Προκαλούν τους πάντες και με δηλώσεις αξιωματούχων τους δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο
Οι τελευταίες ενέργειες της Άγκυρας ξεπερνούν κατά πολύ την απαισιοδοξία αυτών που θεωρούν ότι δεν είναι δυνατό να κάνει κανείς «δουλειές» με τη σημερινή Τουρκία του νεοσουλτάνου Ερντογάν και του βεζίρη του Νταβούτογλου

Στην πρόσφατη παρουσίαση του νέου βιβλίο του, ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Ανδρέας Θεοφάνους εξέφρασε την άποψη σύμφωνα με την οποία θα ήταν επιθυμητή μια προσέγγιση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Τουρκία σε ισότιμη βάση. Λίγο νωρίτερα όμως ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος είχε επισημάνει πως κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί την Τουρκία, η οποία το μόνο που κάνει είναι να θέλει τους γύρω λαούς «φόρου υποτελείς», όπως τονίζει και στο βιβλίο του «Παγκόσμια σκακιέρα» ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, αμερικανο-πολωνοεβραίος πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, επί προεδρίας Τζίμι Κάρτερ.

Πολύ φοβούμαστε πως τα γεγονότα και οι τελευταίες ενέργειες της Τουρκίας ξεπερνούν κατά πολύ την απαισιοδοξία αυτών που θεωρούν ότι δεν είναι δυνατό να κάνει κανείς «δουλειές» με τη σημερινή Τουρκία του νεοσουλτάνου Ερντογάν και του βεζίρη του Νταβούτογλου. Πολεμικά αεροσκάφη της τουρκικής αεροπορίας παραβιάζουν κατά συρροήν τον ελληνικό εναέριο χώρο, πολεμικά πλοία της γειτονικής χώρας παραβιάζουν ασύστολα τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας θέτοντας ευθέως ζήτημα κυριαρχίας στο Αιγαίο, ενώ άλλα τουρκικά πολεμικά πλοία παραβιάζουν κάθε έννοια διεθνούς δικαίου εισβάλλοντας στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Τι λέει η «Jerusalem Post»
Η εφημερίδα «Jerusalem Post» του Ισραήλ, με αφορμή τις πρόσφατες προσπάθειες αναθέρμανσης των διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στο Εβραϊκό κράτος και την Άγκυρα, δημοσιεύει άρθρο πραγματικό κόλαφο για την Τουρκία και τον Ερντογάν, επισημαίνοντας πως μετά την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη, όπου τρείς Ισραηλινοί σκοτώθηκαν και 10 τραυματίσθηκαν, η Ιρέμ Ακτάς, αξιωματούχος του κυβερνητικού κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Προέδρου Ερντογάν, υπεύθυνη για τις σχέσεις του κόμματος με τα ΜΜΕ και τις γυναικείες οργανώσεις, έγραψε στο Tweeter, πως «εύχομαι οι τραυματίες Ισραηλινοί τουρίστες να είχαν πεθάνει». Λίγο αργότερα απολύθηκε.

Ο εκπρόσωπος του Ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών Εμάνιουελ Νασλόν δήλωσε πως η χώρα του εξετάζει τα όσα φέρεται ότι έγραψε η Ακτάς και πως, αν αποδειχθεί ότι είναι αληθινά, η Ιερουσαλήμ περιμένει από την Άγκυρα να ζητήσει συγγνώμη. Σύμφωνα με την άποψη της ισραηλινής εφημερίδας, κανείς δεν εκπλήσσεται που οι Ισλαμιστές του AKP του Ερντογάν εργοδοτούν άτομα σαν την Ακτάς. Γιατί αυτή η γυναίκα δεν είναι η μόνη με τέτοιες απόψεις μέσα στο κυβερνητικό κόμμα της Τουρκίας. Αντίθετα, είναι μια υπενθύμιση για το ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα στις σχέσεις ανάμεσα στο Ισραήλ -και κατ' επέκταση της Κύπρου και της Ελλάδας- και την Τουρκία.

