Η συγκλονιστική ιστορία της 18χρονης Yusra Mardini από τη Συρία, που κέρδισε χρυσό στην ανθρωπιά
Η κολυμβήτρια, που αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς με την ομάδα των προσφύγων, πήδηξε στη θάλασσα όταν αντιλήφθηκε πως το σκάφος θα βυθιζόταν και έσπρωξε δεκάδες πρόσφυγες από τα παράλια της Τουρκίας μέχρι τη Λέσβο

Πολλοί αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων έχουν τη δική τους ιδιαίτερη ιστορία, από την οποία αντλούν δύναμη και τη μετατρέπουν σε πάθος για τον αθλητισμό. Υπάρχει, όμως, ένα 18χρονο κορίτσι από τη Συρία, που κατάφερε να κεντρίσει όλα τα βλέμματα πάνω της, πριν καν μπει στην πισίνα για να αγωνιστεί.

Πρόκειται για τη Yusra Mardini, πρόσφυγα στη Γερμανία, η οποία, πολύ πριν να βρεθεί στο Ρίο, είχε καταφέρει να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στην ανθρωπιά και στον αλτρουισμό, στρέφοντας επάξια επάνω της το παγκόσμιο ενδιαφέρον.

Στη δίνη του πολέμου
Η αθλήτρια γνώριζε για το ταλέντο της στο κολύμπι από μικρή ηλικία και, πριν ο πόλεμος θερίσει την πατρίδα της, προπονείτο στη Δαμασκό. Σταδιακά, όμως, η προπόνηση κατέστη εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα, καθώς όλες οι πισίνες της περιοχής της καταστράφηκαν από τους βομβαρδισμούς. «Μερικές φορές δεν μπορούσαμε να προπονηθούμε εξαιτίας του πολέμου. Κι άλλες φορές κολυμπούσαμε σε πισίνες με τρύπιες οροφές», εξήγησε η ίδια.

Τελικά η Δαμασκός έγινε πολύ επικίνδυνη για τη Mardini και την οικογένειά της και, όπως και χιλιάδες άλλοι πρόσφυγες, αποφάσισαν να διασχίσουν τη Μεσόγειο, με την ελπίδα ότι θα διαφύγουν τον κίνδυνο του πολέμου φθάνοντας στην Ευρώπη. Ταξίδεψαν από τη Συρία στη Βηρυτό του Λιβάνου κι απ’ εκεί στην Τουρκία, πρώτα στην Κωνσταντινούπολη και μετά στη Σμύρνη, με στόχο να φθάσουν στην Ελλάδα, ως πρώτο ευρωπαϊκό σταθμό.

Τρεισήμισι ώρες στο νερό
Περίπου 20 άτομα επιβιβάστηκαν σε μια βαρκούλα έξι θέσεων και ξεκίνησαν από την Τουρκία με προορισμό τη Λέσβο. Μισή ώρα μετά, κι ενώ βρίσκονταν στην ανοιχτή θάλασσα, η μηχανή της βάρκας άρχισε να χαλά. Επικράτησε πανικός, καθώς οι πλείστοι επιβαίνοντες δεν ήξεραν κολύμπι. Η Yusra Mardini αντιλήφθηκε πως έπρεπε να δώσει τον πιο σημαντικό αγώνα κολύμβησης της ζωής της.

Μαζί με την αδελφή της Σάρα και τους άλλους δύο επιβαίνοντες που γνώριζαν κολύμπι, πήδηξαν στη θάλασσα και αποφάσισαν να σπρώξουν τη βάρκα με τους υπόλοιπους πρόσφυγες μέχρι το νησί της Μυτιλήνης. «Θα ήταν ντροπή να πνιγόμουν στη θάλασσα, επειδή είμαι κολυμβήτρια», δήλωσε αργότερα.

Κολυμπούσαν ασταμάτητα για τρεισήμισι ώρες και, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, τα κατάφεραν χωρίς καμία απώλεια. «Ήμασταν οι μόνοι τέσσερεις που ήξεραν κολύμπι. Είχα το ένα μου χέρι δεμένο με το σκοινί στη βάρκα και χτυπούσα τα πόδια μου και το άλλο μου χέρι. Ήμουν στο νερό για τρεισήμισι ώρες. Το σώμα σου είναι… τελειωμένο. Δεν ξέρω καν πώς να το περιγράψω», ανέφερε η ίδια, ενθυμούμενη τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία.

Παρά το γεγονός πως προπονείτο για τόσο καιρό στην πισίνα, η εμπειρία της ανοιχτής θάλασσας τη στιγμάτισε και λέει πως πλέον την απεχθάνεται. «Θυμάμαι, όμως, πως χωρίς την κολύμβηση δεν θα ήμουν τώρα ζωντανή. Είναι μια θετική μνήμη για μένα», εξήγησε.

Νέα ζωή στη Γερμανία
Η αθλήτρια και οι υπόλοιποι πρόσφυγες κατάφεραν να φθάσουν σώοι μέχρι τη Λέσβο. Απ’ εκεί ταξίδεψαν προς την ΠΓΔΜ και ακολούθως στη Σερβία, την Ουγγαρία και την Αυστρία, φθάνοντας στον τελικό τους προορισμό τη Γερμανία. «Ήταν πολύ δύσκολο για όλους μας, δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν που έκλαιγε. Όμως μερικές φορές, απλώς πρέπει να προχωρήσεις», σημείωσε.

