Η βία συνεχίζεται στην Παλαιστίνη, ενώ απομακρύνεται η προοπτική των δύο κρατών
Το μίσος που τρέφουν οι Άραβες προς τους Ισραηλινούς δεν επιτρέπει αισιοδοξία για τη διευθέτηση της μεγαλύτερης διένεξης στη μεταπολεμική περίοδο της ανθρωπότητας

Η προοπτική συνύπαρξης δύο ξεχωριστών κρατών στην Παλαιστίνη όσο πάει και απομακρύνεται, ενώ κανείς δεν ξέρει πλέον ποια θα είναι τα πραγματικά σύνορα του εβραϊκού κράτους, αν ποτέ διευθετηθεί το Παλαιστινιακό. Αυτοί που γνωρίζουν την πραγματική διάσταση της αραβοϊσραηλινής διένεξης, από το τις συμφωνίες του Όσλο υποστήριζαν ότι οι οδικοί χάρτες, έτσι όπως συμφωνήθηκαν, είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν. Αν δεν πας να ζήσεις κοντά σε Ισραηλινούς και σε Άραβες Παλαιστινίους δεν μπορείς να καταλάβεις το χάσμα που υπάρχει στις σχέσεις ανάμεσα σε αυτούς τους δυο λαούς.

«Απλώς δεν τους θέλουμε και δεν μας θέλουν», μου είχε πει κάποτε ο μακαρίτης Γιτζχάκ Ραμπίν, άλλοτε πρωθυπουργός του Ισραήλ, που δολοφονήθηκε από φανατικό Εβραίο σε μια συγκέντρωση για την προώθηση της ειρήνης σε κεντρική πλατεία του Τελ Αβίβ. Αφορμή ήταν ερώτηση που του είχα υποβάλει, σχετικά με το τείχος που έκτιζαν οι Ισραηλινοί το οποίο τους χωρίζει από τους Παλαιστινίους στην περιοχή της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη, την οποία οι πολλοί Ισραηλινοί θεωρούν τη δική τους αρχαία Ιουδαία και Σαμάρια. «Εδώ τα τείχη πέφτουν, δεν βλέπετε τι γίνεται με το τείχος του Βερολίνου και εσείς κτίζετε άλλο τείχος;», ήταν η ερώτησή μου. Για να πάρω την απάντηση που ανέφερα πιο πάνω.

Πέρασαν αρκετά χρόνια…
Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια, ο Γιάσερ Αραφάτ επέστρεψε στην Παλαιστίνη, αλλά οι δύο πλευρές δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν ανάμεσά τους. Μετά τον θάνατο του Αραφάτ, στην ηγεσία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναρριχήθηκε ο θεωρούμενος μετριοπαθέστερος Μαχμούτ Αμπάς, αλλά δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος. Το μίσος που τρέφουν οι Άραβες προς τους Ισραηλινούς -«Το Ισραήλ είναι κακό πράγμα και πρέπει να εξολοθρευτεί», μου είχε τονίσει ο Μαχμούτ Αλ Ζαχάρ, ηγετικό στέλεχος του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης Χαμάς- ο θρησκευτικός φανατισμός που διακατέχει μεγάλες μερίδες των λαών τους, η δυσπιστία για τις προθέσεις του ενός και του άλλου και η διεθνής συγκυρία, δεν επιτρέπουν αισιοδοξία για τη διευθέτηση της μεγαλύτερης διένεξης στη μεταπολεμική περίοδο της ανθρωπότητας. Εδώ Γερμανοί -οι οποίοι αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα με δύο Παγκόσμιους Πολέμους- και Γάλλοι κατάφεραν και τα βρήκαν. Όμως οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι είναι αδύνατο να συνεννοηθούν.

