ΝΕΑ ΝΑΥΤΙΚΗ τραγωδία βόρεια των λιβυκών ακτών έλαβε χώραν χθες, όπως αναφέρουν τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης. Η σουηδική ναυτική μονάδα Poseidon, η οποία συμμετέχει στην ανθρωπιστική επιχείρηση Triton, διέσωσε 439 μετανάστες, οι οποίοι βρίσκονταν σε πλεούμενο στη θαλάσσια περιοχή βόρεια της Λιβύης. Μετά από υπόδειξη των διασωθέντων, οι άνδρες του σουηδικού πολεμικού ναυτικού άνοιξαν το αμπάρι του πλεούμενου, όπου βρήκαν περίπου 50 νεκρούς μετανάστες οι οποίοι, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, φέρονται να έχασαν τη ζωή τους από τοξικές αναθυμιάσεις της μηχανής του πλοίου. Οι διασωθέντες θα μεταφερθούν σε λιμάνι της Σικελίας.

«Η Ευρώπη δεν πρέπει να επιπλήττει τις χώρες-μέλη της που αποτελούν τα εξωτερικά σύνορά της, χρειάζεται το ακριβώς αντίθετο», δήλωσε, την ίδια στιγμή, ο υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας Πάολο Τζεντιλόνι, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Corriere della Serra» σχετικά με το μεταναστευτικό. Ο επικεφαλής της ιταλικής διπλωματίας πρόσθεσε ότι «το να ζητεί κανείς από την Ιταλία και την Ελλάδα να διαβάσουν το μάθημά τους για το μεταναστευτικό, θα ήταν σαν να ζητούσαμε σε χώρες που έχουν πληγεί από πλημμύρες να ανοίξουν τις ομπρέλες». Αναγνωρίζει όμως, παράλληλα, ότι «στη Γερμανία και στη Γαλλία υπάρχει επίγνωση ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι κεντρικής σημασίας».

Ο Ιταλός υπουργός εξηγεί ότι δεν μπορούν να εφαρμόζονται κανόνες, όπως η Συνθήκη του Δουβλίνου, οι οποίοι εγκρίθηκαν και επινοήθηκαν πριν από 25 χρόνια, ενώ στο μεταξύ το μεταναστευτικό, ως φαινόμενο, έχει υποστεί βαθύτατες αλλαγές. «Αν συνεχίσει να επικρατεί η άποψη ότι ο καθένας πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνος του, ο κίνδυνος είναι ο πολλαπλασιασμός των αλλεπάλληλων, φοβερών εικόνων -από την Κω μέχρι τα Σκόπια, από τη Μάγχη μέχρι και τη Σικελία- στο τέλος μπορεί να μετατραπεί σε έναν τεράστιο λίθο που θα δημιουργεί πρόβλημα με το βάρος του στο μέλλον της Ευρώπης. Το θέμα είναι ότι πρέπει να συμμεριστούμε και να τροποποιήσουμε τους κανόνες υποδοχής, χωρίς να ξεχνάμε τη μεσοπρόθεσμη προσπάθεια, σχετικά με τις βαθιές αιτίες: πολέμους, φτώχια, δικτατορίες».

Ο Πάολο Τζεντιλόνι τάσσεται, τέλος, υπέρ ενός ευρωπαϊκού ασύλου, διαπιστώνοντας ότι «οι μετανάστες φτάνουν στην Ευρώπη, και όχι στην Ιταλία, στην Ελλάδα, στην Ουγγαρία ή στην Γερμανία». Ζητεί επίσης τη δημιουργία νόμιμων ροών μετανάστευσης προς την Ευρώπη -πάντα στο σύνολό της- και την ίση κατανομή των μεταναστών, ανάμεσα σε όλες τις χώρες-μέλη της Ένωσης.