Δεκάδες άνθρωποι σκοτώνονται καθημερινά και η διεθνής κοινότητα σφυρίζει αδιάφορα

Η Δύση μιλάει για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες αδιαφορώντας για το αιματοκύλισμα στη Μεσοποταμία, λες και το αίμα των νεκρών στο Ιράκ έχει διαφορετικό χρώμα από αυτό των θυμάτων στην Ευρώπη

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ κόμματα λειτουργούν με βάση τις εθνικές ταυτότητες των μελών τους

Αυτό που συμβαίνει στις ημέρες μας στο Ιράκ, δεν έχει ξαναγίνει πουθενά στη μεταπολεμική ιστορία αυτού του πλανήτη. Κάθε ημέρα σκοτώνονται δεκάδες, εκατοντάδες μερικές φορές, αθώοι άνθρωποι από τρομοκρατικές επιθέσεις. Η σφαγή αθώων πολιτών δεν έχει όριο και κανείς στη Δύση, τη βασική υπεύθυνη γι' αυτό το μακελειό, δεν δείχνει τη παραμικρή ευαισθησία. Τώρα συζητούν για το μέλλον της Συρίας, για τα πρόσθετα μέτρα ασφάλειας στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες, για το αν θα εξοπλίσουν τον κυβερνητικό Στρατό στη Λιβύη (πάλι θα κερδίσουν δισεκατομμύρια οι βιομηχανίες όπλων), αλλά για το Ιράκ; Σιγή ιχθύος.

Το χειρότερο όλων είναι πως άνθρωποι-εγκληματίες, όπως ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος, ο Ντικ Τσένι, ο Ντόναλντ Ράμσφελντ, ο Τόνι Μπλερ και όλοι οι υπόλοιποι που εξαπάτησαν τον κόσμο παρουσιάζοντας ψευδή στοιχεία για το ανύπαρκτο, όπως έχει αποδειχθεί, οπλοστάσιο όπλων μαζικής καταστροφής που δήθεν διέθετε ο Σαντάμ Χουσεΐν κυκλοφορούν ελεύθεροι, ενώ στα διάφορα δικαστήρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για τα εγκλήματα πολέμου δικάζονται άνθρωποι σαν τον Κάρατζιτς, τον Μιλόσεβιτς, τον Τέιλορ κ.λπ.

«Χασάπης της Ευρώπης»

Ο Τίγρης και ο Ευφράτης, τα δύο ποτάμια που διασχίζουν το Ιράκ -εξ ου και το όνομα Μεσοποταμία- έχουν βαφτεί με χρώμα κόκκινο από το αίμα δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που έχουν σκοτωθεί από το 2003, όταν η Δύση, οπλισμένη με ψήφισμα του ΣΑ του ΟΗΕ, βασισμένο σε ψέματα, τιμώρησε τον «χασάπη της Βαγδάτης», γιατί δεν υπάκουε λέει στα όσα του καταμαρτυρούσαν οι μυστικές υπηρεσίες των Μεγάλων Δυνάμεων.

Γιατί προσπαθούσε να σώσει τον λαό του από τη λιμοκτονία που του επέβαλαν οι Δυτικοί με άγρια μέτρα, όπως το εμπάργκο σε φάρμακα. Οι Δυτικοί ισχυρίζονται πως ο Σαντάμ έπαιρνε τα φάρμακα και τα πωλούσε στη μαύρη αγορά, αφήνοντας τον λαό του να πεθαίνει -ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά- ενώ αυτός και οι γιοι του αύξαναν τον πλούτο τους. Όμως τα γεγονότα, η Ανατολή της Δημοκρατίας, που μας έλεγε ο Μπαράκ Ομπάμα, στην αρχή της προεδρίας του -όταν ξεκίνησε για να «σώσει» τη Μέση Ανατολή, αποτυγχάνοντας όμως παταγωδώς- διαψεύδουν αυτούς που ισχυρίζονται πως «ο κόσμος είναι καλύτερος σήμερα χωρίς τον Σαντάμ Χουσεΐν». Καλύτερος; Μην τρελαθούμε τώρα… Ήταν σκληρός και δικτάτορας ο άλλοτε πρόεδρος του Ιράκ; Και βέβαια ήταν. Όπως όλοι οι ηγέτες στον αραβικό κόσμο. Υπάρχει κάποιος που μπορεί να θεωρηθεί υπέρμαχος της δημοκρατίας όπως την εννοούμε εμείς στη Δύση; Άσε που και αυτό τώρα είναι βαθύτατα αμφισβητούμενο μετά τα όσα «δημοκρατικά» επιβλήθηκαν ιδιαίτερα στην Κύπρο και την Ελλάδα από την Τρόικα και το ΔΝΤ.

