Δύο ολόκληρα χρόνια περίμενε ο λαός του Λιβάνου, μέχρις ότου οι διαφορετικές πολιτικές και θρησκευτικές φράξιες καταφέρουν να συνεννοηθούν για την εκλογή νέου Προέδρου. Ο Μαρωνίτης Χριστιανός, πρώην στρατηγός, Μισέλ Αούν, σε ηλικία 81 χρονών, εξασφάλισε 83 ψήφους στη Βουλή των 128 εδρών αυτής της χώρας της Μέσης Ανατολής και αναδείχθηκε Πρόεδρος. Ήταν η 46η προσπάθεια των βουλευτών του Λιβάνου να βρουν τρόπο για να ξεπεράσουν το αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί πριν από δύο χρόνια. Τελικά, ορκισμένοι εχθροί συνεργάστηκαν και έγινε δυνατή η εκλογή του Αούν. Το εντυπωσιακό είναι πως τον Αούν τον υποστήριξε η πανίσχυρη σιιτική ισλαμική οργάνωση Χεζμπολά, η οποία ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από το Ιράν.

Η υποψηφιότητά του εμποδιζόταν από το αντίπαλο Κίνημα του Μέλλοντος, μια οργάνωση σουνιτών, μέχρις ότου αυτές οι δύο φράξιες κατάφεραν στο τέλος να συνεννοηθούν. Αλλά αυτό έγινε ύστερα από την απόφαση της Χεζμπολά να αποδεχτεί ως Πρωθυπουργό του Λιβάνου τον ηγέτη του Κινήματος Σαάντ Χαρίρι. Το αδιέξοδο είχε παραλύσει την κυβέρνηση του Λιβάνου, η οποία δοκιμάζεται σκληρά από σοβαρές διενέξεις, λόγω του πενταετούς εμφυλίου πολέμου στη γειτονική Συρία και την άφιξη περισσότερων από ένα εκατομμύριο προσφύγων. Ο Λίβανος δεν είχε αρχηγό του κράτους από τότε που έφυγε ο Μισέλ Σουλεϊμάν, ολοκληρώνοντας τη θητεία του τον Μάιο του 2014.

Περίπλοκο σύστημα διακυβέρνησης

Το περίπλοκο σύστημα διακυβέρνησης της χώρας αυτής προβλέπει ότι ο Πρόεδρος πρέπει να είναι πάντα ένας Μαρωνίτης. Αυτή κοινότητα είναι η μεγαλύτερη χριστιανική στον Λίβανο. Ο Πρωθυπουργός εν τω μεταξύ πρέπει να είναι σουνίτης μουσουλμάνος και ο Πρόεδρος της Βουλής σιίτης μουσουλμάνος. Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας ο κ. Αούν απέτυχε να συγκεντρώσει την πλειοψηφία των δύο τρίτων ανάμεσα στους 127 παρόντες βουλευτές. Ένας δεύτερος γύρος ψηφοφορίας, στον οποίο απαιτείτο πλέον μια απλή πλειοψηφία για να κερδίσει την εκλογή, πάλι δεν του έδωσε τις απαιτούμενες ψήφους, παρόντων 128 βουλευτών, πράγμα που σήμαινε ότι θα χρειαζόταν και τρίτη ψηφοφορία. Η κατάσταση στράφηκε υπέρ αυτού στις 20 Οκτωβρίου, όταν ο Χαρίρι ανακοίνωσε πως θα υποστηρίξει την υποψηφιότητά του προκειμένου «να προστατέψει τον Λίβανο, να προστατέψει το πολιτικό σύστημα, να προστατέψει το κράτος και να προστατέψει τον λαό του Λιβάνου».

Ποιος είναι

Ο κ. Αούν, που είναι επικεφαλής του Ελεύθερου Πατριωτικού Κινήματος, έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου ως διοικητής του Χριστιανικού Λιβανέζικου Στρατού, που αντιτίθετο σφόδρα στην παρουσία και τα πολιτικά παιγνίδια της Συρίας στη χώρα. Το 1988, ο τότε Πρόεδρος του Λιβάνου Αμίν Τζεμαγιέλ τον διόρισε επικεφαλής μιας μεταβατικής στρατιωτικής κυβέρνησης, λίγο πριν λήξει η δική του προεδρική θητεία, χωρίς να έχει εκλεγεί κάποιος που να τον διαδεχτεί.

