«ΝΙΠΤΟΥΝ ΤΑΣ ΧΕΙΡΑΣ ΤΟΥΣ» ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΡΩΣΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ, ΟΤΙ ΜΟΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ ΗΤΑΝ Η ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΪΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΙΡΚΟΥΚ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΙΡΑΚ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΡΔΟΥΣ. Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΙΡΑΚ ΔΙΗΡΚΕΣΕ 48 ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ. ΤΙ ΜΕΛΛΕΙ ΓΕΝΕΣΘΑΙ;

Οι Κούρδοι επιδιώκουν ν' αποκτήσουν πατρίδα, αλλά όχι να προκαλέσουν περαιτέρω αστάθεια στην περιοχή. Άλλωστε κάτι τέτοιο θα έφερνε απέναντι και όχι δίπλα τις μεγάλες δυνάμεις

Το δημοψήφισμα των Κούρδων ανήκει πλέον στο παρελθόν, διαμήνυσε ο Πρωθυπουργός του Ιράκ και κάλεσε την ηγεσία του αυτόνομου Ιρακινού Κουρδιστάν σε διάλογο. Σύμφωνα με τον Χαϊντέρ Αλ Αμπαντί, «το δημοψήφισμα έχει τελειώσει και τώρα χρειάζεται να αρχίσουμε διάλογο στο πλαίσιο που ορίζει το Σύνταγμα και στη βάση των κοινών μας συμφερόντων και της εθνικής συνεργασίας. Σας διαβεβαιώ, είμαστε συνέταιροι σε μια χώρα».

Προς το παρόν η ηγεσία του Ερμπίλ δεν έχει ανταποκριθεί στο κάλεσμα για διάλογο. Παράλληλα ερωτηματικά προκαλεί η απόφαση των Κούρδων Πεσμεργκά να εγκαταλείψουν, σχεδόν αμαχητί, τόσο το Κιρκούκ, όσο και τις περιοχές της επαρχίας Νινευή, μεταξύ των οποίων το φράγμα της Μοσούλης. Βεβαίως οι περιοχές αυτές, βάση του ιρακινού Συντάγματος, δεν ανήκουν στις περιοχές του αυτόνομου Κουρδιστάν, αλλά τις διοικούσαν οι Κούρδοι από το 2014, οπόταν και τις κατέλαβαν από τους τζιχαντιστές του λεγόμενου Ισλαμικού Χαλιφάτου.

Τα τρία σχεδόν χρόνια που ήταν υπό τη δική τους διοίκηση, εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρον τις δύο πετρελαιοπηγές, η απώλεια των οποίων, πλέον, δημιουργεί σημαντικές οικονομικές απώλειες. Ήδη η κυβέρνηση του Ιράκ, έχοντας πλέον ανακαταλάβει το Κιρκούκ, ζήτησε από την πετρελαϊκή εταιρεία BP να καταρτίσει γρήγορα σχέδια για την ανάπτυξη των πετρελαιοπηγών. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι πετρελαιοπηγές του Κιρκούκ εξακολουθούν να διαθέτουν 9 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου στο υπέδαφός τους.

Την ίδια ώρα οι Κούρδοι «κέρδιζαν» τη Ράκα

Ο Κουρδικός λαός έχει απογοητευθεί με τις εξελίξεις. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που κάνουν λόγο για προδοσία, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό, αφού θεωρούν ότι οι μεγάλες δυνάμεις τούς εγκατέλειψαν. Μιλώντας σε διεθνή πρακτορεία ειδήσεων υπερτονίζουν πως η διεθνής κοινότητα δεν πρέπει να λησμονήσει ότι η Ράκα, ούτω καλούμενη πρωτεύουσα του «χαλιφάτου», είναι ελεύθερη και είναι τα κουρδικά όπλα που το πέτυχαν αυτό.

Οι σκληρές μάχες του κουρδικού λαού σε Συρία και Ιράκ, ενάντια στον παγκόσμιο εχθρό των τρομοκρατών της οργάνωσης ISIS, προσέδωσαν στους Κούρδους το status των σύγχρονων ηρώων και παράλληλα τους βοήθησαν να αναβαθμιστούν στη δυτική κοινή γνώμη. Κέρδισαν με τα όπλα τους την αναγνώριση και τη συμπάθεια όλων των πολιτισμένων και φιλελεύθερων πολιτών της παγκόσμιας κοινότητας. Ενώ, σε πολιτικό επίπεδο, φαίνεται πως αναγνωρίζονται από τις ξένες ηγεσίες ως συνεπείς και σοβαροί, ψύχραιμοι και άρα πολύτιμοι στην επικίνδυνα κλυδωνιζόμενη Μέση Ανατολή.

