ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ, ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΥΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ

Τα στοιχεία που έδωσε ένας Ρώσος για τη χρήση απαγορευμένων ουσιών από τους αθλητές της χώρας σε όλα τα σπορ είναι συγκλονιστικά, αλλά δεν πρέπει να γίνουν βεβιασμένες κινήσεις και να ληφθούν λανθασμένες αποφάσεις

Πόσο υπεύθυνη είναι η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή για τη γιγάντωση αυτού του φαινομένου στην εποχή μας; Γιατί, ας μην ξεγελιόμαστε. Η προσπάθεια ορισμένων αθλητών να γίνουν πιο δυνατοί από τους άλλους, ώστε να κερδίσουν διακρίσεις σε αγώνες, δεν είναι σημερινό φαινόμενο

Στην κολύμβηση, μια ευρωπαϊκή βιομηχανία ανακάλυψε ένα είδος μαγιό (κόστιζε περίπου 700 ευρώ το ένα), που βοηθούσε τους κολυμβητές να «γλιστρούν» μέσα στο νερό και να κάνουν καλύτερες επιδόσεις

Τα δραματικά γεγονότα στην Τουρκία και τη Νίκαια της Γαλλίας κυριάρχησαν στην επικαιρότητα αυτές τις ημέρες, φέρνοντας σε δεύτερη μοίρα το μεγάλο σκάνδαλο ντόπινγκ στον ρωσικό αθλητισμό. Ο διεθνής οργανισμός για την καταπολέμηση της φαρμακοδιέγερσης WADA (World Anti-Doping Agency), ύστερα από καταγγελίες ενός μονάχα Ρώσου παράγοντα του αθλητισμού, πρότεινε να απαγορευθεί η συμμετοχή της Ρωσίας στους Ολυμπιακούς και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο που αρχίζουν σε λίγες ημέρες, τονίζοντας πως στη Ρωσία γίνεται εκτεταμένη χρήση απαγορευμένων ουσιών από τους αθλητές της, με ευθύνη όχι μόνο των προπονητών, των σωματείων και των ίδιων των αθλητών, αλλά και του κράτους και της μυστικής υπηρεσίας FSB.

Υποκρίνεται η ΔΟΕ

H Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή με περισσή υποκρισία μίλησε για συγκλονιστικά στοιχεία, τα οποία καθιστούν απαραίτητη την τιμωρία του ρωσικού αθλητισμού και τον αποκλεισμό του από το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός στον πλανήτη μας. Το ερώτημα που προκύπτει, όμως, είναι αν είναι σωστό να τιμωρηθούν όλοι οι αθλητές, ή αν θα πρέπει να επιτραπεί στους «καθαρούς» να μετάσχουν στην Ολυμπιάδα. Να τιμωρηθεί η χώρα τους, που όχι μόνο έκλεινε τα μάτια στη φαρμακοδιέγερση, αλλά και την ενθάρρυνε, χρησιμοποιώντας τις μυστικές υπηρεσίες (FSB), που πράκτορές τους αλλοίωναν τα δείγματα ούρων Ρώσων αθλητών, ώστε να μην πιαστούν ντοπαρισμένοι, ή να επιτραπεί στους «καθαρούς» να μετάσχουν κάτω από τη σημαία της ΔΟΕ;

Είναι άραγε δίκαιο ένας αθλητής, που ποτέ δε ντοπαρίστηκε, να αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ύστερα από τεράστιες θυσίες και σκληρή ετοιμασία στην οποία υποβλήθηκε, ώστε να εκπληρώσει το όνειρό του της συμμετοχής στο μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός στον πλανήτη μας εξαιτίας άλλων αθλητών, που συνειδητά ή χωρίς τη γνώση τους μεταβλήθηκαν σε ανθρωπόμορφα τέρατα, υποκύπτοντας στον πειρασμό της φαρμακοδιέγερσης;

Η ευθύνη της Επιτροπής

Πόσο υπεύθυνη είναι η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή για τη γιγάντωση αυτού του φαινομένου στην εποχή μας; Γιατί, ας μην ξεγελιόμαστε. Η προσπάθεια ορισμένων αθλητών να γίνουν πιο δυνατοί από τους άλλους, ώστε να κερδίσουν διακρίσεις σε αγώνες, δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Πάντα υπήρχε. Και δεν είναι μονάχα οι Ρώσοι αυτοί που ντοπάρουν τους αθλητές τους. Είναι σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου. Απλώς μερικές είναι πιο επιτήδειες από άλλες, καθώς έχουν εξελίξει τα συστήματα αποφυγής εντόπισης της φαρμακοδιέγερσης.

