ΜΟΝΑΧΑ Η ΡΩΣΙΑ ΖΗΤΗΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ

Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά που πρέπει να απαντηθούν και οι υπεύθυνοι πρέπει να τιμωρηθούν. Ο κόσμος δεν μπορεί να συνεχίσει να αποδέχεται τον πόλεμο και τη βία στο όνομα της ειρήνης και της διπλωματίας

Η παράνομη για πολλούς σύλληψή του από δυνάμεις του ΝΑΤΟ στο Βελιγράδι, η παράνομη κράτησή του στις Κεντρικές Φυλακές του Βελιγραδίου, η παράνομη κράτησή του στην πρώην φυλακή της Γκεστάπο στο Σεβένινγκεν κοντά στη Χάγη και η δίκη-παρωδία που ακολούθησε περιλαμβάνονταν στο δράμα που δημιουργήθηκε για τη διεθνή κοινή γνώμη

Σύμφωνα με τη ρωσική εφημερίδα «Ισβέστια», οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και οι σύμμαχοί τους δεν περίμεναν κάποια πραγματική υπεράσπιση, κι αυτό ήταν φανερό από την αποτυχία των κατηγόρων να αποδείξουν ξεκάθαρα την ενοχή του κατηγορουμένου. Η υπόθεση των κατηγόρων κατέρρευσε από την αρχή

Στις 11 Μαρτίου του 2006, ο Πρόεδρος της άλλοτε Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πέθανε σε μια φυλακή του ΝΑΤΟ. Κανείς δεν κατηγορήθηκε για τον θάνατό του. Δεν ζητήθηκε καμία έρευνα για τα αίτια του θανάτου του. Στα δέκα χρόνια που προσπαθούσε από μόνος του να υπερασπιστεί τον εαυτό του και την πατρίδα του εναντίον των κατηγοριών που του προσήψε το ΝΑΤΟ, η μόνη χώρα που ζήτησε δημόσια έρευνα για τις συνθήκες του θανάτου του ήταν η Ρωσία, όταν ο Υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ επεσήμανε πως η Μόσχα δεν αποδέχεται την άποψη του Δικαστηρίου της Χάγης -ότι δεν φέρει την παραμικρή ευθύνη η Συμμαχία- και ζήτησε να διεξαχθεί ανεξάρτητη και διεθνής έρευνα. Αντ’ αυτής το Δικαστήριο (κατευθυνόμενο, σύμφωνα με την άποψη πολλών, από το ΝΑΤΟ) διενήργησε τη δική του έρευνα, γνωστή ως Parker Report, κι όπως αναμενόταν εξαίρεσε τον εαυτό του (ΝΑΤΟ) από κάθε ευθύνη.

Δεν πρέπει να μείνει ανεξερεύνητος

Αλλά ο θάνατος του Μιλόσεβιτς δεν μπορεί να παραμείνει ανεξερεύνητος. Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά που πρέπει να απαντηθούν και οι υπεύθυνοι πρέπει να τιμωρηθούν. Ο κόσμος δεν μπορεί να συνεχίσει να αποδέχεται τον πόλεμο και τη βία στο όνομα της ειρήνης και της διπλωματίας. Δεν μπορεί να συνεχίσει να ανέχεται κυβερνήσεις που περιφρονούν την ειρήνη, την ανθρωπότητα, τα ανεξάρτητα κράτη, την αυτοδιάθεση των λαών και την έννομη τάξη.

Όπως επισημαίνουν αναλυτές, ο θάνατος του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ήταν φανερά ο μόνος τρόπος για να γλυτώσουν οι ΝΑΤΟϊκοί από το δίλλημα που οι ίδιοι προκάλεσαν, απαγγέλλοντάς του κατηγορίες ενώπιον του Δικαστηρίου της Χάγης. Στο Βελιγράδι πολλοί πιστεύουν πως η προπαγάνδα εναντίον του δεν είχε όρια. Η δίκη παρουσιάστηκε στα ΜΜΕ ως ένα από τα μεγαλύτερα δράματα του κόσμου, ως ένα παγκόσμιο θέατρο στο οποίο ένα διαβολικός άνθρωπος θα υποχρεωνόταν να απαντήσει για τα εγκλήματά του.

