ΟΙ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΙΣ, ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ… ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται ο αδυσώπητος πόλεμος χαρακωμάτων ανάμεσα στη Βρετανία και τη Γερμανία, την ώρα που οι Ιταλοί στο δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής δεν είπαν «Όχι» στην Ε.Ε., αλλά «Όχι» στην Ευρωζώνη του Σόιμπλε

Όταν μπήκε το φθινόπωρο, οι Ευρωπαίοι κοιτούσαν σε μερικές ημερομηνίες, κατά τις οποίες εκλογικές αναμετρήσεις θα μπορούσαν να κρίνουν τα μέγιστα, να καθορίσουν, θα έλεγε κανείς, τις ευρωπαϊκές αξίες αλλά και το μέλλον της φιλελεύθερης δημοκρατίας

Η μεγαλύτερη δοκιμασία το 2017 θα γίνει στη Γαλλία. Στην εξαιρετικά απίθανη περίπτωση που η Μαρίν Λε Πεν επικρατήσει στις προεδρικές εκλογές, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα προωθήσει τη φιλοδοξία της να καταστρέψει την ΕΕ, όπως διακηρύσσει όπου και αν βρεθεί

Τον ερχόμενο Μάρτιο θα γίνουν στην Ολλανδία βουλευτικές εκλογές. Σύμφωνα με ορισμένες δημοσκοπήσεις, ο αντι-ισλαμιστής και ριζοσπαστικός ακροδεξιός πολιτικός Γκέερτ Βίλντερς προηγείται, αυτή την εποχή, στην προτίμηση των ψηφοφόρων

Στη σκιά της εκλογικής νίκης του Ντόναλντ Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και στην απόφαση των Βρετανών να εγκαταλείψουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, με το λεγόμενο Brexit, η Ευρώπη βρέθηκε και βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες εκλογές. Παρ' όλο που οι ενστάσεις ενάντια στο κατεστημένο διαφέρουν στην ΕΕ από αυτές στις ΗΠΑ, πολλές εξ αυτών είναι ίδιες και έχουν παρόμοια δυναμική. Οι εκλογές στις ΗΠΑ δεν ήταν μονάχα μια έκφραση διαμαρτυρίας αυτών που ζημίωσαν από την παγκοσμιοποίηση.

Η προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ πέτυχε γιατί αυτός αντελήφθη έγκαιρα την αυξανόμενη δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος ενάντια στους μόνιμα ευνοημένους της πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής ελίτ της χώρας. Ήταν η επανάσταση μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων, που βαρέθηκαν να είναι στο περιθώριο. Ήταν η εξέγερση που πρώτος είχε δει να έρχεται ο γερουσιαστής του Βερμόντ Μπέρνι Σάντερς, ο οποίος δυστυχώς δεν εισακούστηκε από τη σκανδαλωδώς ευνοημένη υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος Χίλαρι Κλίντον, η οποία παρέμεινε γαντζωμένη σε ένα σαθρό κατεστημένο. Και παρ' όλο που κέρδισε τη λαϊκή ψήφο, έχασε από τον Τραμπ και μαζί χάθηκε και το όνειρό της να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο ως Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Το Brexit

Σύμφωνα με το BBC, το Brexit αποτέλεσε την εξέγερση της εργατικής τάξης, η οποία από χρόνια εθεωρείτο ως δεδομένη από τις ελίτ. Όσο περισσότερο οι εργαζόμενοι πιέζονταν στο να διατηρηθούν μέσα στο στάτους κβο, τόσο αυτοί απομακρύνονταν από την καθεστηκυία τάξη. Αυτό δεν μπόρεσε να το αντιληφθεί ο εμπνευστής του δημοψηφίσματος στη Βρετανία και πρώην πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, που ηττήθηκε κατά κράτος σε ένα δημοψήφισμα, πάνω στο οποίο ήλπιζε ότι θα έκτιζε ένα καλύτερο μέλλον για τη Βρετανία αλλά και για την Ευρώπη.

Μια Γηραιά Ήπειρο, κάτω από την επιρροή και πάλι του Λονδίνου και όχι του Βερολίνου. Αυτοί που μελετούν τα πράγματα εκ των έσω, γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Βρετανία είναι αποφασισμένη να σταματήσει την οικονομική και πολιτιστική επέκταση της Γερμανίας στην Ευρώπη. Στην ουσία γίνεται σήμερα ένας αδυσώπητος οικονομικός πόλεμος σε όλο το μέτωπο της Γηραιάς Ηπείρου, με στόχο την κυριαρχία της από δύο λαούς. Τον βρετανικό και τον γερμανικό.