Η εμφάνιση του Ερντογάν
Από τότε που ο Ερντογάν εμφανίστηκε στη δημόσια σκηνή της Τουρκίας ως 20χρονος σεναριογράφος, σκηνοθετώντας και πρωταγωνιστώντας στο δικό του αντισημιτικό έργο «Μασκόμια», έχει αφιερώσει την καριέρα του στο να μεταλλάξει την κοσμική, με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, Τουρκία, σε ισλαμικό κράτος, εξαιρετικά εχθρικό προς το Ισραήλ. Ο Ερντογάν απέρριψε πάρα πολλές φορές παραινέσεις των Δυτικών, περιλαμβανομένων και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, να εμφανίσει τη διακυβέρνηση της χώρας του ως υπόδειγμα «μετριοπαθούς Ισλάμ», υποστηρίζοντας πως τέτοια σκέψη είναι προσβλητική και απαράδεκτη. «Δεν υπάρχει μετριοπαθές Ισλάμ. Το Ισλάμ είναι Ισλάμ», επισημαίνει και συνεχίζει την εχθρική προς το Ισραήλ πολιτική του.

Στα νιάτα του ο Ερντογάν άρχισε καριέρα στα Ισλαμικά Κινήματα και κόμματα, σε πλήρη αντίθεση με τους κοσμικούς κεμαλιστές, που για στόχο τους είχαν να διατηρήσουν την Τουρκία ως κοσμική δημοκρατία, με τη θρησκεία να θεωρείται προσωπική υπόθεση του κάθε πολίτη. Ένα από τα κόμματα με τα οποία ο Ερντογάν ήταν πολύ δραστήριος, το Ρεφά, χαρακτηρίστηκε από τον γνωστό Τούρκο ιστορικό Σονέρ Τσαγαπτάι ως «ακραία περίπτωση ισλαμικού κόμματος, το οποίο περιέθαλπε στις τάξεις του αντιδυτικά και αντικοσμικά στοιχεία». Ο Ερντογάν το 1998 συνελήφθη και καταδικάστηκε για ακραίες θρησκευτικές ενέργειες, μετά την απαγόρευση λειτουργίας του Ρεφά από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας.

Η επιστροφή του στο προσκήνιο
Όταν ο Ερντογάν επέστρεψε στο προσκήνιο, το 2002 με το ΑΚΡ, δυσκολευόταν να φανεί αρεστός στους κοσμικούς και τη Δύση. Τι έκανε λοιπόν; Άρχισε να εισάγει τη Σαρία (νόμο του Ισλάμ) με ευγενικό και ήπιο τρόπο, αργά και συντηρητικά. Έτσι με τον καιρό κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχο των Ισλαμιστών όλους τους βασικούς θεσμούς του τουρκικού κράτους, το Εκπαιδευτικό Σύστημα, τη Δικαιοσύνη, ακόμα και τον Στρατό. Ένα από τα αποτελέσματα ήταν η επιδείνωση των γυναικείων δικαιωμάτων, κάτι για το οποίο ο σημερινός Πρόεδρος της Τουρκίας δεν κρύβει την ικανοποίησή του, αφού από τον Νοέμβριο του 2014 έλεγε πως «οι άνδρες και οι γυναίκες δε μπορεί να είναι ίσοι. Αυτό είναι ενάντια στη φύση».

Από τότε που ο Ερντογάν αναρριχήθηκε στην εξουσία με την ισλαμική ατζέντα, φόνοι τιμής, εκβιαστικοί γάμοι, καθώς επίσης γάμοι με ανήλικες γυναίκες ξεπέρασαν το 30-35% όλων των γάμων στη χώρα. Ανήλικες νύφες που παντρεύτηκαν με το ζόρι στη νοτιανατολική Τουρκία έφτασαν το ποσοστό 75%. Η βία ενάντια σε γυναίκες πήρε διαστάσεις επιδημίας και στατιστικά στοιχεία δείχνουν πως από το 2006, περίπου 400 γυναίκες δολοφονούνται κάθε χρόνο από τους άντρες τους.

