ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΣΕΙΣΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΙΒΥΗ ΚΑΙ ΤΟ ΙΡΑΚ. ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΕΤΣΙ;

Η Λιβύη βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους κατάρρευσης, με τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις ανάμεσα σε διάφορες ομάδες ενόπλων, μια κυβέρνηση που υπάρχει μονάχα κατ’ όνομα και την παραγωγή πετρελαίου μειωμένη κατά 80%

Σύμφωνα με την άποψη πολλών σχολιαστών, προκαλεί η δήλωση του κ. Κέρι, πως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν φταίνε για το χάος στη Μέση Ανατολή. Παρόμοιο σχόλιο έκανε ο αρθρογράφος των «New York Times» Νίκολας Κριστόφ, που κατά καιρούς δημιουργεί αναστάτωση με τα σχόλιά του αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα

Διαβάζοντας και ακούγοντας κανείς όλες αυτές τις δηλώσεις, σύμφωνα με τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής δεν φέρουν καμία ευθύνη για τα όσα συμβαίνουν στο Ιράκ και τη Λιβύη, δεν μπορεί παρά να θυμηθεί ότι τα ίδια έλεγε στη δίκη της Νυρεμβέργης ο εγκληματίας πολέμου και υπαρχηγός του Χίτλερ Χέρμαν Γκέριγκ, ο οποίος δήλωσε «αθώος» για το Ολοκαύτωμα

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν είναι υπεύθυνες για τα όσα συνέβησαν στη Λιβύη, ενώ δεν ευθύνονται γι’ αυτά που συμβαίνουν σήμερα στο Ιράκ», διακήρυξε ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Κάιρο, ύστερα από περιοδεία του στη Μέση Ανατολή, που αποσκοπούσε στην εκ του σύνεγγυς προσέγγιση της κρίσης που μαστίζει την περιοχή. Την ώρα που έλεγε αυτά τα πράγματα ο κ. Κέρι, το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας (ISIS) και μια αυξανόμενη ανταρσία των Σουνιτών εδραίωναν τη δυναμική τους στο βόρειο και το δυτικό Ιράκ, περιλαμβανομένων των συνόρων της χώρας με τη Συρία και την Ιορδανία.

Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Ιρακινοί είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους και δεκάδες χιλιάδες είχαν χάσει τη ζωή τους στο ολοένα αυξανόμενο ολοκαύτωμα της Μεσοποταμίας, της περιοχής με τους δύο ποταμούς απ’ όπου ξεκίνησαν όλα στην παγκόσμια ιστορία. Η Λιβύη βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους κατάρρευσης, με τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις ανάμεσα σε διάφορες ομάδες ενόπλων, μια κυβέρνηση που υπάρχει μονάχα κατ’ όνομα, την παραγωγή πετρελαίου μειωμένη κατά 80% και περισσότερους από ένα εκατομμύριο ανθρώπους να έχουν εγκαταλείψει τη χώρα για να σωθούν. Πολλοί άλλοι κρατούνται σε διάφορες φυλακές στις οποίες οι δεσμοφύλακες τούς βασανίζουν με πρωτοφανή αγριότητα.

Προκαλεί η δήλωση Κέρι

Σύμφωνα με την άποψη πολλών σχολιαστών, προκαλεί η δήλωση του κ. Κέρι, πως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν φταίνε για το χάος στη Μέση Ανατολή. Παρόμοιο σχόλιο έκανε ο αρθρογράφος των «New York Times» Νίκολας Κριστόφ, που κατά καιρούς δημιουργεί αναστάτωση με τα σχόλιά του αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο οποίος ήταν και ένθερμος υποστηρικτής της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ το 2003.

