ΛΙΓΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΠΡΙΝ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙ, ΓΥΡΙΣΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟΝ ΠΙΟ ΑΞΙΟΠΙΣΤΟ ΣΥΜΜΑΧΟ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Η απόφαση του απερχόμενου Προέδρου να απόσχουν οι ΗΠΑ από ψηφοφορία στον ΟΗΕ για τους Ισραηλινούς οικισμούς ήταν δώρο προς τους Παλαιστινίους, αλλά μαχαιριά στην πλάτη του εβραϊκού κράτους

Θεούς και δαίμονες απειλεί ο Τραμπ, τονίζοντας πως ο ΟΗΕ δεν θα είναι ο ίδιος μετά τις 20 Ιανουαρίου του 2017, όταν θα αναλάβει και επίσημα Πρόεδρος στη χώρα του

Οκτώ ολόκληρα χρόνια, ο απερχόμενος σε λίγο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα θώπευε, έστω και χωρίς τη θέλησή του το κράτος του Ισραήλ, ανεχόμενος όλες τις διεθνείς παρανομίες του στα κατεχόμενα αραβικά παλαιστινιακά εδάφη. Ο Ομπάμα, που η πολιτική του στη Μέση Ανατολή ήταν σκέτη τραγωδία, κάθε χρόνο επί μια οκταετία έστελνε 3 δισεκατομμύρια δολάρια στο Ισραήλ, ενισχύοντας την οικονομία και τη στρατιωτική δυναμική του, σε μια περιοχή όπου οι Άραβες γείτονες των Εβραίων ονειρεύονται να τους πετάξουν στη θάλασσα και να εξαφανίσουν τη χώρα τους από τον χάρτη.

Επί δύο θητείες ο Μπαράκ Ομπάμα, που η τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ» αποκαλεί «Μαύρο Μπους», έκανε τη μία γκάφα μετά την άλλη, προσπαθώντας να χειριστεί χωρίς να έχει τις απαιτούμενες γνώσεις τα πολύπλοκα ζητήματα που, περισσότερο από 70 χρόνια, ταλανίζουν την πιο πολύπαθη περιοχή στον πλανήτη μας.

Και ξαφνικά, λίγες βδομάδες πριν αναχωρήσει από τον Λευκό Οίκο, γύρισε την πλάτη στον πιο αξιόπιστο σύμμαχο των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ. Αυτό συνέβη από Αμερικανό ηγέτη, πρώτη φορά από το 1979. Οκτώ ολόκληρα χρόνια, αυτός και οι υπουργοί του των Εξωτερικών, οι Χίλαρι Κλίντον και Τζον Κέρι, έκαναν σαν να μη γνώριζαν πως ο πυρήνας του Μεσανατολικού είναι το Παλαιστινιακό. Η μη αναγνώριση από τις ΗΠΑ του δικαιώματος των Παλαιστινίων να έχουν δική τους πατρίδα ήταν μονάχα στα ευχολόγια της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Μετά την «Άνοιξη»

Στην αρχή της θητείας του αναλώθηκε με την αστεία υπόθεση της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», ενός δρώμενου που αποσκοπούσε στο να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα των Δυτικών στη Μέση Ανατολή, και που λίγο έλλειψε να μεταβάλει την Αίγυπτο, μεγάλη φιλοδυτική αραβική χώρα, σε ισλαμική δημοκρατία. Η αυγή της δημοκρατίας που επαγγελλόταν κατέληξε σε φιάσκο και χρειάστηκε η παρασκηνιακή επέμβαση των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ, για να καταλάβει πραξικοπηματικά την εξουσία ο στρατηγός Σίσι, που αποδεικνύεται χειρότερος δικτάτορας από τον ανατραπέντα πρώην πρόεδρο της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ, ο οποίος ήταν πιστό σκυλί των Αμερικανών και των Δυτικών Συμμάχων τους.

Η δολοφονία του Οσάμα Μπιν Λάντεν δεν ανέτρεψε τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, αφού οι καταστάσεις στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία πηγαίνουν ακόμα και σήμερα από το κακό στο χειρότερο. Οι Αμερικανοί σκοτώνουν ηγετικά στελέχη των φανατικών Ισλαμιστών, αλλά ξεφυτρώνουν σαν τις κεφαλές της Λερναίας ΄Υδρας άλλοι ακόμα χειρότεροι.