Οι σχέσεις με την Ιερουσαλήμ
Όσον αφορά στις σχέσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία, σημειώνει κανείς πως αυτές ήταν άριστες πριν από την άνοδο του στην εξουσία, ιδιαίτερα στη στρατιωτική συνεργασία και την ανταλλαγή πληροφοριών. Αλλά τώρα έχει «αγκαλιάσει» όλους τους σημαντικούς εχθρούς του Ισραήλ, όπως είναι τα Ισλαμικά Κινήματα Αντίστασης Χαμάς και Χεζμπολάχ. Καταδίκασε ως κρατική τρομοκρατία τις δολοφονίες των ιδρυτών της Χαμάς Γιασίν και αλ Ραντίζι, ενώ δεν έχασε χρόνο από την ώρα που εκλέχτηκε στεγάζοντας στην Τουρκία τη Χαμάς. Εκτός από αυτή την οργάνωση ο Ερντογάν πρόσφερε καταφύγιο στον φανατικό ισλαμιστή Qaradawi και στο παράρτημα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Παλαιστίνη.

Οργανώθηκαν στην Τουρκία συνέδρια της Χαμάς και της Αδελφότητας, ενώ μεγαλύτερες διαστάσεις δημοσιότητας πήρε η υπόθεση του Μαβί Μαρμαρά. Προσέβαλε με τον χειρότερο τρόπο τον πρώην πρόεδρο του Ισραήλ Σιμόν Περές, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός της Ελβετίας, φωνάζοντάς του δημόσια πως η χώρα του έχει μετατρέψει τη Λωρίδα της Γάζας σε απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Προκάλεσε διπλωματικό επεισόδιο, ισχυριζόμενος πως οι εβραίοι ξυλοκοπούν και σκοτώνουν παιδιά στις παραλίες της Γάζας.

Το Μαβί Μαρμαρά
Το πλοίο Μαβί Μαρμαρά ανήκε στο Τουρκικό Ίδρυμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας, που προέβαλε ως ανθρωπιστικός οργανισμός, ενώ σύμφωνα με πολλούς είναι μια τζιχαντιστική οργάνωση με στενούς δεσμούς με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το κόμμα ΑΚΡ του κ. Ερντογάν. Οι τζιχαντιστές «ειρηνοποιοί» του Μαβί Μαρμαρά έγιναν δεκτοί ως ήρωες από τον ίδιο τον Ερντογάν, όταν επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη. Τον Δεκέμβριο του 2015 το Ισραήλ δέχτηκε να πληρώσει ως αποζημίωση 20 εκατομμύρια δολάρια στις οικογένειες των 10 Τούρκων που σκοτώθηκαν πάνω στο Μαβί Μαρμαρά, με αντάλλαγμα την αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες, που περιλάμβανε την απομάκρυνση από την Τουρκία στελεχών της Χαμάς και διακοπή των δραστηριοτήτων μελών αυτής της οργάνωσης στην Τουρκία και την ευρύτερη περιοχή. Αυτή η αποκατάσταση των σχέσεων ακόμα δεν έχει επέλθει.

Δυσμενείς εντυπώσεις…
Οι δυσμενείς εντυπώσεις που έχει δημιουργήσει η στάση του κ. Ερντογάν στην κοινή γνώμη του Ισραήλ δεν θα εξαλειφθούν από τη μια στιγμή στην άλλη. Η σημερινή Τουρκία είναι αυτή που θέλει να είναι ο Τούρκος Πρόεδρος. Περίπου δύο δεκαετίες προσπαθούσε να τη φέρει σε αυτό το επίπεδο. Όπως λένε πολλοί στο Ισραήλ, θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ αφελής για να πιστεύει πως οι σχέσεις των δύο χωρών θα φτάσουν ποτέ στην προ Ερντογάν εποχή.

Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι, ποιος άραγε θα ήθελε μια τέτοια Τουρκία, ως πρωταγωνίστρια στη Μέση Ανατολή, στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας; Ποιος θα ήθελε μια χώρα όπου βρίσκονται στη φυλακή περισσότεροι δημοσιογράφοι από ό,τι στη Ρωσία, όπου καταδιώκονται απηνώς δημοσιογραφικοί οργανισμοί που διαφωνούν με τον εξισλαμισμό της χώρας; Και εν πάση περιπτώσει μια χώρα που, αυτήν την εποχή, μονάχα εχθρούς έχει στην πιο ευαίσθητη ίσως περιοχή του κόσμου;
Γ.Σ.