Ο άνθρωπος περπάτησε στο Φεγγάρι αλλά δεν κατάφερε να αποκαλύψει τα παράξενα μυστήριά του
Ο Don Wilson υποστηρίζει ότι ο δορυφόρος της Γης είναι ένα τεράστιο τεχνητό διαστημόπλοιο, που ήρθε πριν από πολλά εκατομμύρια χρόνια από ένα άλλο αστρικό σύστημα και μπήκε σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας

Το ταξίδι στη Σελήνη υπήρξε ένα άπιαστο όνειρο μέχρι τις επανδρωμένες αποστολές «Απόλλων» στη δεκαετία του 1960. Οι Αμερικανοί κατόρθωσαν να κατακτήσουν τον μοναδικό δορυφόρο της Γης, μετά από πολλές περιπέτειες. Παρά το γεγονός ότι ο άνθρωπος περπάτησε στο Φεγγάρι, δεν κατάφερε να αποκαλύψει τα ανεξήγητα και παράξενα μυστήριά του. Όσο για την αθέατη πλευρά της Σελήνης, πέρα από τις φωτογραφίες των διαστημοπλοίων, μένει άγνωστη και απρόσιτη.

Κάποιοι ερευνητές έχουν δώσει, κατά καιρούς, συνταρακτικές πληροφορίες για το τι μπορεί να κρύβεται στη σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού. Για παράδειγμα, πριν από αρκετά χρόνια, δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες στο διαδίκτυο ενός αρχαίου ιπτάμενου δίσκου, που βρισκόταν παγιδευμένος σε έναν κρατήρα της αθέατης όψης. Οι φωτογραφίες ήταν παρμένες από τη μυστική και απόρρητη αποστολή «Απόλλων 20» και, σύμφωνα με το εν λόγω δημοσίευμα, όλοι έβλεπαν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας. Αργότερα, ειδικοί επιστήμονες, αφού έλεγξαν τις φωτογραφίες, απέρριψαν το θέμα ως μη επιστημονικό και άνευ σημασίας.

Οι πρώτες φωτογραφίσεις
Ο Σωτήρης Σοφιάς, στο βιβλίο του «Το μυστήριο της Σελήνης», γράφει για τις φωτογραφίες της αθέατης όψης και παραθέτει σημαντικά επιχειρήματα για το τι μπορεί να κρύβεται στο Φεγγάρι. «Φωτογραφίες που είδε για πρώτη φορά ο άνθρωπος από την αθέατη πλευρά της Σελήνης μεγάλωσαν αντί να λύσουν τις απορίες μας για τον φυσικό μας δορυφόρο», ομολογεί ο Σοφιάς και στη συνέχεια μιλά για φωτογραφίες που δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα: «Η φωτογράφιση της αθέατης πλευράς της Σελήνης συνεχίστηκε από πλευράς Αμερικανών με τις αποστολές Απόλλων, αλλά οι φωτογραφίες ουδέποτε δόθηκαν στη δημοσιότητα, με εξαίρεση κάποιες λίγες που έδειχναν από ψηλά και χωρίς την απαιτούμενη ευκρίνεια, τμήματα της πιο παράξενης πλευράς της Σελήνης». Στο ίδιο βιβλίο ο συγγραφέας δίνει γεωμετρικούς σχηματισμούς, θέτοντας αποκαλυπτικά και αναπάντητα ερωτήματα.

Η αποκάλυψη του Πυθαγόρα
Ο Don Wilson, στο περίφημο βιβλίο του «Τα μυστικά της Σελήνης», υποστηρίζει ότι ο δορυφόρος της Γης είναι ένα τεράστιο τεχνητό διαστημόπλοιο, που ήρθε πριν από πολλά εκατομμύρια χρόνια από ένα άλλο αστρικό σύστημα και μπήκε σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας. Γράφει ο Wilson: «Ο συγγραφέας της “Ανακάλυψης του νέου κόσμου” βασίζει πολλά από τα επιχειρήματά του στη διδασκαλία του Πυθαγόρα. Μας πληροφορεί ότι ο μεγάλος δάσκαλος της αρχαιότητας είπε σχετικά με τη Σελήνη ότι κατοικείται από θεϊκά όντα, όμοια με τους κατοίκους της Γης. Στη Σελήνη υπάρχουν όλα όσα βλέπουμε και στη Γη, με τη μοναδική διαφορά ότι οι σεληνιακές μέρες είναι δεκαπέντε φορές μεγαλύτερες από τις δικές μας! Η παραπάνω αποκάλυψη προκαλεί μεγάλη εντύπωση, γιατί με ποιον τρόπο οι αρχαίοι Έλληνες ήταν σε θέση να ξέρουν ότι η σεληνιακή ημέρα διαρκεί δυο εβδομάδες;

