Πανανθρώπινα οράματα στον αέναο κόσμο του σύμπαντος
Ήδη η κατάκτηση της Σελήνης είναι ένα παγκόσμιο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία. Ένα μικρό βήμα, αλλά ταυτόχρονα και ένα τεράστιο άλμα της ανθρωπότητας, κατά τον Νιλ Άρμστρονγκ

Ένα ταξίδι στα μακρινά αστέρια δεν θα ήταν ποτέ ακατόρθωτο. Βέβαια το σύμπαν, με τα δισεκατομμύρια των άστρων και γαλαξιών, είναι πιο πολύπλοκο απ' ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε. Ωστόσο, κατακτώντας το ηλιακό σύστημα, ασφαλώς ξεκινάει μια συναρπαστική περιπέτεια στον χώρο και τον χρόνο. Μια πανάρχαια επιθυμία χαραγμένη στο συλλογικό ασυνείδητο, ένα όραμα καλά φυλαγμένο στη μακραίωνη ιστορία του ανθρώπου, που προσδοκά την κατάκτηση μακρινών και άγνωστων κόσμων πέρα από τη Γη.

Πρώτα βήματα
Ήδη ανακαλύφθηκαν εκατοντάδες εξωηλιακοί πλανήτες, πολλοί απ’ αυτούς είναι παρόμοιοι με τον δικό μας. Οι μεγάλες όμως αποστάσεις, προς το παρόν, μας απαγορεύουν οποιεσδήποτε πρακτικές ενέργειες.
Ο Michio Kaku, καθηγητής της Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στο πολυσήμαντο έργο του «Παράλληλοι κόσμοι» (εκδόσεις Τραυλός), στη σελίδα 400 μιλά για κινητήρες ιόντων ως προωθητική ενέργεια μελλοντικών διαστημοπλοίων: «Κατά πάσα πιθανότητα, για να αποκτήσει το διάστημα ένας πολιτισμός τύπου Ι θα περάσουν αιώνες. Όμως για διαπλανητικές αποστολές μεγάλων αποστάσεων, κατά τις οποίες ο χρόνος δεν είναι τόσο πιεστικός, ίσως δημιουργήσουν ηλιακούς κινητήρες ή κινητήρες ιόντων για να προωθούνται στο διάστημα. Αυτές οι αργοκίνητες μηχανές θα παράγουν πολύ μικρή ώθηση, αλλά θα τη διατηρούν για χρόνια ολόκληρα (…) Τα οχήματα που θα παίρνουν ενέργεια από τέτοιες μηχανές ίσως αποδειχτούν ιδανικά για τη δημιουργία ενός διαπλανητικού διαπολιτειακού συστήματος λεωφόρων, που θα συνδέει τους πλανήτες μεταξύ τους».

Άμεση εξερεύνηση
Ασφαλώς η εξερεύνηση του ηλιακού συστήματος είναι πρωταρχικής σημασίας στην πορεία μας προς άλλα αστρικά συστήματα. Βεβαίως με τις υπάρχουσες διαστημικές τεχνολογίες είναι αδύνατο να ταξιδέψουμε πέρα από το δικό μας ηλιακό σύστημα. Οι αστρονόμοι Ι. Σκλόρσκι και Καρλ Σαγκάν, στο βιβλίο τους «Το Σύμπαν», μιλούν ξεκάθαρα για το μέλλον των διαστημικών ερευνών: «Το πρόβλημα της ζωής σ’ άλλους πλανήτες δεν είναι πια αφηρημένο. Έχει αποκτήσει πρακτική έννοια. Επιστήμονες επεξεργάζονται πειραματικές μεθόδους για την άμεση εξερεύνηση του ηλιακού μας συστήματος.

Ειδικά μηχανήματα για την εντόπιση εξωγήινης ζωής θα προσεδαφιστούν στις επιφάνειες των πλανητών και ίσως δώσουν μιαν απάντηση στο προαιώνιο αυτό ερώτημα. Αστροναύτες θα προσεδαφιστούν στη Σελήνη, τον Άρη και ίσως ακόμα και στον μυστηριώδη και αφιλόξενο γείτονά μας, την Αφροδίτη. Τότε, επιτέλους, ο άνθρωπος θα είναι σε θέση να αναζητήσει και να μελετήσει την εξωγήινη ζωή με συμβατικές βιολογικές μεθόδους». Ήδη η κατάκτηση της Σελήνης είναι ένα παγκόσμιο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία. Ένα μικρό βήμα, αλλά ταυτόχρονα και ένα τεράστιο άλμα της ανθρωπότητας, κατά τον Νιλ Άρμστρονγκ.

Διαστρικές αποστολές
Οι αποστάσεις που μας χωρίζουν από τα μακρινά άστρα του Γαλαξία μας είναι ασύλληπτα μεγάλες. Το πιο κοντινό αστέρι προς τη Γη είναι το Α του Κενταύρου, ένα τριπλό σύστημα αστέρων, που απέχει μόλις 4,3 έτη φωτός. Με τα σημερινά δεδομένα, ένα ταξίδι εκεί θα απαιτούσε περίπου 15.000 χρόνια. Άρα καμιά σκέψη προς τέτοιες κατευθύνσεις.

Ο Michio Kaku λέει όμως τη δική του άποψη: «Κάποτε οι πολιτισμοί τύπου Ι μπορεί να στείλουν στα κοντινά άστρα τις πρώτες πειραματικές εξερευνητικές αποστολές. Αφού η ταχύτητα των χημικών πυραύλων περιορίζεται από τη μέγιστη ταχύτητα που αναπτύσσουν τα αέρια στην εξάτμιση, οι φυσικοί θα πρέπει να αναζητήσουν πιο εξωτικές μορφές.

