Η προβοκατόρικη εμφάνιση του Μοκτάντα Σαντρ κάνει πολλούς να τρέμουν

Στη Συρία, είναι πολύ δύσκολο να επέμβει τώρα η Τεχεράνη γιατί η Ρωσία δεν αστειεύεται, ενώ παράλληλα είναι κυρίως αυτή που ενισχύει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν

ΕΧΕΙ πολύ μεγάλη σημασία για τους Ιρακινούς αλλά και τους Ιρανούς

Η κατάληψη της πόλης Ραμαντί, κάπου 60 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Βαγδάτη, από τον κυβερνητικό στρατό του Ιράκ, με τη βοήθεια αμερικανικών πολεμικών αεροσκαφών και ελικοπτέρων, αναπτέρωσε -προσωρινά- το ηθικό αυτών που μάχονται ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Οι απώλειες των κυβερνητικών δυνάμεων ήταν σημαντικές, σύμφωνα με τον ανταποκριτή του ΒBC στη Βαγδάτη. Παρ' όλ' αυτά, ήταν μια μεγάλη νίκη, που μπορεί όμως να είναι και πρόσκαιρη, αν αναλογιστεί κανείς την αιφνιδιαστική εμφάνιση ύστερα από πάρα πολύ καιρό του φανατικού ισλαμιστή Μοκτάντα Σαντρ, που άνθρωποι της φράξιάς του εκτέλεσαν στην κρεμάλα τον άλλοτε ηγέτη της χώρας Σαντάμ Χουσεΐν.

Από όλα τα μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, μονάχα το Αλ Τζαζίρα, που γνωρίζει καλά τα γεγονότα, μετέδωσε την επανεμφάνιση του Μοκτάντα Σαντρ, κληρικού, που ενισχύεται με κάθε μέσο από το γειτονικό Ιράν.

Είναι σιίτης, άρα κόκκινο πανί για τους άλλοτε Μπααθιστές, σουνίτες όμως το θρήσκευμα Ιρακινούς, που έχουν εμπλακεί σε ακήρυχτο εμφύλιο στη Μεσοποταμία. Αναλυτές πιστεύουν πως το Ιράν, βλέποντας το ομόθρησκο Ισλαμικό Κράτος να χάνει παντού έδαφος, αποφάσισε να πάρει μέτρα για να σώσει τα προσχήματα. Στη Συρία, είναι πολύ δύσκολο να επέμβει τώρα η Τεχεράνη, γιατί η Ρωσία δεν αστειεύεται, ενώ παράλληλα είναι κυρίως αυτή που ενισχύει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Στο Ιράκ όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Η πόλη

Το Ραμαντί έχει πολύ μεγάλη σημασία για τους Ιρακινούς αλλά και τους Ιρανούς. Σε αυτήν την πόλη ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε δημιουργήσει τεράστιο στρατόπεδο, όπου κρατούνταν χιλιάδες παιδιά από το Ιράν, όσο διαρκούσε ο πόλεμος ανάμεσα στις δύο γειτονικές χώρες. Αυτά τα παιδιά τα είχαν στείλει οι φανατικοί μουλάδες του Χομεϊνί, να περάσουν μέσα από τα ναρκοπέδια γύρω από την Βασόρα, ιρακινή πόλη του Νότου, με μεγάλο σιιτικό πληθυσμό.

Θα ανατινάσσονταν και θα άνοιγε ο δρόμος για τους Πασνταράν, επίλεκτα σώματα ισλαμιστών του Ιράν, για να επιτεθούν με μεγαλύτερη άνεση. Η Τεχεράνη πίστευε πως αν έπεφτε η Βασόρα, θα χανόταν το νότιο Ιράκ, πλούσιο σε κοιτάσματα πετρελαίου και θα κατέρρεε το καθεστώς του Σαντάμ. Στο κεφάλι των παιδιών αυτών είχαν βάλει κορδέλα από πανί όπου έγραφαν: «Θα πεθάνω για το μεγαλείο του Αλλάχ και θα πάω στον παράδεισο». Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά ανήκαν σε καλές οικογένειες του Ιράν, πολλές από τις οποίες δεν ήταν φιλικές προς το καθεστώς της Ισλαμικής Επανάστασης.

Διασχίζοντας τα ναρκοπέδια της Βασόρας, πολλά από τα παιδιά αυτά δεν σκοτώθηκαν και συνελήφθησαν από τον ιρακινό στρατό, που υπερασπιζόταν με τα νύχια και τα δόντια την περιοχή. Ο υπογράφων ήταν εκεί στον μεγάλο βομβαρδισμό της Βασόρας. Τα παιδιά που αιχμαλωτίσθηκαν οι Ιρακινοί τα έστειλαν στο Ραμαντί, σε ένα τεράστιο στρατόπεδο. Το Ιράν ποτέ δεν αναγνώρισε την ύπαρξή τους.

Σε δυτικούς δημοσιογράφους που αυτά τα παιδιά συνάντησαν (πήγαν στο Ραμαντί εκεί με προσωπική άδεια από τον Σαντάμ Χουσεΐν) έδωσαν τα ονόματά τους σε χαρτάκια, για να τα δώσουν με τη σειρά τους οι δημοσιογράφοι στην Ερυθρά Ημισέληνο και να μάθουν έτσι οι δικοί τους πως δεν είχαν σκοτωθεί και πως κρατούνταν αιχμάλωτοι από τους Ιρακινούς. Ήταν «τα παιδιά του Ραμαντί», που η ιστορία τους αποτυπώθηκε ως παγκόσμια αποκλειστικότητα σε πολλές σελίδες στο ελληνικό περιοδικό «Ο Ταχυδρόμος», του ΔΟΛ.

Κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι έχουν απογίνει τα παιδιά του Ραμαντί. Εχθροί -καθότι Ιρανοί- για τους Ιρακινούς, ανύπαρκτοι, λόγω θρησκευτικού και πολιτικού φανατισμού από τους Ιρανούς συμπατριώτες τους. Μετά την πτώση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν το 2003, το στρατόπεδο όπου κρατούνταν αυτά τα παιδιά άδειασε. Με τις αλλαγές στο Ιράκ, οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους εκμεταλλεύτηκαν την ανυπαρξία του κυβερνητικού Ιρακινού Στρατού και κατέλαβαν το Ραμαντί, απειλώντας πλέον στα σοβαρά ακόμα και την ίδια τη Βαγδάτη. Αλλά η ανακατάληψη του Ραμαντί από τις κυβερνητικές δυνάμεις ήταν τονωτική ένεση για την Βαγδάτη. Η σημαία του Ιράκ κυματίζει σε πολλά κτήρια στο κέντρο του Ραμαντί, όσα δηλαδή έχουν απομείνει όρθια.

Περισσότερα από το 80% των κτηρίων στο Ραμαντί έχουν καταστραφεί. Η πόλη είναι σκέτο ερείπιο. Οι ισλαμιστές, στην προσπάθειά τους να διαφύγουν, κατέστρεψαν όλες τις γέφυρες, θέλοντας έτσι να καθυστερήσουν την επέλαση των κυβερνητικών δυνάμεων.

Ο ποταμός Ευφράτης έχει γεμίσει από τεράστιους όγκους τσιμέντου που μοιάζουν με μισοβυθισμένες βάρκες. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού έχουν εγκαταλείψει το Ραμαντί. Όσοι απέμειναν έχουν οχυρωθεί σε διάφορες συνοικίες, πιστεύοντας πως θα υποστούν αντίποινα από τα νικηφόρα ιρακινά στρατεύματα, επειδή υπάρχουν υποψίες πως συνεργάστηκαν με τους τζιχαντιστές. Το Ραμαντί ελέγχεται από τους κυβερνητικούς, αλλά σε μερικές περιοχές συνεχίζονται οι συγκρούσεις. Θα χρειαστεί να περάσει πολύς καιρός μέχρις ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση.

Τεράστια η επίδραση των σιιτών

Με τρόμο όμως πολλοί βλέπουν την τεράστια επίδραση που ασκούν οι σιίτες στο Ιράκ, όπου στα χρόνια του Σαντάμ, ναι μεν το καθεστώς κυβερνούσε με τη βία, είχαν όμως εξαφανιστεί οι θρησκευτικές έριδες. Τώρα ο «άνθρωπος» των Ιρανών, μουλάς Μοκτάντα Σαντρ, απειλεί την ίδια την κυβέρνηση του Ιράκ, που τα περισσότερα μέλη της είναι εκλεκτοί των Ην. Πολιτειών -άρα και αυτοί ανδρείκελα- ζητώντας, λέει, μεταρρυθμίσεις. Και επιμένει πως θα συνεχίσει να παραμένει έξω από την πράσινη ζώνη ασφαλείας, που έχουν δημιουργήσει οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους. Μέσα σε αυτήν τη ζώνη ζεί ένας διαφορετικός κόσμος. Σε αυτήν τη ζώνη περικλείονται οι ξένες πρεσβείες και οι κυβερνητικές υπηρεσίες. Οι τυχεροί που ζουν εκεί προστατεύονται από επίλεκτες μονάδες του αμερικανικού στρατού και έχουν και του πουλιού το γάλα.

Η επανεμφάνιση Σαντρ

Έξω επικρατεί το χάος, που έρχεται να το ενισχύσει τώρα η επανεμφάνιση του Μοκτάντα Σαντρ. Χιλιάδες οπαδοί του βρίσκονται κοντά του, ενώ κατάπληξη προκάλεσε η ενέργεια του αξιωματικού του ιρακινού κυβερνητικού στρατού που έχει αναλάβει τη διοίκηση των δυνάμεων που υπερασπίζονται την πράσινη ζώνη, να γονατίσει και να φιλήσει το χέρι του Μοκτάντα Σαντρ στην πρώτη δημόσια εμφάνισή του. Οι Ιρακινοί έβαλαν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα.

Αναλυτές πιστεύουν πως η εσπευσμένη επανεμφάνιση του Μοκτάντα Σαντρ είναι προσχεδιασμένος αντιπερισπασμός, ώστε να απασχοληθούν αλλού οι κυβερνητικές δυνάμεις και να ανακουφιστούν με αυτόν τον τρόπο οι σιίτες τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. Όσο για τα «παιδιά του Ραμαντί», δεν μένει παρά να ελπίζει κανείς ότι κατάφεραν να επιβιώσουν σε αυτήν την παρατεταμένη θύελλα που σάρωσε τη Μεσοποταμία, το σύγχρονο Ιράκ δηλαδή, μοναδική περιοχή στη Μέση Ανατολή που τη διασχίζουν δύο ποταμοί. Ο Τίγρης και ο Ευφράτης. Φαίνεται όμως πως αυτή η τύχη δεν εμπόδισε την κακοδαιμονία των ανθρώπων που η μοίρα τους έφερε να ζουν εκεί.
Γ.Σ.