»Η αθέατη πλευρά της Σελήνης έχει περισσότερους κρατήρες απ' ό,τι η ορατή όψη της. Το περίεργο είναι ότι μεγάλοι κρατήρες, που έχουν διάμετρο πολλών χιλιομέτρων, δεν έχουν σχεδόν καθόλου βάθος, όπως για παράδειγμα ο Κλαύδιος, με διάμετρο 230 χιλιόμετρα, έχει βάθος μόνο ένα χιλιόμετρο. Ο Don Wilson υποστηρίζει ότι η Σελήνη έχει μεταλλικό περίβλημα, γι’ αυτό και δεν έχει βαθιούς κρατήρες. Λέει όμως κάτι πολύ σημαντικό: «Η ανθρώπινη μνήμη δεν θυμάται να έδειξε ποτέ η Σελήνη την αθέατη όψη της στη Γη. Ωστόσο, μέχρι την αποστολή διαστημοπλοίων εκεί, οι επιστήμονες πίστευαν ότι η αθέατη όψη δεν πρέπει να είναι διαφορετική από την ορατή, βέβαια υπήρξαν και επιστήμονες που υποστήριξαν το αντίθετο, αλλά αντιμετωπίστηκαν με περιφρόνηση από τους υπόλοιπους (...).

Παρ’ όλες τις αντιδράσεις, πολλοί ήταν οι επιστήμονες που εξακολούθησαν να πιστεύουν ότι η αθέατη όψη της Σελήνης ήταν διαφορετική από την ορατή. Έτσι, φτάσαμε στη διαστημική εποχή και τα πρώτα σοβιετικά διαστημόπλοια πέταξαν πίσω από τη Σελήνη και φωτογράφησαν για πρώτη φορά την αθέατη όψη της. Ο επιστημονικός κόσμος έμεινε κατάπληκτος με τη δημοσίευση των φωτογραφιών. Κανείς δεν πίστευε πραγματικά ότι η αθέατη όψη θα ήταν τόσο διαφορετική. Βέβαια, ακόμη και οι πιο τολμηροί δεν περίμεναν να δουν Σεληνανθρώπους και πόλεις, αλλά η δημοσίευση των σοβιετικών φωτογραφιών τούς προβλημάτισε. Αναρίθμητα βουνά, απειράριθμοι κρατήρες και ελάχιστες θάλασσες λάβας. Γιατί, όμως, λείπουν αυτές οι τεράστιες σκοτεινές εκτάσεις, τόσο γνωστές από την ορατή πλευρά; Το μυστήριο προβλημάτισε τους επιστήμονες αλλά μέχρι σήμερα δεν μπόρεσαν να βρουν τη λύση του».

Πιθανότητα ζωής
ΑΡΚΕΤΟΙ γεωλόγοι και αστρονόμοι υποστηρίζουν ότι σε βάθος 60 περίπου μέτρων κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης πρέπει να υπάρχει νερό που εμποδίζεται να βγει στην επιφάνεια. Ο Ρώσος επιστήμονας Ι. Σ. Σκλόβσκι και ο Αμερικανός αστρονόμος Καρλ Σαγκάν, στο βιβλίο τους «Ζωή στο Σύμπαν», σημειώνουν χαρακτηριστικά: «Αν υπάρχει μια περιοχή κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης με ευνοϊκή θερμοκρασία, νερό σε υγρή κατάσταση και πιθανότητα ύπαρξης πρωτόγονης οργανικής ύλης, τότε θα ήταν πρόωρο να αποκλείσουμε οριστικά την πιθανότητα ύπαρξης ζωής στη Σελήνη».

Στον κρατήρα Αρίσταρχο καταγράφηκαν παράξενες λάμψεις. Η πρώτη το 1783 από τον Σερ Ουΐλιαμ Χέρσες, ενώ το 1963 οι Αμερικανοί Μπάρο και Τζέιμς, του αστεροσκοπείου Λόβελ της Αριζόνα, παρατήρησαν το ίδιο φαινόμενο στον ίδιο κρατήρα. Όσο για την αθέατη πλευρά, τα μυστήρια παραμένουν ανέγγιχτα από τον χώρο και τον χρόνο. Αν κάποτε γίνει μια ανθρώπινη βάση στο Φεγγάρι, ίσως να λυθούν και αρκετά αινίγματα της επιστήμης σχετικά με την προέλευση της ζωής και τη δημιουργία της Σελήνης.