Στη συνέχεια υποδεικνύει με επιστημονικά επιχειρήματα μια πρακτική πρόταση που δεν είναι καθόλου άσχημη: «Μια πιθανή λύση θα ήταν να φτιάξουν έναν αυλωθητήρα σύντηξης, έναν πύραυλο δηλαδή που θα συλλέγει από το διαστρικό διάστημα υδρογόνο, το οποίο θα συντήκεται ελκύοντας απεριόριστη ενέργεια. Όμως, η σύντηξη πρωτονίου είναι πολύ δύσκολη ακόμα και στη Γη, πόσω μάλλον σ’ ένα διαστημόπλοιο που ταξιδεύει στο διάστημα. Για την ανάπτυξη τέτοιων τεχνολογιών, θα πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον έναν αιώνα ακόμα». (Παράλληλοι κόσμοι, σελ. 401).

Φιλοσοφώντας…
Ο Αλμπέρ Καμύ, στον «Μύθο του Σισύφου», γράφει με μια διάθεση πεσιμισμού: «Μέσα σ’ ένα σύμπαν στερημένο ξαφνικά από ψευδαισθήσεις και φώτα, ο άνθρωπος νιώθει σαν ξένος. Σ’ αυτήν την εξορία, τη στερημένη από τις αναμνήσεις μιας χαμένης πατρίδας, ή από την ελπίδα μιας γης της απαγγελίας, δεν υπάρχει βοήθεια…», ο Μάρκος Αυρήλιος αναφωνεί με ταπεινοφροσύνη: «Σκέψου την ουσία του σύμπαντος, της οποίας είσαι ελάχιστο μέρος», ενώ ο ρομαντικός Γάλλος Γουστάβος Φλομπέρ γράφει σε μια επιστολή του: «Θέλουμε να σκαρφαλώσουμε στον ουρανό; Λοιπόν ας διευρύνουμε αρχικά το πνεύμα μας και την καρδιά μας!»
Τα διαστρικά ταξίδια κάποια μέρα θα αποτελούν ένα συνηθισμένο φαινόμενο. Εκείνο που επιβάλλεται είναι ο άνθρωπος να διαφυλάξει τον πλανήτη του και τον εαυτό του, ώστε να είναι έτοιμος για το μεγάλο άλμα προς την ουράνια κοσμική κοινωνία…

Η Ιταλίδα αστροναύτης Σαμάνθα Κριστοφορέτι έσπασε δύο ρεκόρ
Η 38χρονη Ιταλίδα αστροναύτης Σαμάνθα Κριστοφορέτι, του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), έγινε πλέον η γυναίκα που έχει παραμείνει συνεχόμενα στο διάστημα περισσότερο χρόνο από κάθε άλλη, σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ της αστροναύτη της NASA Σουνίτα Γουίλιαμς. Το Σάββατο 6 Ιουνίου, η Κριστοφορέτι δημιούργησε το νέο ρεκόρ, ξεπερνώντας τις 194 μέρες, 18 ώρες και δύο λεπτά της Γουίλιαμς από τον Ιούνιο του 2007.

Η Κριστοφορέτι είχε ξεκινήσει την αποστολή της στις 23 Νοεμβρίου 2014 από το κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ και αρχικά προγραμματιζόταν να μείνει στον Σταθμό 170 μέρες, έως τα μέσα Μαΐου, σύμφωνα με το Space.com. Όμως η απώλεια του ρωσικού μεταγωγικού Progress M-27M στο τέλος Απριλίου επέφερε την αναπόφευκτη καθυστέρηση, εωσότου ένα «Σογιούζ» αναλάβει το ταξίδι της επιστροφής για την Ιταλίδα.

Η Κριστοφορέτι έκανε και ένα δεύτερο ρεκόρ, της πιο μακράς χωρίς διακοπή πτήσης για αστροναύτη της ESA, σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ του Ολλανδού αστροναύτη Αντρέ Κούιπερς, ο οποίος είχε μείνει 192 μέρες, 18 ώρες και 58 λεπτά στον ISS το 2012. Μεταξύ των συνολικά 538 ανδρών και γυναικών αστροναυτών που έχουν βρεθεί στο διάστημα, η Κριστοφορέτι κατατάσσεται 74η στον κόσμο, όσον αφορά τον χρόνο παραμονής στο διάστημα. Είναι η 59η γυναίκα στην ιστορία που έχει πετάξει στο διάστημα.

Το ρεκόρ όλων των εποχών συνεχόμενης παραμονής στο διάστημα κατέχει ο σοβιετικός Βαλέρι Πολιάκοφ, με 437 μέρες, 17 ώρες και 58 λεπτά στον σταθμό «Μιρ» το 1995. Συνολικά μόνο τέσσερεις αστροναύτες -όλοι Ρώσοι- έχουν μείνει πάνω από ένα συνεχόμενο έτος στο διάστημα.

Το ρεκόρ συνολικής παραμονής στο διάστημα (σε έξι αποστολές) κατέχει ο Ρώσος Σεργκέι Κρικάλεφ, με πάνω από δύο χρόνια συνολικά. Το ρεκόρ συνολικής παραμονής γυναίκας αστροναύτη (σε πολλαπλές αποστολές και αυτή) κατέχει η Αμερικανίδα Πέγκι Γουίτσον με 376 μέρες, η οποία μάλιστα ετοιμάζεται για νέα αποστολή τον Μάρτιο του 2016. Η Κριστοφορέτι, τέλος, έχει κι ένα άλλο ρεκόρ: Είναι η πρώτη αστροναύτης που έφτιαξε σε μια ιταλική καφετιέρα φρέσκο καφέ εσπρέσο στο διάστημα και τον ήπιε με την ησυχία της.