Η ανθρώπινη λογική καλείται να ξεπεράσει τα τεράστια εμπόδια του μεταφυσικού χώρου
Υπάρχουν πολλοί πιθανοί τύποι παράλληλων συμπάντων, οι οποίοι μας υποχρεώνουν να επανεξετάσουμε την έννοια του όρου «πραγματικός»

Παρά την τεράστια πρόοδο της τεχνολογίας και της διαστημικής έρευνας, ο άνθρωπος παραμένει με τα πανάρχαια ερωτήματα μπροστά σε μια μεγάλη δυνατότητα: Να ιχνηλατήσει το κεφαλαιώδες κοσμικό νόημα. Πού πάμε; Ποια η Αρχή μας; Πώς και γιατί οι άπειρες κινήσεις των άστρων και γαλαξιών; Υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα με άλλες διαστάσεις;

«Από τις απαρχές της ιστορίας», ομολογεί ο Μίτσιο Κάκου στο βιβλίο του «Η Φυσική του Ανέφικτου», «οι άνθρωποι, ακόμα και στις πιο αρχαίες κοινωνίες, πίστευαν ότι υπάρχουν και άλλες σφαίρες ύπαρξης, όπου ζουν θεοί ή φαντάσματα. (...) Η ιδέα των παράλληλων συμπάντων, αναδείχθηκε πρόσφατα σε ένα από τα πιο επίμαχα και πολυσυζητημένα θέματα της θεωρητικής φυσικής. Μάλιστα, υπάρχουν πολλοί πιθανοί τύποι παράλληλων συμπάντων, οι οποίοι μας υποχρεώνουν να επανεξετάσουμε την έννοια του όρου “πραγματικός”. Από την έκβαση της συζήτησης για τα παράλληλα σύμπαντα, θα κριθεί το περιεχόμενο της έννοιας της ίδιας της πραγματικότητας».

Ο Καθηγητής Μίτσιο ερευνά σε βάθος το φαινόμενο των πολλαπλών διαστάσεων σε ένα μοντέλο Υπερχώρου. Οριοθετεί τρεις τύπους οι οποίοι εξετάζονται από την επιστημονική βιβλιογραφία : Τις ανώτερες διαστάσεις, το πολυσύμπαν και τα κβαντικά παράλληλα σύμπαντα. Λέει λοιπόν: «Η κοινή λογική μας αποκαλύπτει ότι εμείς ζούμε στις τρεις διαστάσεις (μήκος, πλάτος, ύψος). Με όποιον τρόπο κι αν μετακινήσουμε ένα αντικείμενο στον χώρο, η θέση του θα μπορεί πάντα να περιγραφεί με αυτές τις τρεις διαστάσεις. Για την ακρίβεια, με τους τρεις αυτούς αριθμούς, μπορούμε να εντοπίσουμε οποιοδήποτε αντικείμενο στο σύμπαν, είτε μιλάμε για την άκρη της μύτης μας είτε για τον πιο μακρινό γαλαξία».

Η τέταρτη διάσταση
Εκείνος που επιχειρούσε παλαιότερα να μιλήσει για την τέταρτη διάσταση, κινδύνευε με χλευασμό και ανυποληψία. Ωστόσο, η σύγχρονη επιστήμη της κβαντικής φυσικής αποκαλύπτει ότι είναι εφικτή η τέταρτη διάσταση. Ο Μίτσιο Κάκου επιμένει με τα δικά του δυναμικά επιχειρήματα: «Η ύπαρξη μιας τέταρτης διάστασης του χώρου φαινομενικά συγκρούεται με την κοινή λογική. Εάν, για παράδειγμα, γεμίσουμε με καπνό ένα δωμάτιο, ο καπνός δεν θα εξαφανιστεί σε κάποια διάσταση. Πουθενά στο σύμπαν δεν βλέπουμε αντικείμενα να εξαφανίζονται ξαφνικά ή να δραπετεύουν σε κάποιο άλλο σύμπαν. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι αν υπάρχουν μια ή περισσότερες ανώτερες διαστάσεις, αυτές θα πρέπει να είναι μικρότερες από το άτομο. Οι τρεις διαστάσεις του χώρου αποτελούν το θεμέλιο της ελληνικής γεωμετρίας. Ο Αριστοτέλης, για παράδειγμα, στην πραγματεία του «Περί Ουρανού», αναφέρει: «Η γραμμή εκτείνεται στη μία διάσταση, το επίπεδο σε δύο και το στερεό σε τρεις. Και πέρα από αυτές δεν υπάρχουν άλλες διαστάσεις».

Ο John Gribbin, στο βιβλίο του «Τα μυστήρια του Χρόνου», μιλά για τη διαδοχική αναπαραγωγή του σύμπαντος, η οποία ως θεωρία δεν έχει πολλούς οπαδούς. «Σήμερα», λέει ο Gribbin, «η συνύπαρξη, η συμπαραγωγή και η παράλληλη ροή αναρίθμητων κόσμων είναι μια ιδέα που έχει βασιστεί στις σχετικιστικές θεωρίες και έχει προβληθεί από μεγάλες διάνοιες της εποχής μας, όπως για παράδειγμα ο φυσικομαθηματικός Τζον Ουίλερ. Ο τελευταίος φτάνει στο σημείο να βλέπει την έννοια του χωροχρόνου σαν μια προσέγγιση της πραγματικότητας του σύμπαντος καταδικασμένη να ξεπεραστεί με τη σειρά της, όπως και η θεωρία του Νεύτωνα».

Η Φιλοσοφική Αντίληψη
«Η φιλοσοφία είναι η επιστήμη της αλήθειας», είπε κάποτε ο Αριστοτέλης. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο άνθρωπος προσπαθεί να βρει μια κάποια λύση στα μεγάλα και άλυτα κοσμολογικά προβλήματα. Αναμφίβολα, το σύμπαν διέπεται ολότελα από υπερβατικές γνώσεις, απρόσιτες ακόμα στο ανθρώπινο νοητικό επίπεδο.

Μολονότι οι φιλοσοφικές αναζητήσεις είναι χαμένες στο ανεξερεύνητο βασίλειο της κοσμικής εξέλιξης, η ανθρώπινη λογική καλείται να ξεπεράσει τα τεράστια εμπόδια του μεταφυσικού χώρου, ώστε μια μέρα ο άνθρωπος να φτάσει στην πραγματική ουσία της φύσης των όντων. Μέσα από το χάος της απεραντοσύνης των φαινομένων, μένουμε μακριά από την κατανόηση του κοσμικού γίγνεσθαι. Η φιλοσοφική έρευνα συνεχίζει την πορεία της. Οι παράλληλοι κόσμοι του σύμπαντος πέρασαν πλέον από την επιστημονική φαντασία στην ερευνητική διαδικασία η οποία κάνει μια βαθιά αυτοψία στο κεφαλαιώδες αυτό ζήτημα της κβαντικής φυσικής. Πέρα από την επιστημονική αντίληψη των πραγμάτων, η ουσία της φιλοσοφίας έγκειται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος προβληματίζεται για το κοσμικό του πεπρωμένο, για το νόημα της ύπαρξής του, αλλά και για τα μεγάλα αινίγματα του χώρου και του χρόνου.