Εντούτοις, μουσουλμάνοι ηγέτες αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την κυβέρνηση του Αούν και υποστήριξαν την υπάρχουσα κυβέρνηση, στην οποία υπερίσχυαν οι σουνίτες. Αλλά εκείνη την εποχή ο Αούν κήρυξε «απελευθερωτικό πόλεμο» εναντίον των δυνάμεων της Συρίας, που στάθμευαν στον Λίβανο. Παρ' όλο που εκλέχθηκε νέος Πρόεδρος το Νοέμβριο του 1989, ο Αούν δεν παραιτήθηκε μέχρις ότου στρατιωτικές δυνάμεις, που ηλέγχοντο από τη Συρία, τον έδιωξαν από το Προεδρικό Μέγαρο και τον υποχρέωσαν να εγκαταλείψει εξόριστος τον Λίβανο για να ζήσει στη Γαλλία, τον Οκτώβριο του 1990.

Επέστρεψε στον Λίβανο μονάχα όταν αποσύρθηκαν από εκεί τα στρατεύματα της Συρίας το 2005, ύστερα από έντονες διεθνείς πιέσεις και την κατακραυγή που προκάλεσε η δολοφονία του πρώην Πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι, πατέρα του Σαάντ Χαρίρι, που ήταν εξαιρετικά δημοφιλής και είχε συμβάλει αποφασιστικά στην ανοικοδόμηση της Βυρηττού από τα χαλάσματα του εμφυλίου πολέμου.

Οι εκπλήξεις

Παρά τη μακρά αντιπαλότητά του με τη Συρία, που πάντα ήθελε να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον Λίβανο, ο κ. Αούν έκανε τη μεγάλη έκπληξη και συνεργάστηκε με τη Χεζμπολά το 2006. Η οργάνωση αυτή είναι στενός σύμμαχος με τη Συρία. Επίσης, συνεργάστηκε με τη Χεζμπολά στην υποστήριξη του Προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, ο οποίος ανήκει στην ετερόδοξη σέκτα των σιιτών Αλαουϊτών, στην προσπάθειά του να καταβάλει μια εξέγερση των σουνιτών. Το Κίνημα του Μέλλοντος υποστηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία, μεγάλη αντίπαλο του σιιτικού Ιράν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αυτές οι δύο χώρες συγκρούονται για την κυριαρχία και την επιρροή ως περιφερειακές δυνάμεις.

Οι μουσουλμάνοι τρώγονται ανάμεσά τους προβάλλοντας τις διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις τους - σιίτες εναντίον σουνιτών. Οι σιίτες Ιρανοί όμως δεν είναι Άραβες. Το υποστηριζόμενο από το Ριάντ Κίνημα του Μέλλοντος αντιτίθενται στη συμμετοχή της Χεζμπολά στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, καθώς και στη στρατιωτική ισχύ της μέσα στον Λίβανο. Η Χεζμπολά είναι ορκισμένος εχθρός του Ισραήλ, επιδιώκοντας την καταστροφή του εβραϊκού κράτους.

Το Ισραήλ έχει στείλει στα σύνορά του με τον Λίβανο τις καλύτερες μονάδες του Στρατού του και έχει συγκεντρώσει τα πιο σύγχρονα οπλικά συστήματα που διαθέτει. Όπως πιστεύουν οι στρατιωτικοί ηγέτες του Ισραήλ, μόλις λήξει ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία θα μπορούσε να ξεσπάσει νέος πόλεμος ανάμεσα στις δυνάμεις του και τις δυνάμεις της Χεζμπολά, που μπορεί να έχουν υποστεί απώλειες στη Συρία, έχουν όμως αποκτήσει τεράστια πείρα στις πολεμικές επιχειρήσεις και έχουν οργανωθεί σωστά από Ρώσους στρατιωτικούς, που στηρίζουν και εκπαιδεύουν τον κυβερνητικό στρατό της Συρίας.

Η Χεζμπολά εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ως οργάνωση τρομοκρατίας από τον ΟΗΕ, την Ε.Ε. και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως ενισχύεται σε ανθρώπινο δυναμικό, όπλα και χρήματα από την Τεχεράνη, που βλέπει να επιτυγχάνεται το όνειρό της να εξαπλωθεί ώς τις ακτές της Μεσογείου. Επόμενος στόχος των Ιρανών, λένε αναλυτές για τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, είναι το Ισραήλ και οι δυτικοί σύμμαχοί του.

Γ.Σ.