Οι Αμερικανοί δοκιμάζονται σκληρά από λανθασμένες αποφάσεις των αρχηγών του Λευκού Οίκου
Τα δεκαέξι τελευταία χρόνια οι Τζορτζ Μπους και Μπαράκ Ομπάμα προκάλεσαν την ανθρωπότητα, με αποφάσεις που εξέθεσαν την προεδρία αλλά και τις ΗΠΑ, όμως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι εξακολουθούν να είναι η μοναδική πραγματική υπερδύναμη στον πλανήτη μας

Καθώς απομένουν μερικοί ακόμα μήνες μέχρις ότου ολοκληρωθεί η δεύτερη τετραετία του πρώτου Αφρο-αμερικανού προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, πολλοί διερωτώνται αν αυτή η χώρα έφτασε στην κορυφή των δυνατοτήτων της και αν τώρα αρχίζει η αναπόφευκτη περίοδος της παρακμής της. Οι προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου θα αναδείξουν νικητή κάποιον που δεν έχει αποδοχή μεγαλύτερη από το 50% του συνολικού εκλογικού σώματος και αυτή είναι μια τρανή ένδειξη πως κάτι δεν πάει καλά στη μεγαλύτερη δημοκρατία της Δύσης.

Μπορεί όμως να μιλά κανείς για δημοκρατία, όταν το εκλογικό σώμα αρνείται να υιοθετήσει τον ηγέτη του; Είτε πρόκειται για τον Ρεπουμπλικάνο Ντόναλντ Τραμπ, είτε πρόκειται για τη Χίλαρι Κλίντον, του Δημοκρατικού Κόμματος, οι σφυγμομετρήσεις δείχνουν πως είναι αντιπαθείς στη μεγάλη πλειοψηφία του αμερικανικού λαού. Δεν θα ερμηνεύσουμε εδώ τους λόγους, όμως τα ποσοστά που λαμβάνουν οι δύο υποψήφιοι για το αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ είναι επιεικώς απελπιστικά.

Οι προηγούμενοι Πρόεδροι
Μέχρι τον Μπιλ Κλίντον, οι Ηνωμένες Πολιτείες ευτύχησαν να έχουν από μέτριους (π.χ. Τζόνσον) ώς καλούς προέδρους (π.χ Κένεντι). Ακόμα και ο πατέρας Μπους, που προδόθηκε από μία τηλεοπτική φράση του («διαβάστε τα χείλη μου») όταν υποσχόταν ότι δεν θα αυξήσει τους φόρους, ενώ τελικά έκανε το αντίθετο, ήταν ένας χαρισματικός πρόεδρος που η ιστορία δεν του συμπαραστάθηκε όσο του άξιζε.

Με πρόεδρο τον ερωτύλο Μπιλ Κλίντον, οι Ηνωμένες Πολιτείες έφτασαν στο αποκορύφωμα της δύναμής τους. Ο Κλίντον, φανατικός εχθρός της άμεσης αμερικανικής εμπλοκής σε στρατιωτικές περιπέτειες στο εξωτερικό (είχε πάρει μέρος σε πολλές αντιπολεμικές διαδηλώσεις για το Βιετνάμ), συνέβαλε αποφασιστικά στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας του.

Όταν χρειάστηκε να επέμβει στη Λιβύη, το έκανε με πυραύλους από αμερικανικά πολεμικά πλοία στα ανοικτά των ακτών αυτής της αραβικής χώρας, αλλά όταν αποδείχθηκε ότι ένα «εργοστάσιο παραγωγής χημικών» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά εργοστάσιο παραγωγής γάλακτος, απέφυγε άλλη δράση εναντίον του καθεστώτος Καντάφι και ασχολήθηκε με τη βοηθό στον Λευκό Οίκο Μόνικα Λιουΐνσκι, υπόθεση που αμαύρωσε την κατά τα άλλα πολύ καλή οκταετή θητεία του.

Στα χρόνια του πατέρα Μπους και του Κλίντον, οι Ηνωμένες Πολιτείες έφτασαν στο απόγειο της δόξας και της φήμης τους. Η παγκοσμιοποίηση εδραιώθηκε και έγινε μέρος της ζωής μας - αρνητικής ή θετικής δεν έχει σημασία εδώ.

Παραδείγματα προς αποφυγήν…
Οι δύο όμως πρόεδροι που ακολούθησαν τον Κλίντον είναι πράγματι παράδειγμα προς αποφυγήν. Ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος στιγματίστηκε από την καταστροφή των δίδυμων πύργων του Παγκόσμιου Εμπορικού Κέντρου στη Νέα Υόρκη, την αδυναμία αντιμετώπισης της αλ Κάιντα, την επανεμφάνιση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και τον άδικο πόλεμο στο Ιράκ, που βασίστηκε σε ψεύτικα στοιχεία της CIA και τις απίστευτες πιέσεις του αμερικανού αντιπροέδρου Ντικ Τσένι, ο οποίος έκανε έναν πόλεμο, κατέστρεψε μια ιστορική χώρα της Μέσης Ανατολής, έβαλε τις βάσεις για τη δημιουργία κύματος τρομοκρατίας σε ολόκληρο τον κόσμο και εξυπηρέτησε συμφέροντα εταιρειών πετρελαίου που καρπώνονται ακόμα και σήμερα δισεκατομμύρια δολάρια στο βόρειο Ιράκ, που είναι πλούσιο σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ο Μπους ο νεότερος στιγματίστηκε από αυτό τον πόλεμο και έγινε ο πιο μισητός ίσως Αμερικανός πρόεδρος στη μεταπολεμική ιστορία των ΗΠΑ.