Το Λονδίνο, όπως αποδείχθηκε με τις εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία και στα Βαλκάνια, είναι αποφασισμένο να διαλύσει τα πάντα, προκειμένου να περιορίσει τη διείσδυση της Γερμανίας σε χώρες όπως η Ελλάδα. Οι Βρετανοί, επίσης, δεν βλέπουν με καλό μάτι την επέκταση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων γερμανικών επιχειρήσεων, ιδιαίτερα στον χώρο της ναυτιλίας στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Φεύγοντας από την ΕΕ, η Βρετανία ρίχνει βόμβα στα θεμέλια της Ένωσης σε μια προσπάθεια να εξασθενίσει την παντοδυναμία της Γερμανίας και πουθενά αυτό δεν ήταν πιο ορατό από την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, όπου το Λονδίνο στήριξε ποικιλοτρόπως τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, έναντι του δεξιού νεοδημοκράτη Αντώνη Σαμαρά, που είχε πάρει θέση υπέρ της Μέρκελ και της Γερμανίας, και ο οποίος έχασε την εκλογική μάχη. Οι μήνες που έρχονται θα καθορίσουν αν η εξέγερση ενάντια στο κατεστημένο θα συνεχιστεί.

Γαλλικές προεδρικές εκλογές - Απρίλιος/Μάιος 2017

Η μεγαλύτερη δοκιμασία το 2017 θα γίνει στη Γαλλία. Στην εξαιρετικά απίθανη περίπτωση που η Μαρίν Λε Πεν επικρατήσει στις προεδρικές εκλογές, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα προωθήσει τη φιλοδοξία της να καταστρέψει την ΕΕ, όπως διακηρύσσει όπου και αν βρεθεί. Και, αν η Γαλλία αποφασίσει σε ένα δημοψήφισμα να εγκαταλείψει την ΕΕ, για την ίδρυση και γιγάντωση της οποίας εργάστηκε αδιάκοπα, τότε το ευρωπαϊκό όνειρο θα πάει περίπατο.

Πολλοί αναλυτές πιστεύουν πως στη Γαλλία η Αριστερά είναι κατακερματισμένη, οπότε από τώρα είναι σχεδόν σίγουροι ότι αντίπαλος της Μαρίν Λε Πεν θα είναι ο Φρανσουά Φιγιόν, υποψήφιος της κεντροδεξιάς. Εν τούτοις, η πρόθεση του σοσιαλιστή Πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς να διεκδικήσει την προεδρία ίσως ανατρέψει τα προγνωστικά. Είναι νέος, αγαπητός και έχει αποφύγει τις γκάφες του Προέδρου Ολάντ, που με την πολιτική του κατέστρεψε το σοσιαλιστικό όνειρο για μια δεύτερη θητεία με κεντροαριστερό πρόεδρο στο Μέγαρο των Ηλυσίων.

Η δύναμη του Φιγιόν πηγάζει από ένα κατεστημένο, που δεν βλέπει με καλό μάτι νόμους όπως αυτοί που επιτρέπουν γάμους των ομοφυλοφίλων, ενώ αυτό το κατεστημένο διακατέχεται από έναν αυξανόμενο πατριωτισμό. Ο Φιγιόν επιμένει πως η γαλλική εξωτερική πολιτική πρέπει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Γαλλίας, όπως επέμενε και ο Τραμπ, λέγοντας πως θα βάλει σε πρώτο πλάνο την Αμερική.

«Η Γαλλία δεν μπορεί να συνεχίσει την κατρακύλα της», λέει ο Φιγιόν και υπόσχεται να περιορίσει στο ελάχιστο τη μετανάστευση, ενώ θα επιδιώξει στενές σχέσεις με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν. Το πρόβλημα της Λε Πεν είναι πως ούτε αυτή, αλλά ούτε και το κόμμα της είναι καινούργιοι στο πολιτικό προσκήνιο. Πρόκειται για ένα πολιτικό αουτσάιντερ, αλλά δεν είναι το φρέσκο πρόσωπο και θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να ξεπεράσει το ακροδεξιό προσωπείο του κόμματός της. Την περασμένη εβδομάδα ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δήλωσε πως η κυρία Λε Πεν δεν θα είναι η επόμενη πρόεδρος της Γαλλίας, αλλά μετά τον πολιτικό σεισμό στις ΗΠΑ κανείς πλέον δεν μπορεί να μιλά με σιγουριά.

