Κατακτώντας το ηλιακό σύστημα, ασφαλώς ξεκινάει μια συναρπαστική περιπέτεια στον χώρο
Η κατάκτηση της Σελήνης αποτελεί ένα πρώτο βήμα στη μελλοντική εξερεύνηση, πρώτα του ηλιακού μας συστήματος και μετά στ' αστέρια του Γαλαξία μας

Τα διαστημικά ταξίδια αποτελούν μια πανάρχαια επιθυμία του ανθρώπου, ώστε να γνωρίσει άγνωστους μακρινούς κόσμους. Η κατάκτηση της Σελήνης αποτελεί ένα πρώτο βήμα στη μελλοντική εξερεύνηση, πρώτα του ηλιακού μας συστήματος και μετά των αστεριών του Γαλαξία μας. Κατακτώντας το ηλιακό σύστημα, ασφαλώς ξεκινάει μια συναρπαστική περιπέτεια στον χώρο και τον χρόνο. Ένα όραμα καλά φυλαγμένο στη μακραίωνη ιστορία του ανθρώπου.

Η επόμενη αποστολή, που σχεδιάζεται να γίνει στον Άρη, θα είναι ένα δεύτερο μεγάλο βήμα, ένα βήμα όπου ο άνθρωπος θα πατήσει για πρώτη φορά σε έναν άλλο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Εκεί θα φανεί και θα αναμετρηθεί η αντοχή της ανθρώπινης προσπάθειας.

Η εξερεύνηση του ηλιακού συστήματος
Η κατάκτηση του ηλιακού συστήματος θα είναι η απαρχή για την πορεία προς άλλα αστρικά συστήματα. Βέβαια, με τις υπάρχουσες διαστημικές τεχνολογίες, είναι αδύνατο να ταξιδέψουμε πέρα από το ηλιακό σύστημα. «Οι επιστήμονες», γράφουν οι αστρονόμοι Ι. Σκλόφσκι και Καρλ Σαγκάν, «επεξεργάζονται πειραματικές μεθόδους για την άμεση εξερεύνηση του ηλιακού μας συστήματος.

Ειδικά μηχανήματα για την εντόπιση εξωγήινης ζωής θα προσεδαφιστούν στις επιφάνειες των πλανητών και ίσως δώσουν μιαν απάντηση στο προαιώνιο ερώτημα». Ήδη η κατάκτηση της Σελήνης είναι ένα παγκόσμιο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία. Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, αλλά και ένα τεράστιο άλμα της ανθρωπότητας κατά τον Νιλ Άρμστρονγκ, που περπάτησε πρώτος στην επιφάνεια της Σελήνης το 1969 με την αποστολή του ΑΠΟΛΛΩΝ ΙΙ.

Διαστρικές αποστάσεις
Οι αποστάσεις που μας χωρίζουν από τα μακρινά άστρα του Γαλαξία μας είναι ασύλληπτα μεγάλες και απαγορευτικές για τον άνθρωπο. Το πιο κοντινό αστέρι προς τη Γη είναι το Α του Κενταύρου, ένα τριπλό σύστημα αστέρων που απέχει μόλις 4,3 έτη φωτός από τη Γη. Με τα σημερινά δεδομένα, ένα ταξίδι εκεί θα απαιτούσε περίπου 15.000 χρόνια.

Αντιλαμβάνεται κανείς τη μεγάλη διαφορά. Ο Μίτσιο Κακού, στο βιβλίο του «Η φυσική του ανέφικτου», σημειώνει ότι «τα ταξίδια στον χρόνο ήταν ανέφικτα στο σύμπαν του Νεύτωνα, καθώς εκεί ο χρόνος γίνεται αντιληπτός σαν βέλος. Άπαξ και φύγει το βέλος από το τόξο, δεν μπορεί ποτέ να αποκλίνει από το παρελθόν του. Ένα δευτερόλεπτο πάνω στη Γη είναι το ίδιο με ένα δευτερόλεπτο σε ολόκληρο το σύμπαν.

Η προσέγγιση αυτή ανατράπηκε από τον Αϊνστάιν, ο οποίος απέδειξε ότι ο χρόνος μοιάζει περισσότερο με ένα οφιοειδές ποτάμι που ρέει στο σύμπαν, αυξάνοντας και μειώνοντας ταχύτητα καθώς διασχίζει τα άστρα και τους γαλαξίες. Αυτό σημαίνει ότι ένα δευτερόλεπτο στη Γη δεν είναι απόλυτο μέγεθος. Ο χρόνος αλλάζει καθώς κινούμαστε στο σύμπαν».

Οι εξωηλιακοί πλανήτες
Με την έλευση του 21ου αιώνα, η επιστήμη της Αστρολογίας κατάφερε να ανακαλύψει εκατοντάδες πλανήτες πέρα από τη δική μας ηλιακή γειτονιά. Αρκετοί από αυτούς έχουν παρόμοιες συνθήκες με τη Γη. Ωστόσο, οι τεράστιες αποστάσεις μάς απαγορεύουν οποιαδήποτε πρακτική ενέργεια για εξερεύνηση. Αν η προσέγγιση στον γειτονικό μας πλανήτη τον Άρη είναι ακόμα υπό μελέτη, γίνεται απόλυτα κατανοητό ότι οι μακρινοί πλανήτες στον δικό μας γαλαξία, μένουν μονάχα στην ανθρώπινη φαντασία.

Μελλοντικές τεχνολογίες
Ο Μίτσιο Κακού, στο βιβλίο του «Παράλληλοι κόσμοι», υποδεικνύει με επιστημονικά επιχειρήματα πώς θα κινούνται τα διαστημόπλοια στο απώτερο μέλλον. Γράφει μεταξύ άλλων: «Κατά πάσα πιθανότητα, για να κατακτήσει το διάστημα ένας πολιτισμός τύπου Ι, θα περάσουν αιώνες.

Όμως για διαπλανητικές αποστολές μεγάλων αποστάσεων, όπου ο χρόνος δεν είναι τόσο πιεστικός, ίσως δημιουργήσουν ηλιακούς κινητήρες ή κινητήρες ιόντων για να προωθούνται στο διάστημα (...). Τα σχήματα που θα πάρουν ενέργεια από τέτοιες μηχανές, ίσως αποδειχθούν ιδανικά για τη δημιουργία ενός διαπλανητικού διαπολιτειακού συστήματος λεωφόρων, που θα συνδέει τους πλανήτες μεταξύ τους (...).

Μια πιθανή λύση θα ήταν να φτιάξουν έναν αυλωθητήρα σύντηξης, ένα προαύλιο δηλαδή που θα συλλέγει από το διαστρικό σύστημα υδρογόνο, το οποίο θα συντήκεται εκλύοντας απεριόριστη ενέργεια. Όμως, η σύντηξη πρωτονίου είναι πολύ δύσκολη ακόμα στη Γη, πόσω μάλλον σ’ ένα διαστημόπλοιο που ταξιδεύει στο διάστημα. Για την ανάπτυξη τέτοιων τεχνολογιών θα πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον έναν αιώνα ακόμα».

Η κατάκτηση μακρινών κόσμων μια μέρα θα γίνει εφικτή από τον άνθρωπο. Αρκεί ο ίδιος να διαφυλάξει το περιβάλλον του σε αυτόν τον γαλάζιο πλανήτη, ώστε κάποτε να υλοποιήσει το πανάρχαιο όραμά του ταξιδεύοντας στον χώρο και τον χρόνο.