Η Προεδρία Ομπάμα
Ο Μπαράκ Ομπάμα που τον διαδέχτηκε αποδείχτηκε ακόμα χειρότερος, αλλά είχε μια μεγάλη επιτυχία, καθώς επί της προεδρίας του εντοπίσθηκε σε ένα σπίτι δίπλα σε στρατιωτική βάση του Πακιστάν ο υπ’ αριθμόν 1 καταζητούμενος άνθρωπος στον κόσμο, Οσάμα Μπιν Λάντεν, που εκτελέστηκε εν ψυχρώ και η σορός του ρίχτηκε κάπου σε μια θάλασσα και δεν υπάρχει ίχνος της.

Αλλά ο Ομπάμα ακολούθησε αλλοπρόσαλλη πολιτική στη Μέση Ανατολή, ευθύνεται-έμμεσα- για την ανατροπή και την εν ψυχρώ δολοφονία του Λίβυου ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι, ενώ είναι από τους βασικούς συντελεστές του μεγάλου δράματος στη Συρία και την εμφάνιση πολλών νέων τρομοκρατικών οργανώσεων στον αραβικό κόσμο, με πρώτο και καλύτερο το Ισλαμικό Κράτος. Ο Ομπάμα ευθύνεται επίσης για την τρέλα του Τούρκου νεοσουλτάνου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, την αχαλίνωτη δημαγωγία του και την προκλητική στάση του εναντίον του Ισραήλ.

Φανερά άσχετος με τις πραγματικότητες στη Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός Πρόεδρος πήγε να το παίξει σωτήρας και υποστήριξε μαζί με τους άλλους ανόητους ηγέτες της Δυτικής Ευρώπης την λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη», που λίγο έλλειψε να προκαλέσει την πτώση της Αιγύπτου στα χέρια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Παράλληλα, συγκρούστηκε με τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου, παραγνωρίζοντας την τεράστια δύναμη του εβραϊκού λόμπι στις ΗΠΑ πρωτοστατούντος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συμβουλίου, του οποίου προστατευόμενος είναι ο «Μπίμπι».

Οικονομικά αφήνει εκτεθειμένες τις ΗΠΑ σε τεράστιο χρέος, ενώ δεν έχει καταφέρει να περάσει τα νομοσχέδια για την υγεία και τις συντάξεις. Επί Ομπάμα οι Δημοκρατικοί έχασαν το Κογκρέσο, που το ελέγχουν οι Ρεπουμπλικάνοι και δεν επιτρέπουν στον Αμερικανό Πρόεδρο να περάσει την πολιτική του πουθενά.

Αναλυτές λένε ότι ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, μια αλεπού προϊόν των μυστικών υπηρεσιών της χώρας του, έχει βάλει στην κωλότσεπη τον αρχηγό του Λευκού Οίκου, αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων στη Μέση Ανατολή και στη Μαύρη Θάλασσα. Η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Μόσχα είναι η μεγαλύτερη ήττα του Ομπάμα στη παγκόσμια σκακιέρα.

Περιορίζεται η δύναμή τους;
Τι γίνεται λοιπόν με τις Ηνωμένες Πολιτείες; Περιορίζεται η δύναμή τους διεθνώς; Παύουν σταδιακά να είναι η μόνη υπερδύναμη στον πλανήτη μας;

Πιστεύουμε πως είναι πολύ πρόωρο να το πει κανείς αυτό. Σίγουρα οι Αμερικανοί, έχοντας εξαπλωθεί στρατιωτικά παντού σε όλο τον κόσμο, αδυνατούν να τον ελέγξουν αποτελεσματικά. Για την Ουάσιγκτον ο έλεγχος στον Ειρηνικό είναι το πρώτο της μέλημα. Τους Αμερικανούς δεν τους ενδιαφέρει περισσότερο καμία περιοχή στον κόσμο όσο ο Ειρηνικός. Εκεί είχαν, έχουν και θα έχουν την προσοχή τους. Παρά την αναδυόμενη δύναμη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, οι Ηνωμένες Πολιτείες καταφέρνουν ώς τώρα να ελέγχουν τον Ειρηνικό.

