Το Ντα Χονγκ Πάο της Κίνας αποδεικνύεται το πιο ακριβό τέιο στον κόσμο
Στην Κίνα το να πίνει κανείς τσάι είναι έργο τέχνης και αυτό μπορεί κανείς εύκολα να το διαπιστώσει αν πάει στο ξενοδοχείο Πενίνσουλα του Χονγκ Κονγκ, ένα από τα πιο παλιά της αποικιοκρατίας

Οι από αρχαίων χρόνων θάμνοι της Κίνας, με την ονομασία Ντα Χονγκ Πάο, παράγουν ένα από τα πιο ακριβά τσάγια στον κόσμο. Κοστίζει περισσότερο από 30 φορές το βάρος του σε χρυσάφι. Το 2002 ένας πλούσιος έμπορος πλήρωσε 180.000 γιουάν -σχεδόν 28.000 δολάρια- για μόλις 20 γραμμάρια του θρυλικού κινεζικού τσαγιού Ντα Χονγκ Πάο, που είναι φημισμένο για τις θεραπευτικές ιδιότητές του - και φυσικά για τη γεύση του. Ακόμα και για έναν πολιτισμό, που χαρακτηρίζει το πόσιμο τσάι ως είδος τέχνης για περίπου 1.500 χρόνια (και έχει ένα σύστημα κατηγοριοποίησης του τσαγιού, που κάνει τα γαλλικά κρασιά να δείχνουν… οδοντόκρεμες), η τιμή ήταν συγκλονιστική. Απίθανη.

Κοστίζει όσο το… χρυσάφι
Η αλήθεια είναι ότι το Ντα Χονγκ Πάο δεν κοστίζει απλά το βάρος του σε χρυσάφι - κοστίζει 30 φορές το βάρος του σε χρυσό: σχεδόν 1.400 δολάρια για ένα μόνο γραμμάριο, ή πάνω από 10.000 δολάρια για ένα φλιτζάνι. Είναι ένα από τα πιο ακριβά τσάγια στον κόσμο. Στην Κίνα το να πίνει κανείς τσάι είναι έργο τέχνης και αυτό μπορεί κανείς εύκολα να το διαπιστώσει αν πάει στο ξενοδοχείο Πενίνσουλα του Χονγκ Κονγκ, ένα από τα πιο παλιά της αποικιοκρατίας. Το αποκαλούν Ξενοδοχείο Ρολς Ρόις, γιατί όταν έρχονται να σε παραλάβουν από το αεροδρόμιο το αυτοκίνητο που χρησιμοποιούν είναι Ρολς Ρόις. Η ουρά για να μπεις μέσα στο ξενοδοχείο και να βρεις τραπέζι στην περίφημη αίθουσα τσαγιού ξεπερνά τα δύο χιλιόμετρα. Και οι Κινέζοι, μαζί και οι ξένοι τουρίστες, περιμένουν υπομονετικά πολλές ώρες. Εκτός και αν είσαι πελάτης του Πενίνσουλα, όπου το μονόκλινο δωμάτιο χωρίς πρόγευμα κοστίζει 650 ευρώ. Για τους πελάτες υπάρχουν πάντα διαθέσιμα τραπέζια.

«Έχει την καρδιά του Βούδα»
«Το τσάι αυτό είναι κατάλληλο για έναν επαίτη, αλλά η τιμή του είναι για έναν αυτοκράτορα, ενώ έχει την καρδιά του Βούδα», δήλωσε η Χσιάο Χούι, παραγωγός τσαγιού στη Βουγισάν, γραφική παραποτάμια πόλη στη Φουτζιάν της νότιας Κίνας. Η Χσιάο μαζεύει φύλλα από τους κήπους τσαγιού στη Βουγισάν. Η Χσιάο και η οικογένειά της, παραγωγοί τσαγιού για πολλές γενεές, εξακολουθεί να πηγαίνει στα βουνά κάθε άνοιξη για να προσευχηθεί στον Λου Γιου, τον Θεό του τσαγιού, ζητώντας να της δώσει νέα φύλλα. Η περιοχή της Βουγισάν φημίζεται για τα τσάγια της εδώ και αιώνες. Οι βροχές που κατά καιρούς πέφτουν είναι πλούσιες σε ορυκτά που μεταδίδουν μοναδικό άρωμα. Σήμερα το κάθε κατάστημα στη Βουγισάν έχει ένα μεγάλο τραπέζι, όπου μπορεί κανείς να δοκιμάσει το τσάι, όπως γίνεται και στην Ιαπωνία. Είναι ολόκληρη ιεροτελεστία και τα ράφια είναι γεμάτα με μεγάλη συλλογή από φύλλα τσαγιού.