Όπως τονίζουν στη σερβική πρωτεύουσα, δεν υπήρξαν εγκλήματα -εκτός από αυτά της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ- ενώ η προσπάθεια να στοιχειοθετηθεί μια υπόθεση εναντίον του κατέρρευσε ως μεγάλη φάρσα. Η δίκη, σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, ήταν απαραίτητη για να δικαιολογηθούν η επιθετικότητα εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, η καταστροφή της Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας και η μετατροπή της Σερβίας σε προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ.

Η παράνομη για πολλούς σύλληψή του από δυνάμεις του ΝΑΤΟ στο Βελιγράδι, η παράνομη κράτησή του στις Κεντρικές Φυλακές του Βελιγραδίου, η παράνομη κράτησή του στην πρώην φυλακή της Γκεστάπο στο Σεβένινγκεν κοντά στη Χάγη και η δίκη-παρωδία που ακολούθησε περιλαμβάνονταν στο δράμα που δημιουργήθηκε για τη διεθνή κοινή γνώμη. Δύο θα μπορούσε να είναι τα αποτελέσματά της. Η καταδίκη ή ο θάνατος του Μιλόσεβιτς.

Δεν υπήρχαν αποδείξεις

Αφού παρουσιάστηκαν όλα τα «αποδεικτικά» στοιχεία, ήταν φανερό πως δεν μπορούσε να εδραιωθεί σοβαρή κατηγορία που θα οδηγούσε στην καταδίκη του Μιλόσεβιτς, λένε νομικοί στη Μόσχα. Έτσι ο θάνατός του ήταν η μοναδική εναλλακτική επιλογή για τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Αν τον αθώωναν θα κατέρρεε ολόκληρη η δομή της προπαγάνδας της πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ και των δυτικών συμφερόντων που απορρέουν από αυτήν.

Όπως επισημαίνει η ρωσική εφημερίδα «Ισβέστια», το ΝΑΤΟ αιφνιδιάστηκε γιατί δεν περίμενε πως ο Μιλόσεβιτς θα υπερασπιζόταν τον εαυτό του με τόσο κουράγιο και αποφασιστικότητα. Στο ξεκίνημα της δίκης τα ΜΜΕ την κάλυπταν με πρωτοσέλιδα άρθρα σε καθημερινή βάση. Οι πάντες μιλούσαν για τη δίκη του αιώνα. Λίγες ημέρες αργότερα η δημοσιογραφική κάλυψη της δίκης μειώθηκε και στο τέλος σχεδόν σταμάτησε. Μικρά μονόστηλα μονάχα στις εσωτερικές σελίδες ανέφεραν το γεγονός. Τα πράγματα είχαν πάει άσχημα για το ΝΑΤΟ από την αρχή. Το βασικό πρόβλημα ήταν η ακόλουθη δήλωση του Μιλόσεβιτς ενώπιον των δικαστών στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας:

«Αυτή είναι μια πολιτική δίκη. Αυτό που κρίνεται εδώ δεν είναι αν εγώ διέπραξα κάποιο έγκλημα. Εδώ συζητιέται η αλήθεια για τα γεγονότα στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Αυτό είναι το ζήτημα, όχι οι διαδικαστικές ερωτήσεις για ένα έγκλημα που ποτέ δεν διέπραξα. Εδώ δικάζομαι για μια πολιτική που ακολούθησα ενάντια στα συμφέροντα κάποιων άλλων».