Η Μέση Ανατολή
Στη Μέση Ανατολή πρώτο μέλημα των ΗΠΑ είναι η απρόσκοπτη μεταφορά πετρελαίου από τις αραβικές χώρες του Κόλπου στην Ευρώπη. Παρά την εκρηκτική κατάσταση στην περιοχή, που όσο πάει και χειροτερεύει, το πετρέλαιο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο φτάνει στις ευρωπαϊκές χώρες. Οι Αμερικανοί φρόντισαν παράλληλα να προωθήσουν την παραγωγή πετρελαίου από σχιστόλιθο και φτάνουν σε σημείο που όχι μόνο να είναι αυτάρκεις, αλλά και να αρχίσουν να το πωλούν στις διεθνείς αγορές, περιορίζοντας τη δύναμη του ΟΠΕΚ, του Οργανισμού των χωρών που παράγουν και εξάγουν πετρέλαιο.

Στην Ευρώπη, οι Αμερικανοί μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο ελέγχουν πλήρως, έχουν καταφέρει να επιβάλουν την οικονομική πολιτική τους, ενώ με τις κυρώσεις που έχουν επιβάλλει στη Ρωσία για την Κριμαία και έχουν υποχρεώσει να κάνουν το ίδιο και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ, εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι. Στο ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες επικρατούν πλήρως και μέσω αυτού του Συμφώνου πέτυχαν να φτάσουν στα σύνορα με τη Ρωσία, στα Ουράλια Όρη. Η Μόσχα το φυσάει και δεν κρυώνει.

Στην Ασία και τον Καναδά
Στην Ασία, έχοντας εξασφαλίσει συμμαχίες με τις Ιαπωνία, Ινδία, Βιετνάμ, Ταϊλάνδη, Λάος, Καμπότζη, και Φιλιππίνες, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι υποχρεωμένες να φοβούνται τους Κινέζους - προς το παρόν τουλάχιστον. Η Κίνα εξάλλου έχει τα δικά της προβλήματα, πολιτικά, οικονομικά και διαφθοράς. Με τον Καναδά, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καλές σχέσεις, ενώ στη Λατινική Αμερική έχουν επιβάλει εμπορικές συμφωνίες, που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Τέλος στην Αφρική, οι Αμερικανοί έχουν καλές σχέσεις με ισχυρές και πολυάνθρωπες χώρες, όπως είναι η Νιγηρία, η Νότια Αφρική, η Αίγυπτος -χάρη στο Ισραήλ- και η Ζιμπάμπουε, του «δημοκράτη» Ρόμπερτ Μουγκάμπε.

Στην εξερεύνηση του Διαστήματος οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεργάζονται άριστα -φαινομενικά τουλάχιστον- με τη Ρωσία, την Ιαπωνία και τους Ευρωπαίους, ενώ προσπαθούν να βάλουν στο παιγνίδι και τους Κινέζους, που προς το παρόν δεν θέλουν διεθνή συνεργασία. Αλλά οι Αμερικανοί προηγούνται σταθερά στην τεχνολογία, με τις Σίλικον Βάλεϊ στην Καλιφόρνια και το Λας Κολίνας στο Τέξας, να συγκεντρώνουν την παγκόσμια αφρόκρεμα στις καινοτομίες, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και γενικά ό,τι το καινούργιο και το σύγχρονο μπορεί να προσφέρει η τεχνολογία.

Πρωτοκαθεδρία σε διεθνείς σχέσεις, πολιτισμό και παιδεία
ΣΕ έναν τομέα που παίζει τεράστιο ρόλο στις διεθνείς σχέσεις, τον πολιτιστικό και την παιδεία, οι Αμερικανοί κρατούν σταθερά τα παγκόσμια σκήπτρα. Τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο βρίσκονται στις ΗΠΑ. Οι καλύτερες ορχήστρες συμφωνικής μουσικής στον κόσμο βρίσκονται στις ΗΠΑ.

Τα καλύτερα μουσεία είναι τα αμερικανικά, ενώ το Χόλιγουντ κυριαρχεί στη βιομηχανία του κινηματογράφου. Το Χόλιγουντ είναι ένας ισχυρός βραχίονας της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να το ανταγωνιστεί. Δίπλα του βρίσκονται τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα, που έχουν γεμίσει όλο τον κόσμο με χιλιάδες τηλεοπτικές σειρές, που προβάλλουν έμμεσα ή άμεσα τα αμερικανικά συμφέροντα και τον αμερικανικό τρόπο ζωής. Αυτά είναι τεράστια όπλα, που καμιά χώρα στον κόσμο δεν διαθέτει και είναι αδύνατο να δημιουργήσει, τουλάχιστον για έναν ακόμα αιώνα.

Είναι λοιπόν οι Ηνωμένες Πολιτείες ένας αδύναμος κρίκος στη παγκόσμια σκακιέρα; Σαν παλιός αθλητής, απαντώ με αθλητικό τρόπο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο οι Αμερικανοί συγκέντρωσαν σχεδόν τα διπλάσια μετάλλια από τη δεύτερη Βρετανία, αφήνοντας πίσω τις Ρωσία και Κίνα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην πολιτικο-οικονομική και στρατιωτική παγκόσμια σκακιέρα. Θα περάσουν πάρα πολλά χρόνια μέχρις ότου αναδειχθεί κάποια άλλη δύναμη, ικανή να υποσκελίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες.