Ιταλία έχει πληρώσει βαρύ φόρο για τα δύο φλέγοντα ζητήματα. Οι Βρυξέλλες επιμένουν, ωστόσο, να εφαρμόζουν τις ίδιες πολιτικές, με αποτέλεσμα η Ευρώπη να φιλοξενεί πολίτες δύο ταχυτήτων και να επιλύει τα προβλήματα των λαών, χωρίς να μπορεί να εφαρμόζει κοινωνικές πολιτικές. Την «πολυτέλεια» των κοινωνικών πολιτικών, που ως θεωρία υπάρχουν, έχουν μόνο οι πιο εύρωστες χώρες, ενώ οι υπόλοιπες καθίστανται υπόλογες, τόσο όταν επιχειρούν να τις εφαρμόσουν, όσο και όταν δεν μπορούν και δεν τις εφαρμόζουν. Ποιος θα επικρατήσει; Αυτό είναι το αναπάντητο ερώτημα, που δεν αναμένεται να ξεκαθαρίσει πριν από τις ευρωεκλογές.

Όταν δυσαρέστησε για πρώτη φορά την ΕΕ

Ίσως στις συνειδήσεις των πολιτών να έχει περάσει πως ο ιταλικός προϋπολογισμός αποτέλεσε την αιτία της σφοδρής σύγκρουσης των δύο πλευρών. Είχε, ωστόσο, προηγηθεί μια ιταλική ενέργεια, που προκάλεσε πονοκέφαλο στις Βρυξέλλες. Ήταν όταν η Ιταλία αποφάσισε να μην επιτρέψει στο πλοίο Diciotti να προσαράξει στο λιμάνι της Σικελίας, ώστε να αποβιβαστούν οι 150 πρόσφυγες που μετέφερε.

Οι Βρυξέλλες, που όμως ανέχονται τη στάση των κρατών του Βίζεγκραντ για τη μη αποδοχή ούτε και ενός πρόσφυγα, δυσαρεστήθηκαν και καταδίκασαν με δηλώσεις τους την κυβέρνηση της Ιταλίας. Ο Σαλβίνι προειδοποίησε πως αν το πρόβλημα δεν λυθεί με ίσο καταμερισμό των «28», τότε η Ιταλία θα αναγκαστεί να κλείσει και αεροδρόμια, προκειμένου να μη δεχτεί άλλους πρόσφυγες, ώστε πλέον να μην αναλαμβάνει μόνη, μαζί με την Ελλάδα και την Κύπρο, το βάρος του προσφυγικού προβλήματος.

Η Ιταλία κατηγόρησε μάλιστα την Κομισιόν ότι τηρεί «δύο σταθμά με τις χώρες-μέλη: η Γαλλία δεν σέβεται τους δημοσιονομικούς της στόχους επί εννιά συναπτά έτη, η Γερμανία αγνοεί επιδεικτικά όλες τις μακρο-οικονομικές παραμέτρους, όμως όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα, άγνωστο γιατί, στην Ιταλία».

Η «ακραία» ιταλική κυβέρνηση

Η ίδια η κυβέρνηση Κόντε ξεκαθαρίζει πως δεν πρόκειται για «ανταρσία», αλλά για καλά οργανωμένη και υπεύθυνη κυβέρνηση, έτοιμη να δώσει απαντήσεις για τις απαιτήσεις του προϋπολογισμού της. Ωστόσο οικονομολόγοι εκτιμούν πως τα επιδιωκόμενα σενάρια είναι δύο. Σύμφωνα με το χειρότερο σενάριο η Ρώμη θέλει, με πλήρη συνείδηση, να προκαλέσει μια κρίση, η οποία θα οδηγήσει τελικά σε εισαγωγή ενός δεύτερου νομίσματος στην Ιταλία και σε έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη. Αυτό, ωστόσο, σημαίνει κατάρρευση της Ευρωζώνης. Σύμφωνα, δε, με το καλύτερο σενάριο, η Ρώμη επιδιώκει μια συμφωνία στο πρότυπο της Πορτογαλίας, δηλαδή συμφωνία ενός αναπτυξιακού προγράμματος και απεξάρτησης από τον μηχανισμό στήριξης.

Με το βλέμμα στις ευρωεκλογές

Οι Ιταλοί είναι ξεκάθαροι. Στις ευρωεκλογές θα γίνει «σεισμός κατά της λιτότητας» και «οι κανόνες θα αλλάξουν αμέσως, την επόμενη ημέρα». Η πολιτική τους και οι αντιδράσεις τους απέναντι στις πολιτικές των Βρυξελλών ικανοποιούν, προς το παρόν τουλάχιστον, τον λαό που τους έδωσε τα ηνία της χώρας, μέσα από τις κάλπες. Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση του ινστιτούτου Ipsos, το 59% των Ιταλών συμφωνούν με τα κυβερνητικά σχέδια για υψηλότερο κρατικό δανεισμό, ενώ το ποσοστό αποδοχής για τη Λέγκα έχει αυξηθεί στο 34% και για τα Πέντε Αστέρια στο 28,5%.

