Στην πλειοψηφία τους οι Παλαιστίνιοι πιστεύουν στις επιθέσεις ενάντια στους Ισραηλινούς

Τι καταδεικνύουν τα ευρήματα δημοσκόπησης που διενήργησε το Κέντρο Επικοινωνιών και ΜΜΕ της Ιερουσαλήμ (JMCC), καλύπτοντας ένα ποσοστό 1.000 Παλαιστινίων ηλικίας 15-19 χρόνων

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ από 35% των νέων πρόβλεψαν ότι επίκειται ολομέτωπη εξέγερση

Αποτέλεσμα δημοσκόπησης ανάμεσα σε νέους στην ηλικία Παλαιστίνιους έδειξε ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, με ποσοστό 67%, πιστεύουν ότι δεν θα στεφθούν με επιτυχία οποιεσδήποτε συνομιλίες για τη διευθέτηση της διένεξης Ισραήλ-Παλαιστινίων. Επίσης ένα ποσοστό μονάχα 47% των Παλαιστινίων που ζουν στη Δυτική Όχθη επιθυμούν να σταματήσουν οι επιθέσεις με μαχαίρια ενάντια σε Ισραηλινούς πολίτες, ενώ το 28% των νέων στη Λωρίδα της Γάζας υποστηρίζουν τη διακοπή τους. Τη σφυγμομέτρηση διενήργησε το Κέντρο Επικοινωνιών και ΜΜΕ της Ιερουσαλήμ (JMCC) καλύπτοντας ένα ποσοστό 1.000 Παλαιστινίων ηλικίας 15-19 χρόνων. Το ποσοστό λάθους ήταν 3%.

Τα αποτελέσματα έδειξαν πως το 40% των νέων στη Δυτική Όχθη και το 66% αυτών στη Λωρίδα της Γάζας πιστεύουν πως το πρόσφατο κύμα των επιθέσεων με μαχαίρια εναντίον Ισραηλινών εξυπηρετεί την παλαιστινιακή υπόθεση, ενώ μονάχα το 23% των νέων της Δυτικής Όχθης και το 17% στη Λωρίδα της Γάζας λένε πως βλάπτει την προοπτική εξεύρεσης λύσης στο Παλαιστινιακό. Περισσότεροι από 35% των νέων στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα πρόβλεψαν ότι τα μαχαιρώματα και οι άλλες πράξεις βίας, όπως η πρόσφατη επίθεση σε λεωφορείο στην Ιερουσαλήμ, θα μετατραπούν σε ολομέτωπη εξέγερση των Παλαιστινίων εναντίον των Ισραηλινών.

Άλλα ευρήματα

Οι νέοι Παλαιστίνιοι είναι επίσης μοιρασμένοι στο ζήτημα των στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του Ισραήλ: το 43% τις υποστηρίζουν αλλά και διαφωνούν. Η υποστήριξη ανάμεσα στους Παλαιστινίους για λύση που θα βασίζεται στη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών κυμαίνεται στο 42%. Περίπου το 20% λένε ότι προτιμούν ένα κοινό κράτος. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δηλαδή το 67% αυτών που ρωτήθηκαν, πιστεύουν πως οι διαπραγματεύσεις δεν πρόκειται να πετύχουν στη διευθέτηση της διένεξης. Όπως σημειώνουν αναλυτές, το χειρότερο των ευρημάτων στη δημοσκόπηση ήταν πως το 62% των νέων στην ηλικία Παλαιστινίων δεν θέλουν να συνδιαλέγονται με συνομήλικούς τους Ισραηλινούς στην προσπάθεια για να βρεθεί μια λύση. Το ποσοστό αυτών που υποστηρίζουν το αντίθετο ανέρχεται μονάχα σε 27%.

Παρ' όλα αυτά ένα ποσοστό 52% θεωρούν πως πρέπει να επαναληφθούν οι συνομιλίες ανάμεσα στις δύο πλευρές, σε αντίθεση με ένα ποσοστό 43% που αντιτίθενται. Αν γίνονταν σήμερα εκλογές στα παλαιστινιακά εδάφη, το 37% αυτών που ρωτήθηκαν απάντησαν πως θα ψήφιζαν υπέρ του Μαχμούντ Αμπάς, που παραμένει Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, έστω χωρίς να έχει ανανεωθεί η θητεία του, ενώ το 23% θα ψήφιζαν υπέρ του Ισμαήλ Χανίγια, ηγέτη του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης Χαμάς.