Το «Όχι» των Ιταλών

Όσοι έσπευσαν να υποστηρίξουν πως το αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα της Ιταλίας ήταν εντολή για έξοδο από την ΕΕ είναι βαθιά νυχτωμένοι. Το «Όχι» ήταν μια απάντηση προς τον Πρωθυπουργό Ρέντσι, ένα άτομο υπερφιλόδοξο και ανιστόρητο που, προτείνοντας μεταρρυθμίσεις, στην ουσία επιχειρούσε να περιβληθεί με περισσότερες εξουσίες, κάτι που δεν το ήθελαν ακόμα και σημαίνοντα στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματός του. Οι ίντριγκες στη σημερινή Ιταλία δεν απέχουν πολύ από αυτές στα αρχαία ρωμαϊκά χρόνια.

Δεν χρειάστηκε βέβαια να δολοφονήσουν φυσικά τον Ρέντσι οι στενότεροι συνεργάτες του, όπως έκαναν ο Βρούτος και οι άλλοι φίλοι του Ιουλίου Καίσαρα, όμως τον «σκότωσαν» στην κυριολεξία πολιτικά. Παρέμεινε ως πρωθυπουργός μέχρις ότου ψηφίστηκε ο προϋπολογισμός του 2017, αλλά όπως φαίνεται πολιτικά είναι τελειωμένος σε αυτό τουλάχιστον το στάδιο. Εξάλλου, το λαϊκίστικο κίνημα Πέντε Αστέρια, που τώρα λέει ότι είναι έτοιμο να κυβερνήσει, και η ακροδεξιά Λέγκα του Βορρά δεν είναι εναντίον της ΕΕ, απλώς αντιδρούν στην πολιτική λιτότητας που έχει επιβάλει η Γερμανία στην Ευρωζώνη, εμποδίζοντας την ανάπτυξη άλλων χωρών πέραν της ίδιας.

Το εκλογικό σώμα στην Ιταλία ψήφισε με γνώμονα την αποκέντρωση της εξουσίας και όχι τον συγκεντρωτισμό που επεδίωκε ο Ρέντσι. Εξάλλου, ο ηγέτης της Λέγκας του Βορρά Ματέο Σαλβίνι, σύμμαχος της Μαρίν Λε Πεν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το μόνο που επιδιώκει είναι να φύγει η χώρα του από το Ευρώ, όχι και από την ΕΕ, για την ίδρυση και θεμελίωση της οποίας η Ιταλία πρωταγωνίστησε.

Αυστρία και άκρα Δεξιά

Το κατεστημένο παρέμεινε στη θέση του στην Αυστρία, όπου ο ακροδεξιός Νόρμπερτ Χόφερ, του Δημοκρατικού κόμματος, απέτυχε να εκλεγεί πρόεδρος της χώρας. Πρόκειται για ένα αξίωμα κυρίως διακοσμητικό, αλλά που θα είχε μεγάλη σημασία έτσι και εκλεγόταν ο Χόφερ, ο οποίος στήριξε τη δύναμή του σε μια πολιτική ενάντια στο μεγάλο ρεύμα μετανάστευσης και τον ακραίο Ισλαμισμό.

Όπως και ο Ντόναλντ Τραμπ, έτσι και αυτός, μιλούσε εναντίον του κατεστημένου των ΜΜΕ και δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο, αν εκλεγόταν, να προωθήσει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την παραμονή της Αυστρίας στην ΕΕ. Η επανάσταση εναντίον του Κέντρου και ολίγον της Αριστεράς στην Αυστρία δεν συντελέστηκε και η Ευρώπη ανάσανε με ανακούφιση. Αλλά από κανέναν δεν διαφεύγει το γεγονός ότι ο Χόφερ πήρε το 47% των ψήφων, ποσοστό που θεωρείται τεράστιο σε πολιτικά δεδομένα.

