Από τον Κουτμπ ώς τον Μπιν Λάντεν, αυτοί οι άνθρωποι βάλθηκαν να αιματοκυλήσουν τον κόσμο
Η ζωή και η δράση τους εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ενδελεχώς από τον δόκτορα Θεόδωρο Τσακίρη, Επίκουρο Καθηγητή Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

Έξι άνθρωποι, φανατικοί ισλαμιστές, συνθέτουν την ομάδα του σημερινού τζιχαντισμού, που ταλαιπωρεί και προκαλεί τρόμο, φόβο και καταστροφές, όχι μόνο στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά σε μεγάλα τμήματα της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ζωή και η δράση τους εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ενδελεχώς από τον δόκτορα Θεόδωρο Τσακίρη, Επίκουρο Καθηγητή Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, στο πλαίσιο σειράς διαλέξεων με θέμα: «Πολιτικός Ισλαμισμός, Τζιχαντιστική Τρομοκρατία και η σύγχρονη Μέση Ανατολή: από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στο Ισλαμικό Κράτος».

«Παρά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και τους δύο ανοικτούς πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, η Δύση εξακολουθεί να παρανοεί και να παρεξηγεί τις διαστάσεις της Διεθνούς Τζιχαντιστικής Τρομοκρατίας, 15 χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου εναντίον της αλ Κάιντα (Αl Qaeda)», υπέδειξε ο δρ Τσακίρης, παρουσιάζοντας αυτούς που, κατά γενικήν ομολογία, θεωρούνται οι «πατέρες» της Τζιχαντιστικής Τρομοκρατίας.

Ποιοι είναι
Ο Σαγίντ Κουτμπ (Sayid Qutb) αποτέλεσε μιαν ασκητική μορφή που βασανίστηκε από τους Νασερικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς κατά τη διάρκεια της δεκαετούς φυλάκισής του (1954-1964), το μεγαλύτερο μέρος της οποίας το πέρασε στο νοσοκομείο των φυλακών. «Το νοσοκομείο αυτό ο Κουτμπ το χρησιμοποίησε ως κελί, ησυχαστήριο, ως ακαδημαϊκή έδρα, ανασυγκροτώντας τμήμα του Ειδικού Μηχανισμού που ο Νάσερ διέλυσε μετά τον πρώτο διωγμό που εξαπέλυσε ενάντια στους φανατικούς μουσουλμάνους, ύστερα από την εναντίον του δολοφονική απόπειρα το 1954», επισήμανε ο ομιλητής.

Πρόσθεσε πως ο Κουτμπ ήταν ένας ιδεολόγος, που δεν συμβιβάστηκε για τα «πιστεύω» του ακόμα και όταν του προτάθηκαν από το Νάσερ υπουργικές θέσεις. «Αν δεχόταν το Υπουργείο Παιδείας, το πιο πιθανό είναι ότι θα γλύτωνε από την αγχόνη το 1966», εκτίμησε. Ο Κουτμπ ήθελε ριζική πολιτική δράση, ήθελε «ισλαμική εμπροσθοφυλακή, που θα έκανε Ισλαμική Επανάσταση, με διείσδυση στο Κράτος και τον Στρατό, και ύστερα θα καταλάμβανε την εξουσία με τη βία. Ήρθε σε αντιπαράθεση με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και αποκαλούσε τα μέλη της απίστους (Τζαχιλίγια). Τζαχίλι είναι αυτός που διαφωνεί μαζί μου και πρέπει να πεθάνει».

Σουκρί Μουσταφά
Ο δεύτερος από τους δογματικούς Τζιχαντιστές ήταν ο Σουκρί Μουσταφά Τζαμά αλ Μουλσιμίν, που θεωρείται από τις πιο ακραίες μορφές του Τζιχαντισμού. Η θεωρία του περί εξολόθρευσης των θρησκευτικών αντιπάλων εφαρμόστηκε κυρίως στην Ασιούτ της νότιας Αιγύπτου, όπου το 18% των κατοίκων είναι χριστιανοί Κόπτες. Ο Σουκρί επιδίωκε να δημιουργήσει μια κλειστή κοινότητα, οδηγώντας τους οπαδούς του σε βραχώδεις περιοχές με πολλές σπηλιές. Στην Αίγυπτο τον κατήγγειλαν για την ηθική του. Η δράση του ενάντια στους Κόπτες προκάλεσε την αντίδραση του Κράτους. Το 1967 η κυβέρνηση της Αιγύπτου τον εκτέλεσε, φυλακίζοντας παράλληλα εκατοντάδες μέλη της οργάνωσής του, με αποτέλεσμα την εξάλειψή της.