ΗΠΑ και Ρωσία

Σύμφωνα με τη ρωσική εφημερίδα, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και οι σύμμαχοί τους δεν περίμεναν κάποια πραγματική υπεράσπιση, κι αυτό ήταν φανερό από την αποτυχία των κατηγόρων να αποδείξουν ξεκάθαρα την ενοχή του κατηγορουμένου. Η υπόθεση των κατηγόρων κατέρρευσε από την αρχή. «Αλλά, από τη στιγμή που η δίκη ξεκίνησε, έπρεπε να συνεχιστεί», σημειώνει η «Ισβέστια». Το ΝΑΤΟ ήταν εγκλωβισμένο σε αυτά που το ίδιο είχε δημιουργήσει. Αν τελικά απέρριπταν τις κατηγορίες ή αν ο Μιλόσεβιτς αθωωνόταν, οι πολιτικές και οι γεωστρατηγικές επιπτώσεις θα ήταν πελώριες.

Το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να εξηγήσει τα πραγματικά αίτια για την επίθεση ενάντια στη Γιουγκοσλαβία. Οι ηγέτες του θα κινδύνευαν να κατηγορηθούν οι ίδιοι για εγκλήματα πολέμου. Η απώλεια του γοήτρου θα ήταν ανυπολόγιστη. Ο Μιλόσεβιτς θα ήταν και πάλι μια δημοφιλής προσωπικότητα στα Βαλκάνια (νοτιανατολική Ευρώπη, σήμερα).

Σύμφωνα με την άποψη της ρωσικής εφημερίδας, ο μόνος τρόπος διαφυγής του ΝΑΤΟ ήταν να τερματιστεί η δίκη, αλλά χωρίς την απελευθέρωση του Μιλόσεβιτς ή την αποκάλυψη της αλήθειας για τον πόλεμο. «Αυτή η λογική απαιτούσε τον θάνατό του στη φυλακή και την εγκατάλειψη της δίκης», επισημαίνει η «Ισβέστια».

Το Parker Report

Το Parker Report περιλαμβάνει γεγονότα που κατά το ελάχιστο δείχνουν ότι το Δικαστήριο μεταχειρίστηκε τον Μιλόσεβιτς με εγκληματικό τρόπο και πως αυτή η συμπεριφορά προκάλεσε τον θάνατό του. Επανειλημμένα τονίστηκε στο Δικαστήριο πως ο Μιλόσεβιτς ήταν σοβαρά άρρωστος με καρδιακά προβλήματα, ενώ χρειαζόταν επειγόντως καλή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και πλήρη ανάπαυση πριν εμπλακεί στη δίκη. Παρ' όλ' αυτά, το Δικαστήριο αγνοούσε αυτήν την παραίνεση των γιατρών και τον πίεζε να συνεχίσει στην ακροαματική διαδικασία, γνωρίζοντας πως οι πιέσεις θα τον οδηγούσαν σε σίγουρο θάνατο.

Η «Ισβέστια» γράφει πως το Δικαστήριο αρνήθηκε να μεταφερθεί στη Ρωσία για θεραπεία ο Μιλόσεβιτς, φανερά για πολιτικούς λόγους. Με άλλα λόγια οι δικαστές εμπόδισαν επίτηδες την ιατρική περίθαλψή του, η οποία θα μπορούσε να αποτρέψει τον θάνατό του. «Αυτή είναι μια μορφή ανθρωποκτονίας που εξετάζεται συχνά στα Δικαστήρια», υποστηρίζει η εφημερίδα.

Ανεξήγητα γεγονότα…

Την ίδια ώρα κάνει λόγο και για μερικά ανεξήγητα γεγονότα που περιλαμβάνονται στο Parker Report, τα οποία χρήζουν περαιτέρω έρευνας, πριν αποκλείσει κανείς τη χρήση δηλητηρίου ή άλλων φαρμάκων, που αποσκοπούσαν στην επιδείνωση της υγείας του. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πώς βρέθηκαν στο σώμα του τα φάρμακα rifampicin και droperidol. Καμία έρευνα δεν διεξήχθη. Και το γεγονός ότι διακομίσθηκε σε νοσοκομείο πολύ αργά αυξάνει τις υποψίες, οι οποίες πρέπει να απαντηθούν.