Έγραψε: «Αυτά που συμβαίνουν στο Ιράκ δεν είναι ευθύνη του Προέδρου Ομπάμα. Δεν είναι λάθος των Ρεπουμπλικάνων. Ευθύνεται ο Πρωθυπουργός του Ιράκ (πρώην) Νουρί Καμάλ αλ-Μαλίκι». Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τους Τάιμς της Νέας Υόρκης, ο Μαλίκι, που τοποθετήθηκε και κρατήθηκε στην εξουσία από τους Αμερικανούς, είναι ο κακός της υπόθεσης. Ο Τόμας Φρίντμαν, σχολιαστής των Τάιμς για τα διεθνή ζητήματα, την περασμένη Κυριακή που πέρασε, έγραψε ότι ο Μαλίκι ήταν ένας «εμπρηστής» ο οποίος, από την ώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής άρχισαν να φεύγουν από το Ιράκ, άνοιξε με τη στάση του τον Ασκό του Αιόλου.

Πρόκειται για τον ίδιο Φρίντμαν που το 2003 έγραφε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής εισέβαλαν στο Ιράκ για να το σώσουν από τον δικτάτορα Σαντάμ Χουσεΐν, πως οι Αμερικανοί στρατιώτες ήταν ήρωες που έψαχναν για να συλλάβουν από σπίτι σε σπίτι υποστηριχτές του Σαντάμ και πως ο ίδιος ο Φρίντμαν δεν είχε απολύτως κανένα πρόβλημα για τη διεξαγωγή πολέμου με αφορμή το πετρέλαιο.

Τα ίδια έλεγε στη δίκη της Νυρεμβέργης

Διαβάζοντας και ακούγοντας κανείς όλες αυτές τις δηλώσεις, σύμφωνα με τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής δεν φέρουν καμία ευθύνη για τα όσα συμβαίνουν στο Ιράκ και τη Λιβύη, δεν μπορεί παρά να θυμηθεί ότι τα ίδια έλεγε στη δίκη της Νυρεμβέργης ο εγκληματίας πολέμου και υπαρχηγός του Χίτλερ Χέρμαν Γκέριγκ, ο οποίος δήλωσε «αθώος» για το Ολοκαύτωμα.

Ο δημοσιογράφος Μπιλ Βαν Άουκεν επισημαίνει, σε σχόλιό του στην ιστοσελίδα Delphi, την κολοσσιαία καταστρεπτική δύναμη που επιβλήθηκε σε μια κοινωνία ήδη υπό διάλυση, ύστερα από τις απάνθρωπες κυρώσεις που επιβλήθηκαν στο Ιράκ. Ο αρθρογράφος αυτού του κειμένου ήταν μπροστά στον θάνατο, από έλλειψη φαρμάκων, μικρού παιδιού σε κεντρικό νοσοκομείο της Βαγδάτης.

Οι εικονολήπτης της ΕΡΤ δεν άντεξε και λιποθύμησε τραβώντας τα πλάνα. «Σκοτώνοντας με αυτόν τον τρόπο εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και μετατρέποντας εκατομμύρια σε πρόσφυγες, η αμερικανική πολεμική μηχανή και η κατοχή συνέβαλαν στην καταστροφή κάθε θεσμού της ιρακινής κοινωνίας, ενώ η Ουάσιγκτον, με μοναδική μαεστρία, δημιούργησε διχασμό στον λαό, ώστε να υποταγεί ο ιρακινός εθνικισμός.

Ο ανατραπείς ηγέτης της χώρας Σαντάμ Χουσεΐν δικάστηκε σε ένα δικαστήριο-παρωδία και, στο τέλος, παραδόθηκε στους πολιτικούς εχθρούς του, που τον κρέμασαν», σημειώνει ο Bαν Άουκεν. «Όλα αυτά έγιναν με το πρόσχημα της άμεσης απειλής από όπλα μαζικής καταστροφής και τις σχέσεις της Βαγδάτης με την Αλ Κάιντα, όμως, όπως ολόκληρος ο κόσμος γνωρίζει τώρα, ήταν όλα ψέματα», προθέτει.

Δεν υπήρχε η Αλ Κάιντα;

Δεν υπήρχαν όπλα μαζικής καταστροφής (WMD) και δεν υπήρχε καμία Αλ Καϊντα στο Ιράκ, μέχρις ότου η αμερικανική πολιτική ανέτρεψε το καθεστώς της χώρας (ναι, σίγουρα ήταν ολοκληρωτικό και αυταρχικό) και διέλυσε σε κομματάκια τον κοινωνικό ιστό της. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε καθόλου Αλ Κάιντα πριν ξεκινήσουν οι Αμερικανοί τον αιματηρό πόλεμο στο Αφγανιστάν, στηρίζοντας αντάρτες που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά τους στη δεκαετία του 1980.