Ο Μουχ αλ Σαλάμ Φαράζ
Ο Μουχ αλ Σαλάμ Φαράζ ήταν ο τρίτος των «6» και ήταν σφόδρα αντίθετος με την προσπάθεια του προέδρου της Αιγύπτου Ανουάρ Σαντάτ να εκσυγχρονίσει το Σύνταγμα της Αιγύπτου. «Η Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι οπαδοί του Φαράζ δολοφόνησαν τον Σαντάτ, όχι γιατί τόλμησε να πάει στην Ιερουσαλήμ και να κάνει ειρήνη με το Ισραήλ, αλλά γιατί ήθελε να φιλελευθεροποιήσει το Σύνταγμα του Νάσερ, επιδιώκοντας παράλληλα να απομακρύνει την Αίγυπτο από τη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης και να τη στρέψει προς τις Ην. Πολιτείες. Κήρυττε την Ισλαμική Επανάσταση (εξέγερση) κατά του Αιγυπτιακού Κράτους.

Κι ένας Σεΐχης
Τέταρτος από τους Τζιχαντιστές είναι ο Σεΐχης Αμπντάλα Αζάμ, «η μεγαλύτερη και πρώτη διεθνιστική προσωπικότητα του σύγχρονου Τζιχαντισμού μετά τον Σαγίντ Κουτμπ». Είναι ο Παλαιστίνιος Σεϊχης, διδάκτωρ του Ισλαμικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αλ Αζάρ και συνιδρυτής του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης Χαμάς, μαζί με τον Σεΐχη Άχμεντ Γιασίν.

Σημάδεψε τη σκέψη και την πρακτική δράση του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Θήτευσε στο καμίνι του σοβιετο-αφγανικού πολέμου», ανέλυσε ο ομιλητής, προσθέτοντας πως ήταν υπέρμαχος της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν. Στόχος του Αζάμ ήταν να ηττηθούν πρώτα οι Σοβιετικοί, για να γίνει το Αφγανιστάν βάση ισχύος της Τζιχαντιστικής Διεθνούς, που θα μπορέσει στη συνέχεια να βοηθήσει τους Παλαιστινίους και τους ισλαμιστές στην Μπουχάρα, τον Λίβανο, το Τσαντ, την Ερυθραία, τη Σομαλία, τις Φιλιππίνες, τη Μιανμάρ, τη Νότια Υεμένη, την Τασκένδη στο Ουζμπεκιστάν και ακόμα στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, ενάντια στους απίστους.

Ο Αζάμ φιλοδοξούσε να εκπαιδεύσει τους Τζιχαντιστές της Χαμάς στο Αφγανιστάν. «Η μεγάλη πρακτική καινοτομία του Αζάμ είναι ότι δεν διακηρύττει απλά μια παγκόσμια Τζιχαντιστική Επανάσταση, αλλά στρατολογεί και οργανώνει τον πρώτο διεθνιστικό τζιχαντιστικό στρατό που θα πολεμούσε ενάντια στους απίστους», υπέδειξε ο δρ Τσακίρης.

Το όραμα του Μπιν Λάντεν
Ο ομιλητής αναφέρθηκε επίσης στον Οσάμα Μπιν Λάντεν, που «δεν έχει διαφορές με τον Αζάμ». Ίδρυσε το 1988 την αλ Κάιντα, που είναι ορόσημο στην ιστορία του διεθνούς Τζιχαντισμού, επειδή αυτή αποτέλεσε το αποκορύφωμα της οργανωτικής δομής τού μη αφγανικού καραβανιού των διεθνών Τζιχαντιστών, που κατέφευγαν κατά χιλιάδες στην Πασαουάρ του Πακιστάν. Το 2003 ο Οσάμα Μπιν Λάντεν κατάλαβε πως οι Σαουδάραβες δεν μπορούσαν να προστατεύσουν τους δυο πιο ιερούς τόπους του Ισλάμ, τη Μέκκα και τη Μεδίνα.

Ξεκίνησε τη δράση του πιστεύοντας πως πρώτα θα έπρεπε να υποχρεώσει σε ήττα και αποχώρηση από την περιοχή τους Αμερικανούς, και ύστερα να στραφεί εναντίον των Σαουδαράβων. «Οι αποστάτες δίχως τους προστάτες τους δεν θα μπορέσουν να αντέξουν ούτε μια βδομάδα», έλεγε, προτάσσοντας πως «πρέπει να συμμαχήσουμε με τους σιίτες, να χτυπήσουμε το κεφάλι του φιδιού και μετά θα τσακίσουμε τους εσωτερικούς εχθρούς».

Ο Αϊμάν αλ Ζαουαχίρι
Διάδοχος του Μπιν Λάντεν, ο Αϊμάν αλ Ζαουαχίρι επιδίωκε την επιβολή Ισλαμικής Επανάστασης στην Αίγυπτο. «Ήταν ο εγκέφαλος της αλ Κάιντα», διευκρίνισε ο δρ Τσακίρης. «Χωρίς αυτόν, ο Μπιν Λάντεν δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτε. Στόχευσε στο να προκαλέσει τους ξένους, ώστε αυτοί να αντιδράσουν. Τότε θα ήταν πιο εύκολη η στρατολόγησε μαχητών», κατέληξε.
Γ.Σ.