Στην τρίτη θέση παραμένουν οι μέχρι πρότινος κυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες, με 16%, ενισχύοντας τα ποσοστά τους κατά 1%, ενώ το Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι υποχώρησε, αντίστοιχα κατά 1%, στο 10%. Στο 5% παρέμειναν τα Αδέρφια της Ιταλίας. Οι Ιταλοί κυβερνώντες θέλουν να φτάσουν στις κάλπες με αυτά τα δεδομένα. Υπαναχωρήσεις πριν από τις ευρωεκλογές δεν αναμένονται.

Στο ίδιο μοτίβο ωστόσο είναι και οι Βρυξέλλες, οι οποίες θέλουν πάση θυσία να κρατήσουν μακριά από την Ευρωβουλή τα σκωπτικά προς της ΕΕ κόμματα, είτε αυτά ανήκουν στη δεξιά πτέρυγα είτε στην αριστερά. Οι Φιλελεύθεροι βλέπουν τον χειρότερο εφιάλτη τους να παίρνει σάρκα και οστά, από την ενδεχόμενη νίκη των «πειρατών» της Ιταλίας.

Ποιοι είναι οι «πειρατές»

Η ιταλική κυβέρνηση, υπό τον Τζουζέπε Κόντε, ανέλαβε τα ηνία της χώρας τον Ιούνιο του 2018. Πρόκειται για συνεργασία του ακροδεξιού αντιμεταναστευτικού κόμματος «Λέγκα» του υπουργού Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνο (που σε ποσοστά είναι το μεγαλύτερο κόμμα της Ιταλίας), και του αντικομφορμιστικού ευρωσκεπτικιστικού - μαρξιστικού κορμού - κινήματος των Πέντε Αστέρων, το οποίο ίδρυσε ο κωμικός Μπέμπε Γκρίλο και του οποίου πλέον ηγείται ο Υπουργός Εργασίας της Ιταλίας, Λουίτζι Ντι Μάιο. Η κοινή συνισταμένη των δύο είναι πως βλέπουν με καχυποψία τις ευρωπαϊκές πολιτικές και ενδιαφέρονται περισσότερο για την ευημερία των Ιταλών πολιτών.

Μέχρι και πριν από μια πενταετία θεωρούνταν οι περιθωριοποιημένοι της Ιταλίας και ήταν αντιμέτωποι με την απαξίωση των παραδοσιακών κομμάτων. Η αποδοχή που λαμβάνουν σήμερα από την κοινωνία της Ιταλίας οφείλεται στην κούραση των πολιτών από τα μέτρα λιτότητας, την προσφυγική κρίση και τα σκάνδαλα διαφθοράς που οδήγησαν τη χώρα σε οικονομικές περιπέτειες.

Από το περιθώριο στο πηδάλιο

Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια παρατηρείται άνοδος του συντηρητικού φιλελευθερισμού στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α.

Στην ουσία τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα εκφράζουν μια κοινή αντιμεταναστευτική πολιτική κλειστών συνόρων, προβάλλουν έντονα την προστασία του εθνικού τους πολιτισμού και έχουν επιφυλακτικότητα στις ευρωπαϊκές πολιτικές.

Αντλούν δυνάμεις από το εκλογικό σώμα επειδή το «όραμα» της ΕΕ δεν εξυπηρετεί πλέον τις ανάγκες των πολιτών της Γηραιάς Ηπείρου και επιπρόσθετα επειδή οι πολίτες δεν επιθυμούν περαιτέρω ενοποίηση μεταξύ των εθνών, αισθανόμενοι πως χάνουν την εθνική τους ταυτότητα, όντας θεατές ενός σχεδίου δημιουργίας της Ευρώπης των Ηνωμένων Πολιτειών. Για τους απλούς πολίτες, του Γερμανούς, του Ιταλούς, του Έλληνες κ.λπ, η αλληλεγγύη εντός της ΕΕ είναι σημαντική, όχι όμως με αντάλλαγμα την οικονομική και εθνική κυριαρχία του κράτους.

Πριν δοκιμάσουν τα δεξιών καταβολών -ή και ακροδεξιών- ευρωσκεπτικιστικά κόμματα, οι πολίτες της Ευρώπης απευθύνθηκαν στα αριστερά, μαρξιστικά ή και σοσιαλιστικά κόμματα, τα οποία στην ιδεολογία τους έχουν ευρωσκεπτικιστικές τάσεις, ωστόσο όπου αυτά κυβέρνησαν, απέδειξαν πως στην ουσία δεν διαφέρουν από τους Φιλελεύθερους, κυρίως σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή προοπτική της «καταστροφής» των κρατών.