Στην περίπτωση που ο Αμπάς ηρνείτο να είναι και πάλι υποψήφιος, το 15% των νέων Παλαιστινίων δήλωσαν πως θα ψήφιζαν για τον φυλακισμένο ηγέτη της Φατάχ Μαρουάν Μπαργκούτι. Ο Χανίγια συγκέντρωσε το 14%. Η σφυγμομέτρηση του JMCC έδειξε πως στη συντριπτική τους πλειοψηφία, με ποσοστό 83%, οι νέοι της Παλαιστίνης ούτε που θέλουν να ακούσουν για το Ισλαμικό Κράτος, ενώ μονάχα το 5% λένε ότι έχουν θετική άποψη για την τρομοκρατική αυτή οργάνωση των φανατικών τζιχαντιστών.

Οι περισσότεροι από αυτούς που ρωτήθηκαν πιστεύουν ότι το Ισλαμικό Κράτος κάνει ζημιά στην παλαιστινιακή υπόθεση. Η σφυγμομέτρηση έδειξε επίσης πως το 60% των Παλαιστινίων βασίζονται στο Facebook και το Twitter ως βασική πηγή πληροφόρησης, ενώ μονάχα το 28% των ερωτηθέντων απάντησαν πως βλέπουν ειδήσεις στην τηλεόραση.

Αυξημένη απόγνωση

Τα ευρήματα της δημοσκόπησης δείχνουν ξεκάθαρα την αυξανόμενη απόγνωση των Παλαιστινίων για την πραγμάτωση του ονείρου τους να αποκτήσουν κάποια ημέρα ανεξάρτητο κράτος. Είναι μια προοπτική που τους είχε δοθεί το 1947, όταν η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ κλήθηκε να αποφασίσει για την τύχη της Παλαιστίνης μετά την αποχώρηση των Βρετανών αποικιοκρατών. Τότε, οι Ισραηλινοί, που δεν είχαν απολύτως τίποτε και που έβγαιναν από τις στάχτες ενός Ολοκαυτώματος, προσήλθαν στον διεθνή Οργανισμό άριστα οργανωμένοι, όπως δείχνουν τα επίσημα αρχεία του. Παρουσίασαν τόμους από έγγραφα για να υποστηρίξουν το δίκαιο του αιτήματός τους για ανεξάρτητο εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη.

Αντίθετα, οι Παλαιστίνιοι προσήλθαν στις διαπραγματεύσεις μέτρια προετοιμασμένοι και με εντελώς αρνητικές διαθέσεις για το ενδεχόμενο διάσπασης της Παλαιστίνης, που τη θεωρούσαν δική τους περιοχή και στην οποία οι Εβραίοι δεν είχαν καμιά δουλειά ή κανένα δικαίωμα διεκδίκησης.

Η ίδρυση δύο κρατών

Η Γενική Συνέλευση, κάτω από το βάρος του Ολοκαυτώματος, ψήφισε υπέρ της ίδρυσης ενός εβραϊκού και ενός αραβικού παλαιστινιακού κράτους. Η Ιερουσαλήμ θα παρέμενε κάτω από διεθνή διοίκηση, καθώς στο παιγνίδι είχαν εμπλακεί και πάλι οι Χριστιανοί. Οι Άραβες, χωρίς να υπολογίσουν σωστά την κατάσταση, επιτέθηκαν στο νεοσύστατο Ισραήλ και από τότε (1948) υφίστανται συνεχείς ήττες στους πολέμους ενάντια στους Εβραίους, ενώ την ίδια στιγμή οι Ισραηλινοί, αποφασισμένοι να μην χάσουν άλλη φορά την πατρίδα που τόσο πολύ επιδίωκαν, ψάχνοντας αρχικά ακόμα και στην… Ουγκάντα ή και την Κύπρο, αύξαναν τα εδάφη του νεοσύστατου κράτους τους.