Η πανωλεθρία των ΗΠΑ στη Συρία και η ανικανότητά τους να βοηθήσουν το Ιράκ να καταλάβει και πάλι τη Μοσούλη - όπου οι αμερικανικές βιομηχανίες πετρελαίου περιμένουν για να αρπάξουν και πάλι τον Μαύρο Χρυσό, που τέσσερα χρόνια εκμεταλλευόντουσαν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους κερδίζοντας τεράστια ποσά - είναι εφιάλτες που θα κυνηγούν τον Ομπάμα όπου και αν βρεθεί. Η δολοφονία του Αμερικανού πρέσβη στη Λιβύη είναι άλλο ένα μελανό σημείο της οκταετούς θητείας του Ομπάμα.

Οι Παλαιστίνιοι

Και ξαφνικά ο απερχόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ, που ποτέ δεν τα πήγε καλά με τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου, μετά τις τερατώδεις γκάφες του - έφτασε στο σημείο να λέει στον δικτάτορα της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πως είναι τιμή του που του σφίγγει το χέρι - θυμήθηκε πως υπάρχουν και οι Παλαιστίνιοι που βογκούν κάτω από τον ισραηλινό ζυγό. Τώρα που φεύγει λέει ότι η παράνομη επέκταση των εβραϊκών οικισμών στη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη αποτελεί εμπόδιο για την ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, ενώ δεν επιτρέπει τη σύμπλευση δύο κρατών στην Παλαιστίνη, όπως προέβλεπε το σχέδιο του διαχωρισμού της περιοχής, που μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου διοικείτο ολοκληρωτικά από τη Βρετανία.

Αλλά ο κ. Ομπάμα ξεχνά μερικά πολύ ουσιώδη πράγματα. Οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι είναι μοιρασμένοι, στους μετριοπαθείς της Παλαιστινιακής Αρχής, που την ελέγχουν «δημοκρατικά» οι οπαδοί της Φατάχ και στους αδιάλλακτους του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης Χαμάς, που εξακολουθούν να μην αναγνωρίζουν την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Πώς λοιπόν μπορεί κάποιος να διαπραγματευτεί ειρήνη με κάποιον που δεν τον αναγνωρίζει; Οι Παλαιστίνιοι είναι χωρισμένοι σε δύο σχεδόν αυτόνομες οντότητες. Τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας.

Αν ποτέ αποφασιστεί να ενωθούν, υποχρεωτικά θα κοπεί στα δύο το κράτος του Ισραήλ. Ποιος θα το δεχτεί αυτό; Ναι, είναι αλήθεια πως οι Ισραηλινοί στην αρχή σκεπτόντουσαν την ιδέα ύπαρξης δύο κρατών στην περιοχή. «Δεν τους θέλουμε και δεν μας θέλουν», μου είχε πει κάποτε ο μακαρίτης πρωθυπουργός του Ισραήλ Γιτζχάκ Ραμπίν, όταν τον είχα ρωτήσει για το τείχος που κατασκευάζει η χώρα του, το οποίο διαχωρίζει πλήρως τους δύο λαούς.

Η Γάζα είναι μια άλλη περίπτωση. Σκέτη μπαρουταποθήκη, με φανατικούς Ισλαμιστές, που η διεθνής κοινότητα εξακολουθεί να θεωρεί τρομοκράτες. Γι' αυτούς λοιπόν ο κ. Ομπάμα ξεπούλησε τον καλύτερο σύμμαχό του στη Μέση Ανατολή; Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης - που για μεγάλη μερίδα του ισραηλινού λαού είναι η βιβλική Ιουδαία και Σαμάρια - και Παλαιστίνιοι της Γάζας, δεν θέλουν να ακούσουν κάτι για τους Εβραίους. Τους μισούν θανάσιμα. Όποιοι παλεύουν για κάποιο είδος αλληλοαναγνώρισης συχνά βρίσκονται νεκροί. Άλλοι επιτίθενται όπως μπορούν εναντίον αμάχων του Ισραήλ, με μαχαίρια, με επιθέσεις αυτοκτονίας, με τούνελ που ξεκινούν από τη Γάζα και καταλήγουν μέσα στο έδαφος του νότιου Ισραήλ.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι Παλαιστίνιοι αξιώνουν να τους δοθεί η Ανατολική Ιερουσαλήμ, ως πρωτεύουσα του κράτους τους, το οποίο όμως ακόμα δεν υπάρχει. Όλα είναι στα χαρτιά και στα όνειρα... Αλλά το Ισραήλ, από το 1967 όταν κέρδισε τους αραβικούς στρατούς στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, έχει κατακτήσει ολόκληρη την Ιερουσαλήμ και την έχει ανακηρύξει αιώνια πρωτεύουσά του.

