Η αλιεία για να είναι βιώσιμη απαιτεί όραμα, πολιτική βούληση και ορθούς κανόνες διαχείρισης
«Να φύγουμε από τη σκέψη ότι το μικρό ψάρι είναι λιχουδιά. Είναι ένας μύθος. Το ψάρι για να μαγειρευτεί και για να το απολαύσεις, πρέπει να έχει τους χυμούς του, βάρος και μέγεθος σωστό», συστήνει ο σεφ Λευτέρης Λαζάρου

Το 82% των ψαριών στη Μεσόγειο υπεραλιεύονται, ενώ τα τελευταία 40 χρόνια έχει εξαφανιστεί έως το 50% της θαλάσσιας ζωής στον πλανήτη. Τα αλιεύματα που χάνονται παγκοσμίως θα μπορούσαν να θρέψουν ετησίως 20 εκατομμύρια ανθρώπους, την ώρα, που κάθε χρόνο 11 έως 26 εκατομμύρια τόνοι ψαριών, συνολικής αξίας 10 έως 23 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλιεύονται παράνομα. Φως στις τρομακτικές συνέπειες της υπεραλίευσης ρίχνει η WWF, με στοιχεία που δίνει στη δημοσιότητα, καλώντας σε δράση καταναλωτές, επιχειρήσεις και φορείς, για τη στήριξη της βιώσιμης αλιείας και την υπεύθυνη κατανάλωση ψαρικών, μέσω της νέας εκστρατείας Fish Forward / Ψάρι για πάντα.

Μάστιγα της εποχής
«Η υπεραλίευση αποτελεί τη μάστιγα της εποχής μας», δηλώνει ο γνωστός σεφ Λευτέρης Λαζάρου, πρεσβευτής της νέας εκστρατείας του WWF, στέλνοντας στους καταναλωτές το μήνυμα ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά. «Να φύγουμε από τη σκέψη ότι το μικρό ψάρι είναι λιχουδιά. Είναι ένας μύθος. Το ψάρι για να μαγειρευτεί και για να το απολαύσεις, πρέπει να έχει τους χυμούς του, βάρος και μέγεθος σωστό. Δεν γίνεται να απολαύσουμε ένα μπαρμπουνάκι 6-7 εκατοστών. Δεν είναι λιχουδιά. Είναι δολοφονία. Σταματάμε να αγοράζουμε γόνο και προσέχουμε το μέγεθος! Μαθαίνουμε για το ψάρι μας στο wwf.gr/fish και προστατεύουμε την τροφή μας, προστατεύουμε τη θάλασσά μας, την ιστορία μας. Ας αφήσουμε τα ψάρια να μεγαλώσουν για να τα έχουμε και αύριο», σημειώνει.

Ο ρόλος της πολιτείας
Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Δημήτρης Καραβέλλας, διευθυντής της WWF, επισημαίνει: «Υπάρχει το παράδειγμα περιοχών της Ισπανίας, αλλά και της Ιταλίας, όπου μέσω της προστασίας θαλάσσιων περιοχών, εξασφαλίστηκε η βιωσιμότητα της αλιείας, με εντυπωσιακά αποτελέσματα: Όχι μόνο αυξήθηκαν οι πληθυσμοί των ψαριών, οι αλιείς ενίσχυσαν σημαντικά το εισόδημά τους, οι καταναλωτές εξασφάλισαν πολύ ποιοτικότερη τροφή, αλλά και οι έμποροι διέθεσαν πολύ ανταγωνιστικότερα προϊόντα». Οι τρόποι και τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται διαφέρουν σε σχέση με την αλιευτική τους ικανότητα με διαφορετικές επιπτώσεις στην υπεραλίευση, ενώ η παράνομη αλιεία είναι ένα αρκετα εκτεταμένο φαινόμενο.

Όσον αφορά τον ρόλο της πολιτείας, ο διευθυντής της WWF αναφέρει: «Η αλιεία για να είναι βιώσιμη απαιτεί όραμα και πολιτική βούληση, ορθούς κανόνες διαχείρισης στη βάση επαρκών στοιχείων και βεβαίως εφαρμογή της νομοθεσίας», καθώς ειδικά στη χώρα μας το πλαίσιο φαίνεται να είναι ανεπαρκές τόσο σε επίπεδο νομοθεσίας, όσο και στο επίπεδο της εφαρμογής της, καθώς οι θαλάσσιοι πόροι είναι συνεχώς μειούμενοι. Κομβικός επίσης είναι και ο ρόλος των επιχειρήσεων, καθώς καλούνται να ανταποκριθούν και να βελτιώσουν τις πρακτικές τους, με βάση τις διεθνείς καλές πρακτικές.

Αποθαρρυντική εικόνα
Η εικόνα στη Μεσόγειο είναι αποθαρρυντική, σύμφωνα με τα στοιχεία της διεθνούς περιβαλλοντικής οργάνωσης, ωστόσο ο κ. Καραβέλλας παραμένει αισιόδοξος, καθώς όπου εφαρμόστηκαν μοντέλα βιώσιμης αλιείας τα αποτελέσματα ήταν πολύ θετικά. «Απαιτείται ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των καταναλωτών, των αλιέων και των εμπόρων, πολιτική βούληση και λίγος χρόνος», τονίζει.

Η ΕΕ είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας ψαρικών και το 50% προέρχονται από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Το 97% των εργαζομένων στον τομέα της αλιείας παγκοσμίως ζουν σε αναπτυσσόμενες χώρες και το 90% είναι ψαράδες μικρής κλίμακας. Το ψάρι καλύπτει τις καθημερινές ανάγκες 3 δισεκ. ανθρώπων σε πρωτεΐνη. Το ψάρι και τα θαλασσινά εξασφαλίζουν εισόδημα για περισσότερους από 800 εκατομμύρια ανθρώπους και τις οικογένειές τους, που απασχολούνται στην αλιεία, την επεξεργασία και σε άλλες σχετικές εργασίες. Μέσω της νέας ενημερωτικής ιστοσελίδας wwf.gr/fish, η διεθνής περιβαλλοντική οργάνωση κινητοποιεί καταναλωτές, επιχειρήσεις και φορείς και προτείνει βιώσιμες λύσεις για την κοινωνία και τη θάλασσα, κρούοντας παράλληλα τον κώδωνα του κινδύνου για την αντιμετώπιση της υπεραλίευσης.