Μετά τον πόλεμο του 1967 έφτασαν να ελέγχουν ακόμα και τη χερσόνησο του Σινά, την οποία διαπραγματεύτηκαν με την Αίγυπτο, σε αντάλλαγμα με την υπογραφή ειρήνης ανάμεσα στις δύο χώρες και την επίσκεψη στην Ιερουσαλήμ του τότε Αιγύπτιου Προέδρου Ανουάρ Σαντάτ. «Άργησες να έρθεις», του είχε πει η Γκόλντα Μέιρ, άλλοτε Πρωθυπουργός του Ισραήλ. Ο Σαντάτ, επιστρέφοντας στην Αίγυπτο, θριαμβευτής για πολλούς, αφού επανέφερε στην κυριαρχία της πατρίδας του το Σινά, αλλά προδότης για τους περισσότερους, αφού τόλμησε να υπογράψει συμφωνία ειρήνης με τους ορκισμένους εχθρούς του αραβικού έθνους, δολοφονήθηκε από μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στη διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης στο Κάιρο.

Το Παλαιστινιακό εντούτοις παραμένει άλυτο, καθώς οι Άραβες χρησιμοποιούν τους Παλαιστινίους για πολιτικούς σκοπούς και όχι για να τους δώσουν την πολυπόθητη πατρίδα. «Ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, θα είναι κράτος τρομοκρατίας», έλεγαν πολλοί διπλωμάτες από διάφορες αραβικές χώρες. Η πάλη των Παλαιστινίων τούς βόλευε για να έχουν στραμμένη την προσοχή τους σε αυτήν οι αραβικές μάζες και να ξεχνούν τη δική τους φτώχια και δυστυχία, καθώς και την παντελή έλλειψη δημοκρατικών θεσμών και ελευθεριών. Ένα ελεύθερο, ανεξάρτητο, κυρίαρχο και δημοκρατικό παλαιστινιακό κράτος θα ήταν πολύ επικίνδυνο για τα ανελεύθερα και αυταρχικά καθεστώτα που εξακολουθούν να ταλαντεύουν τους λαούς των αραβικών κρατών.

Το δυστύχημα

Το δυστύχημα για τους Παλαιστινίους ήταν και είναι πως οι ηγέτες τους δεν διαφέρουν από τους διεφθαρμένους Άραβες ηγέτες, που άλλοι ανατράπηκαν, άλλοι εκτελέστηκαν, άλλοι παραμένουν φυλακισμένοι και άλλοι περνούν ζωή χαρισάμενη εξόριστοι και φιλοξενούμενοι σε διάφορα αραβικά κράτη. Υποχείρια των Μεγάλων Δυνάμεων, βασίζονται οι Άραβες σε αυτές τις Μεγάλες Δυνάμεις για να διατηρούνται στην εξουσία, εξυπηρετώντας τα συμφέροντά τους, που συνοψίζονται κυρίως σε μια μονάχα λέξη: πετρέλαιο.

Το Ισραήλ, αιχμή του δόρατος της Δύσης σε περιοχή που οι Άραβες τη θεωρούν αποκλειστικά δική τους, εκμεταλλεύεται άριστα τις ενδοαραβικές διενέξεις. Έχοντας συνάψει επίσημες διπλωματικές σχέσεις με μονάχα δύο αραβικές χώρες, τις γειτονικές του Ιορδανία και Αίγυπτο, προσπαθεί και πετυχαίνει χάρη πρώτα στις αμερικανικές πλάτες, ενώ τώρα και στις ρωσικές, να είναι τουλάχιστον ανεκτό από τα πλούσια σε πετρέλαιο αραβικά κράτη του Κόλπου, ενώ εκμεταλλεύεται άριστα τη μεγάλη διαμάχη ανάμεσα στη σουνιτική Σαουδική Αραβία και το σιιτικό Ιράν.

Παράλληλα, χρησιμοποιεί έξυπνα το χαρτί της προοπτικής ίδρυσης ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στα νότια της Τουρκίας, τιμωρώντας έτσι την Άγκυρα που τόλμησε να τα βάλει μαζί του, διεκδικώντας τον ρόλο του «σερίφη» στη Μέση Ανατολή. Αλλά σε αυτή την ασταθέστατη περιοχή του κόσμου, δεν χωρούν δύο «αφεντικά». Προς το παρόν, τουλάχιστον, το εβραϊκό κράτος πατά γερά στα πόδια του, σε αντίθεση με την Τουρκία και τον νεοσουλτάνο της Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που προσπαθούν να βρουν κάποιους εταίρους στη γειτονιά τους. Όσο για τους Παλαιστινίους; Είναι κοινή η διαπίστωση πως όσο καιρό θα διαιωνίζεται αυτή η κρίση της Μέσης Ανατολής, το όνειρό τους για ανεξάρτητο δικό τους κράτος θα παραμένει όνειρο απατηλό.
Γ.Σ.