Πριν από αυτόν τον πόλεμο, ο αραβικός τομέας της Ιερουσαλήμ ανήκε στην Ιορδανία και όχι στους Παλαιστινίους. Οι τελευταίοι μέχρι τότε δεν ζητούσαν να τους δοθεί για να την κάνουν πρωτεύουσα του δικού τους κράτους. Αποδέχονταν το γεγονός ότι η Ανατολική Ιερουσαλήμ ανήκε στην Ιορδανία. Η Ιορδανία, με το 80% του πληθυσμού της να είναι Παλαιστίνιοι, ήταν στην ουσία το δεύτερο αραβικό κράτος στη Παλαιστίνη.

Εβδομήντα χρόνια πολέμων και διενέξεων ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Άραβες γείτονές του έχουν σκληρύνει τη στάση και των δύο πλευρών, ιδιαίτερα των Ισραηλινών. Που με τις πλάτες των Αμερικανών και των υπόλοιπων Δυτικών και έχοντας πληρώσει βαρύτατο φόρο αίματος, δεν θέλουν να έχουν πλέον καμία σχέση με τον παλαιστινιακό πληθυσμό. Του παίρνουν λοιπόν όσα περισσότερα εδάφη μπορούν, προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερη οργή στο αραβικό έθνος.

Τι θα αλλάξει

Η κατάσταση αναμένεται πως θα χειροτερεύσει ακόμα περισσότερο, τώρα που αναλαμβάνει Πρόεδρος στις ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος σκοπεύει να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, επισημοποιώντας έτσι τη θέση του Ισραήλ, ότι η πόλη είναι η αιώνια πρωτεύουσα του εβραϊκού κράτους. Αυτό είναι ανάθεμα για τους Άραβες, καθώς στο όρος του Ναού υπάρχει ο δεύτερος πιο ιερός τόπος για τους Μουσουλμάνους. Το τζαμί Αλ Αξά.

Ο Τραμπ είναι έξαλλος από την απόφαση του Ομπάμα να απόσχει από την ψηφοφορία στο ΣΑ του ΟΗΕ, ανοίγοντας με αυτόν τον τρόπο την πόρτα για την καταδίκη του Ισραήλ στο θέμα των οικισμών. Γι' αυτό και απείλησε πως από τις 20 Ιανουαρίου το ΣΑ του ΟΗΕ θα είναι διαφορετικό. Ο εκλελεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ περιβάλλεται από Εβραίους συγγενείς. Μέχρι και η αγαπημένη του κόρη Ιβάνκα έχει ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό, ενώ οι πρώην στρατηγοί που θα αναλάβουν την άμυνα και την αντικατασκοπία των ΗΠΑ είναι όλοι τους ένθερμοι υποστηρικτές του Ισραήλ, ενώ δεν βλέπουν με καλό μάτι τους Άραβες και το Ισλάμ.

Μαχαιριά στον Νετανιάχου

Ο Μπαράκ Ομπάμα, με την απόφασή του να μην προβάλει βέτο στο ψήφισμα του ΣΑ του ΟΗΕ για τους εβραϊκούς οικισμούς, έδειξε πως ήθελε να εκδικηθεί τους Ισραηλινούς, παρά να προβεί σε κάποιο στρατηγικής σημασίας χειρισμό. Το μόνο που κατάφερε ήταν να γκρεμίσει εντελώς τις γέφυρες με το εβραϊκό κράτος, προσωρινά εντούτοις, αφού ο διάδοχός του είναι αποφασισμένος να της ξανακτίσει και μάλιστα να ακολουθήσει άλλη πορεία στη διευθέτηση της κρίσης στη Μέση Ανατολή.