Η Yusra και η Σάρα εγκαταστάθηκαν στο Βερολίνο, όπου ήρθε σε επαφή με έναν όμιλο κολύμβησης, που την ενέγραψε αμέσως. Ο προπονητής της διέκρινε το ταλέντο της και άρχισε να την προετοιμάζει για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, που θα γίνουν το 2020, κολυμπώντας για δύο με τρεις ώρες το πρωί πριν από το σχολείο και ακόμη έναν γύρο προπόνησης το βράδυ.

Έζησε το όνειρό της
Τελικά κλήθηκε να συμμετάσχει στην ειδική, διεθνή ολυμπιακή ομάδα προσφύγων, που αγωνίζεται υπό τη σημαία της ΔΟΕ, φέτος στο Ρίο. Το Σαββατοκύριακο που πέρασε μπήκε στην πισίνα και αγωνίστηκε στα 100 μέτρα πεταλούδας γυναικών. Και, παρ' όλο που δεν κατάφερε να προκριθεί στον ημιτελικό, αν και ήρθε πρώτη (1 λεπτό και 9.21 δευτερόλεπτα), εισέπραξε το πιο θερμό χειροκρότημα από το κοινό, κεντρίζοντας, ταυτόχρονα, τα βλέμματα όλου του πλανήτη, όπως φαίνεται από τις αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άλλωστε, ό,τι θέση κι αν καταλάμβανε στην ολυμπιακή πισίνα, καμία επίδοση δεν θα ξεπερνούσε αυτό που έκανε στο Αιγαίο.

Περιγράφοντας την εμπειρία της στη Βραζιλία, ανέφερε: «Ήταν όλα καταπληκτικά. Αυτό ήταν το μόνο πράγμα που ήθελα να κάνω, να αγωνιστώ στους Ολυμπιακούς. Ένιωθα καλά στο νερό και είμαι ευχαριστημένη μ’ αυτό. Είναι πολύ συναρπαστικό να ανταγωνίζεσαι όλους αυτούς τους πρωταθλητές». «Ξαναξεκίνησα να κολυμπώ πριν από δύο χρόνια και τώρα πιάνω ξανά το επίπεδό μου», εξήγησε περαιτέρω. Σημειώνεται ότι η 18χρονη κολυμβήτρια θα αγωνιστεί ξανά αύριο, στα 100 μέτρα ελεύθερο γυναικών.

«Είμαστε κανονικοί άνθρωποι»
Εκμεταλλευόμενη τη φήμη που απέκτησε από την παρουσία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Yusra Mardini επιχειρεί να στείλει ένα μήνυμα, εκ μέρους όλων των προσφύγων. «Θέλω όλοι να σκέφτονται πως οι πρόσφυγες είναι κανονικοί άνθρωποι, που είχαν την πατρίδα τους και την έχασαν, όχι επειδή ήθελαν να φύγουν και να γίνουν πρόσφυγες, αλλά επειδή τα όνειρα και οι ζωές τους έπρεπε να χαθούν», είπε.

«Τα πάντα γίνονται για να καταφέρουμε να έχουμε μια καινούργια και καλύτερη ζωή και μπαίνοντας στο στάδιο θέλω να ενθαρρύνω όλους να κυνηγήσουν τα όνειρά τους», πρόσθεσε. Εξέφρασε, παράλληλα, την ελπίδα πως μια μέρα η ειρήνη θα επιστρέψει στη Συρία και θα επιστρέψει κι αυτή στο σπίτι της, μαζί με τη συγκλονιστική της ιστορία. «Ίσως χτίσω τη ζωή μου στη Γερμανία και όταν είμαι γριούλα επιστρέψω μια μέρα στη Συρία και διδάξω στους άλλους την εμπειρία μου», κατέληξε.

Η ολυμπιακή ομάδα προσφύγων
Σημειώνεται ότι πέραν της Mardini, στην Ολυμπιακή Ομάδα Προσφύγων (ROT) αγωνίζονται άλλοι εννέα αθλητές. Πρόκειται για τον James Chiengjiek στα 400 μέτρα, ο οποίος κατάγεται από το Νότιο Σουδάν και φιλοξενείται στην Κένυα, τους συμπατριώτες του Yiech Biel (800 μέτρα) και Paulo Lokoro (1.500 μέτρα) και τις συμπατριώτισσές του Rose Lokonyen (800 μέτρα) και Anjelina Lohalith (1500 μέτρα), που επίσης ζουν στην Κένυα.

Ακόμη, ο Yonas Kinde από την Αιθιοπία, που ζει στο Λουξεμβούργο, αγωνίζεται στον μαραθώνιο και ο Rami Anis από τη Συρία, που φιλοξενείται στο Βέλγιο, στα 100 μέτρα πεταλούδα. Περαιτέρω, δύο αθλητές από τη Δημοκρατία του Κονγκό, οι οποίοι φιλοξενούνται στη Βραζιλία, αγωνίζονται στο τζούντο. Πρόκειται για τον Popole Misenga και την Tolande Mabika.
Πηγές: Guardian και Independent