Το μεγάλο κακό άρχισε όταν ο ερασιτεχνικός αθλητισμός παραχώρησε τη θέση του στον επαγγελματικό, με απόφαση της ίδιας της ΔΟΕ σε ένα Συνέδριό της στο Μπάντεν Μπάντεν της Γερμανίας. Ίσως ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού Κινήματος Χουάν Αντόνιο Σαμαράντς, που υπήρξε ο βασικός υποστηρικτής της εισόδου των «χορηγών» στον αθλητισμό, να μην είχε υπολογίσει τις συνέπειες αυτής της απόφασής του.

Γιατί οι χορηγοί θέλουν αποτελέσματα. Θέλουν νίκες. Θέλουν διακρίσεις για να σου δώσουν τα χρήματά τους. Και εσύ, που πληρώνεσαι αδρά, στο τέλος είσαι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσεις παράνομες μεθόδους, ώστε να επικρατήσεις και να διατηρήσεις τα ωφελήματα των χορηγών.

Τρανταχτό παράδειγμα

Θα σας δώσω εδώ ένα συγκλονιστικό παράδειγμα. Στην κολύμβηση, μια ευρωπαϊκή βιομηχανία ανακάλυψε ένα είδος μαγιό (κόστιζε περίπου 700 ευρώ το ένα), που βοηθούσε τους κολυμβητές να «γλιστρούν» μέσα στο νερό και να κάνουν καλύτερες επιδόσεις. Όπως στον στίβο και σε άλλα αθλήματα είχαν βελτιωθεί τα υλικά (παπούτσια, ακόντια, σφαίρες, κοντάρια, ποδήλατα, ταρτάν κοκ) που χρησιμοποιούσαν οι αθλητές με αποτέλεσμα να βελτιώνουν τις επιδόσεις τους, έτσι και στον «υγρό στίβο» αυτή η ευρωπαϊκή βιομηχανία εισήγαγε το μαγιό.

Έλα όμως που άλλη μεγάλη βιομηχανία στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούσε να ανακαλύψει παρόμοιο μαγιό, με αποτέλεσμα να χάνει μεγάλα χρηματικά ποσά. Οι Αμερικανοί, με τεράστια επιρροή στα αγωνίσματα της πισίνας, άσκησαν απίστευτες πιέσεις και η Διεθνής Ομοσπονδία Κολύμβησης (FINA) απαγόρευσε τα ευρωπαϊκά μαγιό. Πως όμως οι κολυμβητές θα μπορούσαν να πιάσουν τους χρόνους και τα ρεκόρ που έκαναν με το «γρήγορο» μαγιό; Πολλοί άρχισαν να κάνουν χρήση απαγορευμένων ουσιών.

Όσοι αρνήθηκαν -και καλά έκαναν- υποχρεώθηκαν να παραμένουν απλοί θεατές, βλέποντας αντιπάλους τους που πριν τους άφηναν μέτρα πίσω ξαφνικά να τους ξεπερνούν, καταρρίπτοντας παράλληλα τα ρεκόρ. Η FINA και η ΔΟΕ είχαν συμπράξει σε ένα έγκλημα, καθώς η αμερικανική βιομηχανία αθλητικών ειδών της πισίνας ήταν χορηγός σε πολλούς μεγάλους αγώνες.

Οι διδάξαντες του ντόπινγκ

Πρώτοι διδάξαντες στον χώρο του ντόπινγκ ήταν οι Ανατολικογερμανοί, ιδιαίτερα στην κολύμβηση. Οι αποκαλύψεις της διάσημης ρεκορντγούμαν Κορνέλια Έντερ συγκλόνισαν τον κόσμο του αθλητισμού. Το «παράδειγμα» της Α. Γερμανίας ακολούθησαν οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, θέλοντας να τονίσουν την ανωτερότητα του πολιτικού τους συστήματος και στον αθλητισμό. Ολόκληρη η ομάδα κολύμβησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας πιάστηκε στο παρελθόν ντοπαρισμένη, αλλά Κινέζοι αθλητές σε άλλα σπορ δεν αποκλείστηκαν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Μοιραία οι Δυτικοί μιμήθηκαν τους Ανατολικούς και βιομηχανίες φαρμάκων άρχισαν να θησαυρίζουν πουλώντας τα προϊόντα της φαρμακοδιέγερσης σε όλους τους αθλητές του κόσμου. Ξέσπασε τότε ένας βρόμικος πόλεμος ανάμεσα στις φαρμακοβιομηχανίες, που κάρφωναν αθλητές οι οποίοι δεν χρησιμοποιούσαν τα δικά τους «προϊόντα». Αποτέλεσμα αυτού του πολέμου ήταν και η υπόθεση της Θάνου και του Κεντέρη λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004.