Στη Λιβύη, και τώρα στη Συρία, η κυβέρνηση Ομπάμα εγκατέλειψε τον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία» και τον αντικατέστησε με το κυνικό δόγμα της αλλαγής καθεστώτος, την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Στη Λιβύη οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ βομβάρδισαν ανελέητα τη χώρα, ενώ οργάνωσαν και εξόπλισαν ισλαμιστές αντάρτες, σε έναν πόλεμο που διέλυσε όλες τις υφιστάμενες κυβερνητικές και κοινωνικές δομές. Όπως και στο Ιράκ, ο πόλεμος τέλειωσε με τη βάρβαρη δολοφονία του φιλοδυτικού ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι. Ακόμα «ψάχνουν» και ερευνούν οι Δυτικοί για τους δολοφόνους του.

Η Ουάσιγκτον διεξάγει παρόμοιο πόλεμο για αλλαγή καθεστώτος στη Συρία, υποστηρίζοντας Σουνίτες Ισλαμιστές, οι οποίοι έχουν στενούς δεσμούς με το Ισλαμικό Κράτος, την ίδια δύναμη που έχει κατακτήσει μεγάλο τμήμα του Ιράκ. Οι Αμερικανοί δεν θα είχαν καμία αντίρρηση αν εξαφανιζόταν ο τρίτος κοσμικός ηγέτης αραβικού κράτους - ο Μπασάρ αλ Άσαντ. Πολύ πρόσφατα ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα πρότεινε να διοχετευθούν 500 εκατομμύρια δολάρια σε όπλα στους Σύρους «αντάρτες». Όπλα που όλοι γνωρίζουν ότι θα περάσουν στα χέρια των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους, τους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες υποτίθεται ότι θέλουν να νικήσουν στο Ιράκ.

Αλλοπρόσαλλη πολιτική

Καθώς συνεχίζεται αυτή η αλλοπρόσαλλη πολιτική, Αμερικανοί αξιωματούχοι νομίζουν πως ο αμερικανικός λαός ή οι άλλοι λαοί στον υπόλοιπο κόσμο δεν καταλαβαίνουν τα όσα σχεδιάζονται και διαπράττονται από την Ουάσιγκτον. Ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, νομίζουν πως αυτά τα 500 εκατομμύρια δολάρια που θα χρηματοδοτήσουν έναν πόλεμο, οι εργαζόμενοι άνθρωποι θα τα αποδεχτούν τη στιγμή που τους λένε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την παιδεία, τη στέγαση ή τις θέσεις εργασίας.

Η καταστροφή που προκαλεί στη Μέση Ανατολή η πολιτική λίγων ανθρώπων οδηγεί σε μεγάλα οικονομικά προβλήματα και κοινωνική αναταραχή και στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, όπου αυξάνονται οι άνεργοι και αυτοί που ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. Και καθώς δεν υπάρχουν απαντήσεις για την κρίση στο εσωτερικό, στρέφουν τη βία στο εξωτερικό. Οι Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις σίγουρα δεν ευθύνονται γιατί απλώς εκτελούν τις εντολές που τους δίνονται. Όπως καταλήγει ο Βαν Άουκεν, «ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι υπεύθυνος για τα τρομακτικά εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας».

Και όμως κανείς δεν έχει πληρώσει. Άνθρωποι όπως οι Μπους, Τσένι, Ράμσφελντ, Ράις, Πάουελ κ.ά., που ξεκίνησαν το κακό, άνθρωποι όπως στη σημερινή κυβέρνηση που το συνέχισαν, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που έβγαλαν δισεκατομμύρια από τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, τα ΜΜΕ που με τα ψέματά τους εξαπάτησαν τον αμερικανικό λαό, οι ακαδημαϊκοί που νομιμοποίησαν τέτοιους πολέμους, όλοι αυτοί, είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι για τη μεγάλη συμφορά της Μέσης Ανατολής και ιδιαίτερα στις Συρία, Ιράκ και Λιβύη.