Η χειρότερη γενοκτονία

Στο Ιράκ συντελείται η χειρότερη γενοκτονία που γνώρισε η ανθρωπότητα στη μεταπολεμική περίοδο. Ναι, ο Σαντάμ ψέκασε με χημικά τους Κούρδους στη Χαλάμπτζα, σκοτώνοντας δεκάδες γυναικόπαιδα, αλλά αυτό έγινε στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, όταν η Δύση τα έδινε όλα για να τον κρατήσει στην εξουσία. Ποιος έδωσε τα χημικά μουστάρδας στο Ιράκ; Η Γερμανία. Ποιος έδωσε αεροπλάνα Σούπερ Εταντάρ στο Ιράκ για τις επιθέσεις ενάντια στο Ιράν και τους εξεγερμένους Κούρδους; Η Γαλλία. Ποιος έδινε πληροφορίες στους Μπααθίστες του Ιράκ για τις κινήσεις των Ιρανών; Οι μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Δύση ήταν αποφασισμένη να συνεχιστεί με κάθε τρόπο η απρόσκοπτη ροή πετρελαίου της Μέσης Ανατολής και ιδιαίτερα από τον Περσικό Κόλπο, γιατί αλλιώς θα χανόταν. Και ο Σαντάμ ήταν η μοναδική της ελπίδα για να αναχαιτιστούν οι φανατικοί Ισλαμιστές του Χομεϊνί και των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο ήταν οι νεκροί ή οι τραυματίες του Ιράκ στον πόλεμο εναντίον του Ιράν.

Το κακό συνεχίζεται…

Και σήμερα το κακό στη Μεσοποταμία, εκεί απ' όπου ξεκίνησαν όλα, συνεχίζεται. Μια περιοχή που χάρισε στον κόσμο τη σφηνοειδή γραφή (Χαμουραμπί), την αστρονομία και τα μαθηματικά, μια χώρα όπου ήκμασαν απίστευτοι πολιτισμοί την ώρα που οι Ευρωπαίοι ζούσαν στις σπηλιές, όπως αυτοί των Σουμέριων και των Βαβυλώνιων, αφήνεται να καταστρέφεται ολοκληρωτικά. Σήμερα δεν υπάρχει Ιράκ και το σύστημα διακυβέρνησης που επιβλήθηκε από το 2003, απαιτεί ριζική μεταρρύθμιση. Αλλά το πολιτικό κατεστημένο δεν επιθυμεί τέτοιο πράγμα. Οι διαδηλώσεις έχουν νεκρώσει κάθε κυβερνητική υπηρεσία, ενώ οι βομβιστικές επιθέσεις, που την ευθύνη τους αναλαμβάνει το Ισλαμικό Κράτος, έχουν δημιουργήσει ατμόσφαιρα τρόμου και φόβου σε ολόκληρη την περιοχή.

Κατέρρευσε το σύστημα

Το μετά το 2003 πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει. Τα πολιτικά κόμματα λειτουργούν με βάση τις εθνικές ταυτότητες των μελών τους. Ο λαός δεν εμπιστεύεται πλέον αυτά τα κόμματα. Και η πολιτική ηγεσία είναι διχασμένη σε διάφορες κλίκες, που η καθεμιά τους εξυπηρετεί τα συμφέροντά της. Η αντίσταση ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο εκφράζεται με διάφορους τρόπους. Ο πιο πρόσφατος είναι οι διαδηλώσεις στους δρόμους της Βαγδάτης και των άλλων πόλεων-όσες ακόμα υπάρχουν. Περισσότερο από δέκα χρόνια έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση, στην οποία για να σπουδάσεις το παιδί σου, να βρεις δουλειά ή να ανοίξεις μια επιχείρηση πρέπει να είσαι φίλος με κάποιον πολιτικό.

Η νέα γενιά είναι απελπισμένη. Και φανατικοί ισλαμιστές, σαν τον Μοκτάντα Σάντρ, τυφλό όργανο του Ιράν, ξεσηκώνουν τον κόσμο και τον σπρώχνουν ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο, που είναι βολεμένο πίσω από τη ασφάλεια που τους παρέχει η λεγόμενη Πράσινη Ζώνη της Βαγδάτης, η οποία ελέγχεται από επίλεκτες μονάδες του αμερικανικού στρατού. Τα πολιτικά κόμματα που ιδρύθηκαν στην περίοδο 2003-11, χρησιμοποιούν κρατικά κονδύλια για να λαδώνουν τους πολίτες, κάτι που πλέον είναι γενική πρακτική. Δεν υπάρχει ανανέωση του πολιτικού συστήματος και όποιος νέος πολιτικός θέλει να αναδειχθεί, είναι υποχρεωμένος να «υποβάλλει τα σέβη του» στους πανίσχυρους βαρόνους των κομμάτων αν θέλει να επιβιώσει.

Πόλεμος σιιτών

ΕΝ τω μεταξύ, οι σιίτες τσακώνονται μεταξύ τους και δημιουργούν διάφορες συμμαχίες με τους σουνίτες και τους Κούρδους. Το πιο ειρωνικό είναι πως οι Αμερικανοί, βλέποντας πως δεν μπορούν να ελέγξουν την κατάσταση, άρχισαν να συνεργάζονται με τους Ιρανούς, επειδή έχουν κοινό συμφέρον να μη διαλυθεί εντελώς το Ιράκ. Παλιά, οι Αμερικανοί και οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν, προσπαθούσαν να ενισχύσουν τους δικούς τους πολιτικούς. Τώρα που το σύστημα αρχίζει να καταρρέει, οι δύο πλευρές κατάλαβαν πως ο καλύτερος τρόπος για να σωθεί η κατάσταση είναι να συνεργαστούν. Μεγάλο όμως ρόλο θα παίξουν οι σχέσεις ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη. Το μετά το 2003 σύστημα ίσως να μη λειτουργεί, όμως ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων που απαιτούνται στο Ιράκ ίσως να αποδειχθεί ακόμα πιο δύσκολος.