Πάει περίπατο το όνειρο
Και το όνειρο για δυο κράτη στην Παλαιστίνη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό παλαιστινιακό, πάει προς το παρόν περίπατο, αν λάβουμε υπόψη μας τη δήλωση της Αβιτάλ Λέιμποβιτς, αντισυνταγματάρχη ε.α. του Ισραηλινού Στρατού και πρώην εκπροσώπου Τύπου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, σε πρόσφατο συνέδριο στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. «Οι τελευταίες εξελίξεις στην περιοχή, με τα όσα συμβαίνουν με το Ισλαμικό κράτος και τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, δεν επιτρέπουν σχέδια για την ύπαρξη δύο ξεχωριστών κρατών στην περιοχή», υπέδειξε η Ισραηλινή αξιωματούχος, η οποία σήμερα είναι ηγετικό στέλεχος του Αμερικανοεβραϊκού Συμβουλίου, οργάνωσης με τεράστια παγκοσμίως δύναμη και επιρροή. Μια μέρα νωρίτερα ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάου είχε ανακοινώσει την ίδρυση και νέων οικισμών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, προκαλώντας την οργή των Παλαιστινίων. Αλλά ποιος ακούει τις διαμαρτυρίες τους; «Τώρα με αυτούς θα ασχολούμαστε;

Εδώ υπάρχει το πρόβλημα του Ισλαμικού Κράτους», λένε στα στρατηγία των δυτικών πρώην αποικιοκρατικών δυνάμεων και του ΝΑΤΟ. Το Ισραήλ εκμεταλλεύεται αυτήν την κατάσταση, τονίζει πως κινδυνεύουν τα σύνορά του από πυραύλους μεγάλου και μέσου βεληνεκούς που φαίνεται πως διαθέτουν οι φανατικοί ισλαμιστές, προβάλλει τον κίνδυνο της Τεχεράνης η οποία ενισχύει τους μαχητές της ισλαμικής οργάνωσης Χεζμπολά, που εδρεύει στον Λίβανο, ενώ δεν παύει να οραματίζεται την απόκτηση πυρηνικών όπλων, παρά τη συμφωνία που υπέγραψε με τη Δύση για τον έλεγχο του πυρηνικού της προγράμματος, και συνεχίζει τον άγριο εποικισμό αραβικών εδαφών. «Το Ισραήλ είναι για τους Άραβες η αιχμή του δόρατος της Δύσης σε περιοχή που τη θεωρούν δική τους», γράφει ο Μαλλούχ στο βιβλίο του «Οι σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων».

Η μόνη χώρα χωρίς διευκρινισμένα σύνορα
Έτσι, το Ισραήλ τείνει να είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο η οποία δεν έχει διευκρινισμένα σύνορα. Επεκτείνει την κυριαρχία του συνεχώς σε περιοχές που προβλεπόταν ότι θα αποτελούσαν το παλαιστινιακό κράτος, το οποίο πολλοί στη Δύση αναγνωρίζουν, αλλά δεν ξέρουν πού βρίσκεται. Ένα κράτος έχει πρωτεύουσα. Ποια θα είναι η πρωτεύουσα του ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους; Οι αδιάλλακτοι Παλαιστίνιοι της Χαμάς ελέγχουν τη Λωρίδα της Γάζας και θέλουν την Πόλη της Γάζας ως πρωτεύουσα του «κράτους» τους. Οι μετριοπαθείς Παλαιστίνιοι της Φατάχ θεωρούν ως πρωτεύουσά τους τη Ραμάλα, ενώ δεν κρύβουν τον πόθο τους κάποια μέρα να καταστήσουν την Ανατολική Αραβική Ιερουσαλήμ, πρωτεύουσα του ανύπαρκτου ώς τώρα κράτους τους. «Μη φοβάσαι φίλε μου…

Οι Εβραίοι περίμεναν 3.000 χρόνια για να φτιάξουν στην Παλαιστίνη αυτό που αποκαλούν κράτος τους. Εμείς ακόμα βρισκόμαστε στα πρώτα 50 χρόνια. Έχουμε καιρό ακόμα», μου επισήμανε ο Μαχμούτ Αλ Ζαχάρ. Μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα, ο μεγάλος νικητής στη διένεξη του Ισραήλ με τους Παλαιστινίους αναδεικνύεται αυτήν τη στιγμή η αδιαλλαξία. Και το παλαιστινιακό πρόβλημα θα μένει εκεί, όπως διαιωνίζεται και το Κυπριακό, ενώ νέες κρίσεις θα συγκλονίζουν την περιοχή, όπως είναι η πιο πρόσφατη: το μεταναστευτικό.