Αλλά ώς τώρα παραμένουν αναπάντητες. «Το Parker Report, παρά τα παράλογα συμπεράσματά του, ανάμεσα στα οποία είναι η απαλλαγή του ΝΑΤΟ από κάθε ευθύνη, παρέχει την ευκαιρία σε όλους να ζητήσουν επανεξέταση των αιτιών που προκάλεσαν τον θάνατο του Μιλόσεβιτς», υποδεικνύει η «Ισβέστια», προσθέτοντας ότι δεν διαφεύγει από την προσοχή κανενός η αποκάλυψη των Wikileaks ότι ο κύριος Μακ Φάντεν, Διευθυντής της φυλακής του ΟΗΕ όπου κρατείτο ο Μιλόσεβιτς, ενημέρωνε τις αμερικανικές Αρχές για τα πάντα που αφορούσαν στη συμπεριφορά του άλλοτε Προέδρου της Γιουγκοσλαβίας.

Ο Μιλόσεβιτς είχε στείλει επιστολή -το περιεχόμενο της οποίας γνώριζαν οι Αμερικανοί- στη ρωσική Πρεσβεία στην Ολλανδία, λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του, μέσω της οποίας τόνιζε πως -όπως ο ίδιος πίστευε- τον δηλητηρίαζαν. Δυστυχώς πέθανε πριν αυτή η επιστολή παραδοθεί έγκαιρα στους Ρώσους ώστε να παρθούν τα απαραίτητα μέτρα.

«Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα πως πρέπει να ανοίξει πάλι ο φάκελος Μιλόσεβιτς ώστε να ερευνηθούν τα αίτια του θανάτου του, αλλά και να αποκαλυφθούν οι ευθύνες και η προπαγάνδα των δυνάμεων του ΝΑΤΟ», καταλήγει η «Ισβέστια».

Η Ελλάδα

Εδώ να σημειώσει κανείς πως ο Μιλόσεβιτς κατά τη διάρκεια της κρίσης της Γιουγκοσλαβίας, προβλέποντας τα όσα θα ακολουθούσαν με τη διάλυση της χώρας του, είχε προτείνει στην ελληνική πολιτική ηγεσία εκείνης της εποχής να μοιράσουν τη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Οι Έλληνες, που η χώρα τους είναι μέλος του ΝΑΤΟ, το σκέφθηκαν αλλά αρνήθηκαν. Παρ' όλη τη συμπαράσταση του ελληνικού λαού προς τον Γιουγκοσλαβικό στη διάρκεια του πολέμου της Δύσης εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, η ελληνική κυβέρνηση δεν διακινδύνευσε μια νέα περιπέτεια με τα «αφεντικά» της.

Η Ελλάδα, χάρη στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, είχε πριν από μερικά χρόνια αποτρέψει τον διαμελισμό της, με αυτήν τη μεγαλειώδη συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη, όπου πρωτοστάτησε το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι Ελλάδα» (Macedonia is Greece και όχι Macedonia is Greek). Έχει γραφεί πως στα σχέδια του άλλοτε Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέικερ περιλαμβανόταν η απόσπαση της Μακεδονίας από τον ελληνικό κορμό και η ίδρυση ενός νέου μακεδονικού κράτους μαζί με τα Σκόπια και με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Καραμανλής και Χριστόδουλος πλήρωσαν πανάκριβα την αγάπη τους για την Ελλάδα.

Ο Καραμανλής ξεπουλήθηκε από το ΠΑΣΟΚ και δεν εκλέχθηκε ξανά Πρόεδρος της Δημοκρατίας, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις προς τον ίδιο από τον Α. Παπανδρέου και τον Μ. Κουτσόγιωργα, ενώ ο Χριστόδουλος, σύμφωνα με τα όσα έχουν ισχυρισθεί δημοσίως στενοί συνεργάτες του, με την ίδια του τη ζωή. Πέθανε, όπως και ο Γιασέρ Αραφάτ, από… καρκίνο.