Ολλανδία: Βουλευτικές τον Μάρτιο του 2017

Τον ερχόμενο Μάρτιο θα γίνουν στην Ολλανδία βουλευτικές εκλογές. Σύμφωνα με ορισμένες δημοσκοπήσεις, ο αντι-ισλαμιστής και ριζοσπαστικός ακροδεξιός πολιτικός Γκέερτ Βίλντερς προηγείται αυτή την εποχή στην προτίμηση των ψηφοφόρων. Στο παρελθόν εν τούτοις, τα αποτελέσματα σε εκλογικές αναμετρήσεις δεν ήταν αντίστοιχα με τη δημοτικότητα των διακηρύξεών του. Αυτή την εποχή δικάζεται για λόγους μίσους που εξεφώνησε στη διάρκεια πολιτικών συγκεντρώσεων, όπου αναφέρθηκε εναντίον Μαροκινών μεταναστών. Ο Βίλντερς αρέσκεται να λέει πως ασπάζεται τις ιδέες του Τραμπ, ενώ μιλά για ένα παγκόσμιο κίνημα, που γιγαντώνεται και στρέφεται εναντίον του κατεστημένου των ελίτ και των ΜΜΕ που ελέγχουν.

Γερμανικές εκλογές: Σεπτέμβριος 2017

Τον Απρίλιο και τον Μάιο του ερχόμενου χρόνου, η προσοχή θα είναι στραμμένη στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας. Τον Σεπτέμβριο του 2017 εν τούτοις, η προσοχή θα στραφεί στη Γερμανία, όπου η Άγκελα Μέρκελ θα διεκδικήσει και πάλι το αξίωμα της καγκελαρίου. Όπως λέει η ίδια, λυπάται που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί με καλύτερο τρόπο την ένταξη στη γερμανική κοινωνία περισσοτέρων του ενός εκατομμυρίου μεταναστών. Και η Γερμανία έχει ένα κόμμα που εναντιώνεται στο κατεστημένο. Το AFD, που σημείωσε κάποιες επιτυχίες σε εκλογές στα ομόσπονδα γερμανικά κρατίδια.

Σύμφωνα με το BBC, στη Γερμανία δεν φαίνεται να υπάρχει όρεξη για ευρύτερη εξέγερση εναντίον του πολιτικού κατεστημένου, το οποίο με τις πολιτικές που ακολουθεί έχει προσφέρει σταθερότητα, ισχυρή οικονομία και ηγεσία στην Ευρώπη. Μερικοί αποκαλούν τώρα τη Μέρκελ ηγέτιδα του ελεύθερου κόσμου. Η ίδια απορρίπτει αυτούς τους χαρακτηρισμούς, λέγοντας πως είναι μια υποψήφια με ανοικτούς ορίζοντες, που ευνοεί το ελεύθερο εμπόριο και μια Ευρώπη, που είναι ανεκτική και έτοιμη να δεχτεί στους κόλπους της τους πάντες.

Οι ανησυχίες

Οι ανησυχίες της Ευρώπης είναι ορατές στις διαπραγματεύσεις για το Brexit του Ηνωμένου Βασιλείου. Πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες αρνούνται να κάνουν παραχωρήσεις στη Βρετανία, οι οποίες θα μπορούσαν να δώσουν αφορμή στη Λε Πεν να φωνάζει και να κερδίζει ψήφους. Πολλοί Βρετανοί τονίζουν ότι είναι προς το συμφέρον όλων να μείνει η Βρετανία όσο πιο κοντά γίνεται στην ΕΕ και τις αγορές της. Στην Ευρώπη, όμως, υπάρχουν διαφορετικές προτεραιότητες που διαφεντεύουν τις πολιτικές. Στην Ιταλία είναι η οικονομία. Αλλού είναι η μετανάστευση και η απειλή για την ευρωπαϊκή ταυτότητα των πολιτών.

Αλλά στους ερχόμενους μήνες θα γίνει μια μεγάλη δοκιμασία. Μπορούν άραγε τα ευρωπαϊκά κόμματα, μπορούν οι θεσμοί της ΕΕ, μπορούν οι ελίτ της να αντέξουν στις πιέσεις ή οι δομές που έχουν δημιουργήσει τη σύγχρονη Ευρώπη θα εξασθενίσουν από μια λαϊκή εξέγερση; Δημοκρατία, όπως υποστήριξε πρόσφατα ο απερχόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, σημαίνει σκληρή εργασία. Η Ευρώπη, στις πιο πάνω ημερομηνίες, όπως τις αναφέραμε, έχει μια μοναδική ευκαιρία να καθορίσει το μέλλον της.