Η Μόσχα, η οποία έχει κλείσει πολύ σημαντικές ενεργειακές συμφωνίες με το Ερμπίλ, εκτιμά πως το Κιρκούκ ήταν το απαραίτητο αντάλλαγμα για την επόμενη, νέα σελίδα, του Κουρδιστάν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέμειναν ουδέτερες, σύμφωνα όμως με πηγές που επικαλούνται, ως αξιόπιστες, τα Διεθνή Δίκτυα, διαβεβαίωναν την κουρδική ηγεσία πως όλα θα γίνουν «όπως πρέπει». Το Ισραήλ, το οποίο πριν από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος είχε δηλώσει τη στήριξή του στην κουρδική κοινότητα, παρέμεινε επίσης ουδέτερο.

Το σενάριο της ομοσπονδίας

Επί του πρακτέου, σύμφωνα με τον νομικό και διεθνολόγο, Λυκούργο Χατζάκο, οι επιλογές της κουρδικής ηγεσίας είναι συγκεκριμένες. «Πρώτη επιλογή είναι η ανακήρυξη ανεξαρτησίας, με δεδομένο ότι όπου βρίσκεται ένας Πεσμεργκά, εκεί είναι και τα σύνορα». Μια τέτοια επιλογή ωστόσο αποτελεί το πιο απομακρυσμένο σενάριο, αφού αυτό θα οδηγούσε σε αγώνες με όπλα, με ανυπολόγιστες εξελίξεις, δεδομένου ότι καραδοκούν Τουρκία και Ιράν. Χώρες που, μαζί με το Ιράκ, αψήφησαν τις διαφορές τους και ενώθηκαν απέναντι στον κοινό και «επικίνδυνο» εχθρό. Οι Κούρδοι επιδιώκουν να αποκτήσουν πατρίδα, αλλά όχι να προκαλέσουν περαιτέρω αστάθεια στην περιοχή. Άλλωστε κάτι τέτοιο θα έφερνε απέναντι και όχι δίπλα τις μεγάλες δυνάμεις.

Η ιρακινή πλευρά, εξηγεί ο Λυκούργος Χατζάκος, «μαξιμαλιστικά, διακηρύττει ότι μόνο η περίπτωση Ομοσπονδίας είναι συζητήσιμη εκδοχή». Αυτό ακριβώς είχε δηλώσει δημόσια ο Αλ Αμπαντί, στην πρώτη του αντίδραση μετά το επίμαχο δημοψήφισμα.

«Η εκδοχή της επιλογής για δημιουργία Συνομοσπονδίας είναι εκείνη που φαντάζει, τη στιγμή αυτή, τουλάχιστον, ως η πλέον βατή και εφικτή. Εξ αυτού και προβάλλεται από την κουρδική πλευρά, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι και η ιρακινή ηγεσία έχει θετική προσέγγιση». Για μια τέτοια διευθέτηση, ωστόσο, οι συνομιλίες θα έχουν μακρά διάρκεια, και ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα έχουν τα σημεία και οι κόκκινες γραμμές της κάθε πλευράς.

Το δίλημμα της Δύσης

Η Δύση βρίσκεται ενώπιον ενός καθόλου εύκολου διλήμματος. Από τη μια θα λειτουργήσει με βάση τα συμφέροντά της που, για κάθε υπερδύναμη ή δύναμη, είναι διαφορετικά. Αφετέρου βρίσκεται ενώπιον της ηθικής της υποχρέωσης απέναντι στα 40 εκατομμύρια του κουρδικού πληθυσμού. Σε τρίτο επίπεδο, αυτοί που στέκονται απέναντι στους υπομονετικούς και ψύχραιμους Κούρδους, δεν διαθέτουν τα στοιχεία της συνέπειας και αξιοπιστίας. Κυρίως ο «εκτροχιασμένος Τούρκος σουλτάνος και οι απρόβλεπτοι θεοκράτες της Τεχεράνης». Στην πραγματικότητα, η νέα παρτίδα στη σκακιέρα της Μέσης Ανατολής, μόλις άρχισε…