Η συμπεριφορά του, εντελώς ποταπή, όπως τον κατηγορούν ακόμα και Δημοκρατικοί Γερουσιαστές, ήταν μαχαιριά στον Νετανιάχου, με τον οποίο ποτέ δεν τα πήγε καλά. Αλλά μια προσωπική σύγκρουση δεν μπορεί να βάζει σε κίνδυνο ολόκληρο κράτος. Γιατί το Ψήφισμα του ΣΑ του ΟΗΕ δεν ανατρέπεται. Και το εβραϊκό κράτος από εδώ και πέρα θα κινδυνεύει να υποστεί βαρύτατες κυρώσεις, αν δεν συμμορφωθεί και δεν αλλάξει πολιτική σχετικά με τους οικισμούς.

Η σύγκρουση όμως Νετανιάχου-Ομπάμα έχει και άλλη μια πτυχή, λόγω της σφοδρής αντίδρασης του Ισραηλινού στη συμφωνία που υπέγραψε η Ουάσιγκτον για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Και δεν ήταν μονάχα το Ισραήλ που έφερε αντιρρήσεις. Ήταν και πολλά αραβικά κράτη -περιλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας- φίλα προσκείμενα στις ΗΠΑ, που είδαν με τρόμο τον Ομπάμα να συνεργάζεται με το Ιράν, που μόλις πρόσφατα η Βρετανίδα Πρωθυπουργός Τερέζα Μέι αποκάλεσε βασικό υπεύθυνο για τη δραματική κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη Μέση Ανατολή.

Πολλοί στην Ουάσιγκτον λένε ότι, αν στις φετινές προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ είχε νικήσει η υποψήφια των Δημοκρατικών Χίλαρι Κλίντον, ο Ομπάμα θα ήταν πιο υποχωρητικός απέναντι στο Ισραήλ. Αλλά η έντονη φιλοεβραϊκή ρητορική του Ρεπουμπλικάνου Ντόναλντ Τραμπ ώθησε τον απερχόμενο Αμερικανό Πρόεδρο να αποφασίσει τη τελευταία κυριολεκτικά στιγμή να ζητήσει από τους εκπροσώπους της χώρας του να απόσχουν από την κρίσιμη ψηφοφορία στο ΣΑ του ΟΗΕ, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την έγκριση του καταδικαστικού για το Ισραήλ ψηφίσματος. Ήταν άλλη μια ένδειξη πως οι Αμερικανοί παίζουν με τους λαούς του κόσμου, αδιαφορώντας για τις συνέπειες των πράξεών τους.

Η απομόνωση

Από την άλλη μεριά, το Ισραήλ θα χρειαστεί να επαναπροσδιορίσει την εξωτερική πολιτική του, καθώς βρέθηκε εντελώς απομονωμένο στον ΟΗΕ. Κανένα από τα υπόλοιπα μόνιμα μέλη του ΣΑ δεν προέβαλε βέτο. Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία, Κίνα, κλπ καταδίκασαν τις ισραηλινές πρακτικές. Κάποτε ο Ισραηλινός διπλωμάτης Άβι Σόκετ μου έλεγε πως «δεν έχω λεφτά για τη διπλωματία και τις δημόσιες σχέσεις. Μπορώ να ξοδέψω μονάχα για όπλα». Δεν είχε όμως καταλάβει ότι καμιά φορά τα όπλα δεν μπορούν να σε δικαιώσουν μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.

Όσον αφορά στις σχέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ, καλά θα κάνει ο Ελληνισμός να αναθεωρήσει την εξωτερική πολιτική του, τώρα, που είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι το Ισραήλ θα έχει την εύνοια του νέου Προέδρου των ΗΠΑ. Στη ρεαλιστική πολιτική δεν χωρούν συναισθηματισμοί, παρά μονάχα συμφέροντα…