Πιο φθηνά τα «φρέσκα»
Δημοσιογράφος του BBC καθ' οδόν προς τη Βουγισάν ανακάλυψε πως πολλά τσάγια Ντα Χονγκ Πάο μπορεί κανείς να τα αγοράσει χωρίς να πληρώσει πολλά χρήματα. Παρ' όλ' αυτά τα παλιά τσάγια μπορεί να πωληθούν σε πολύ υψηλές τιμές, ένα Ντα Χονγ Πάο καλής ποιότητας μπορεί να κοστίσει 100 δολάρια το κιλό στη Βουγισάν. Αλλά κάθε αυθεντικό Ντα Χονγκ Πάο προέρχεται από μια ομάδα μητρικών δέντρων. Και αυτά τα δέντρα, που παρήγαγαν αυτό το σπάνιο και περιζήτητο αυθεντικό τσάι, εκλείπουν.
Το αυθεντικό Ντα Χονγκ Πάο είναι τόσο ακριβό γιατί δεν υπάρχουν πλέον τα αυθεντικά δέντρα τσαγιού. Και αυτά που μοιάζουν με τα παλιά δέντρα είναι ανεκτίμητης αξίας. Στην Κίνα γίνεται ένα απίστευτο εμπόριο τσαγιού, που καταλήγει στα σπίτια των πολυεκατομμυριούχων.

Κι η Βρετανία στον χορό
Αλλά δεν είναι μονάχα οι Κινέζοι αυτοί που εκτιμούν το Ντα Χονγκ Πάο. Το 1849, ο Βρετανός βοτανολόγος Ρόμπερτ Φόρτσιουν πήγε στα βουνά της Βουγισάν με μυστική αποστολή, μέρος αγρο-βιομηχανικής κατασκοπίας, στην οποία επιδιδόταν με επιτυχία η αποικιοκρατική Εταιρία Ανατολικής Ινδίας. Οι Βρετανοί, τότε και τώρα, έχουν μεγάλη αδυναμία στο τσάι και η Κίνα -από την οποία οι Βρετανοί επίσης αγόραζαν πορσελάνη και μετάξι- ήταν ο μοναδικός τόπος όπου μπορούσαν να βρουν την καλύτερη ποιότητά του. Τελικά οι Βρετανοί, προκειμένου να κερδίσουν περισσότερα χρήματα από τις εμπορικές συναλλαγές τους με τους Κινέζους, επιδόθηκαν σε αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα. Να κλέβουν, ή στην προκειμένη περίπτωση να κόβουν φύλλα από το πολύτιμο τσάι και ύστερα να το καλλιεργούν σε άλλη χώρα, όπως για παράδειγμα η Ινδία, που ήταν αποικία τους.

Έτσι η Βρετανία προσπάθησε να περιορίσει την εξάρτησή της από την Κίνα. Το πείραμα απέτυχε, καθώς οι ινδικοί θάμνοι δεν έδιναν τη γεύση του κινεζικού τσαγιού. Τότε ανέλαβε ο Φόρτσιουν. Στόχος του ήταν να βρει το καλύτερο κινεζικό τσάι -το Ντα Χονγκ Πάο- και να μάθει πώς να το καλλιεργεί. Και καθώς σχεδόν ολόκληρη η Κίνα ήταν κλειστή σε ξένους με ποινή θανάτου, ο Φόρτσιουν μεταμφιέστηκε σε Κινέζο και ξεκίνησε το ταξίδι για να βρει το Ντα Χονγκ Πάο. Ύστερα από πολλές περιπέτειες και αφάνταστες δυσκολίες, ο Φόρτσιουν κατάφερε να βρει μια ποικιλία θάμνων τσαγιού που έμοιαζε με το Ντα Χονγκ Πάο, αλλά δεν ήταν το ίδιο.

Εν πάση περιπτώσει, το ανέμειξε με άλλη Ινδική ποικιλία και σε λίγο καιρό άρχισε να πωλείται το Ινδικό τσάι, δημιουργώντας μια βιομηχανία που τώρα αξίζει πολλά δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. Αλλά τσάι Ντα Χονγκ Πάο δεν υπάρχει πλέον. Η τελευταία σοδιά αναφέρθηκε το 2005 και όσα φύλλα έχουν απομείνει αποξηραίνονται από τους συλλέκτες τσαγιού και διατηρούνται σε ειδικούς χώρους. Οι ιδιοκτήτες τους ξέρουν πως οι κόκκοι αυτού του τσαγιού, όσο πιο παλιοί είναι, τόσο θα ανεβαίνει η αξία τους. Όπως αυτή των διαμαντιών. Μόνο που τα διαμάντια είναι παντοτινά.