Οι άνθρωποι της WADA έψαχναν μανιωδώς να βρουν τους Έλληνες αθλητές, ενώ οι Αμερικανοί -αντίπαλοί τους- παρέμειναν στο απυρόβλητο. Άλλοι Έλληνες αθλητές, της κολύμβησης για παράδειγμα, έπαιζαν κυνηγητό με τους ανθρώπους που ελέγχουν τη φαρμακοδιέγερση και απέφευγαν να εμφανιστούν σε κολυμβητήριο όπου συνήθως προπονούνταν, μέχρις ότου αποχωρήσουν από εκεί οι άνθρωποι της WADA.

Γίνονται παντού…

Αυτά τα πράγματα γίνονταν και γίνονται σε όλο το φάσμα του παγκόσμιου αθλητισμού. Θυμηθείτε τον Τζόνσον, Καναδό αθλητή του στίβου που τον έπιασαν ντοπαρισμένο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988, μετά τις εκπληκτικές εμφανίσεις του στα σπριντ και τις νίκες του επί του Αμερικανού Καρλ Λιούις. Θυμηθείτε τον Αυστραλό Ίαν Θορπ, που οι συμπατριώτες του Αυστραλοί τον απέσυραν από τους Αγώνες, ύστερα από φήμες ότι είχε χρησιμοποιήσει απαγορευμένες ουσίες. Ποιοι ήταν οι μεγάλοι αντίπαλοί του; Οι Αμερικανοί.

Είναι πράγματι περίεργο, που σε όλο τον κόσμο συλλαμβάνουν ντοπαρισμένους αθλητές, εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή οι Αμερικανοί αθλητές δεν κάνουν χρήση απαγορευμένων ουσιών; Είναι τόσο μεγάλα αστέρια; Είναι η αμερικανική φυλή η ανώτερη στον πλανήτη μας; Τότε πώς συμβαίνει αμερικανικές να είναι πολλές από τις φαρμακοβιομηχανίες που ειδικεύονται στην παραγωγή ουσιών που ελέγχονται από τους οργανισμούς καταπολέμησης της φαρμακοδιέγερσης;

Οι επιπτώσεις στους αθλητές

Δεν ξεχνάμε όμως πως Αμερικανοί αθλητές πέθαναν πολλοί νέοι στην ηλικία, έχοντας διακριθεί σε πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν χωρά η παραμικρή αμφιβολία πως η χρήση φαρμακοδιέγερσης έχει σοβαρότατες επιπτώσεις στην υγεία των αθλουμένων. Η αποκόμιση μεγάλων οικονομικών κερδών είναι μια από τις βασικές αιτίες του ντοπαρίσματος. Η φιλοδοξία της διάκρισης, της νίκης είναι μια προαιώνια αιτία, που πολλοί αθλητές μετέρχονται παράνομα μέσα για να επιβληθούν στους αντιπάλους τους. Είναι δικαιολογημένη η οργή αυτών που δεν ντοπάρονται και που ζητούν σκληρές κυρώσεις σε αυτούς που πάνε να κερδίσουν με κάλπικους τρόπους.

Όμως. Ρωτάει κάποιος. Αφού όλοι γνωρίζουν για τη μάστιγα του ντόπινγκ, γιατί ακόμα δεν έχει υπογραφεί «Η χάρτα της Αθήνας: πόλεμος ενάντια στην φαρμακοδιέργερση» του 2005, που συντάχθηκε και παρουσιάστηκε στην ελληνική πρωτεύουσα σε διεθνές συνέδριο, ύστερα από πρωτοβουλία του τότε υφυπουργού Πολιτισμού αρμόδιου σε θέματα αθλητισμού Γιώργου Ορφανού, από τα μέλη της UNESCO, ώστε να καταστεί υποχρεωτική η εφαρμογή της; Έχουν περάσει 11 ολόκληρα χρόνια και η «Χάρτα» αυτή παραμένει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, για να θυμίζει σε όλους μας τις βρομερές σκοπιμότητες και τα παιγνίδια στις πλάτες των αθλουμένων. Με έναν και μόνο σκοπό: το κέρδος.