Πέθαινε ο «βασιλιάς» της μπλουζ μουσικής B.B. King, σε ηλικία 89 ετών

Κυριαρχώντας επί δεκαετίες στη σκηνή και στη δισκογραφία, με το μοναδικό του στυλ στην κιθάρα, είναι ίσως ο μπλούζμαν που επηρέασε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο το ροκ

«B.Β., οποιοσδήποτε θα μπορούσε να παίξει χιλιάδες νότες και να μην μπορεί να εκφράσει αυτό που έλεγες εσύ με μία και μοναδική. RIP» , έγραψε στο Twitter ο Lenny Kravitz

Ο θρύλος των μπλουζ B.B. King έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών. Ο θρυλικός κιθαρίστας πέθανε στον ύπνο του, στο σπίτι του στο Λας Βέγκας. Ήταν ένας από τους τελευταίους εν ζωή θρύλους του μπλουζ, που το υπηρέτησε επί 65 χρόνια από τα τέλη της δεκαετίας του '40 και μέχρι τον θάνατό του. Τα τελευταία χρόνια έπασχε από διαβήτη και από προβλήματα στο γόνατο, πράγμα που τον εμπόδιζε να παίζει καθιστός. Όμως ο B.B. King δήλωνε το 2007 στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι η πιο σοβαρή του ασθένεια ονομάζεται «Θέλω κι άλλο» και υποσχόταν να παίζει «μέχρι θανάτου».

Κυριαρχώντας επί δεκαετίες στη σκηνή και στη δισκογραφία, με το μοναδικό του στυλ στην κιθάρα, είναι ίσως ο μπλούζμαν που επηρέασε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο το ροκ. Υπήρξε σημείο αναφοράς για τον Έρικ Κλάπτον, συμπορεύθηκε με τους Rolling Stones από το τέλος της δεκαετίας του ΄60, και στη συνέχεια με τους U2, μεταφέροντας σε όλες τις γενιές τα μπλουζ. «Εδώ και ενάμιση χρόνο», έλεγε το 1969, «ξαφνικά άρχισαν να έρχονται σε μένα παιδιά λέγοντας 'είσαι ο μεγαλύτερος μπλουζ κιθαρίστας στον κόσμο'. Και είπα 'ποιος σας το είπε' και είπαν 'ο Mike Bloomfild και ο Eric Clapton'. Σε αυτούς του νεαρούς οφείλω τη νέα μου δημοτικότητα».

Η κιθάρα τού άλλαξε τη μοίρα

Ο Riley Ben King γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1925 στην Ίτα Μπένα του Μισισιπί και ήταν προορισμένος για να δουλέψει στις φυτείες βαμβακιού της περιοχής, όπως και όλα τα παιδιά των οικογενειών των μαύρων του αμερικανικού Νότου. Όμως ο νεαρός ορφανός King είχε την τύχη στα εφηβικά του χρόνια να τεθεί υπό την προστασία του εξαδέλφου του, του τυφλού κιθαρίστα Bukka White, που τον μύησε στην κιθάρα και του γνώρισε το Μέμφις. Στο Μέμφις ο BB King συναντάται με τους Sonny Boy Williamson, Robert Lockwood Jr, Bobby Blue Bland, παίζει στην Βeal Street (όπου αργότερα θα αποκτήσει δικό του κλαμπ), το «Broadway» της μαύρης μουσικής στις ΗΠΑ.

Το 1949 προσλαμβάνεται ως dj σε ραδιοφωνικό σταθμό, όπου και παίρνει το όνομα «Blues Boy» (B.B.). Εκείνη την εποχή τον ανακαλύπτει ο Ike Turner και το 1951 κάνει το πρώτο του χιτ, με το «Three O'Clock Blues». Ο θρύλος είναι σε κίνηση: η τοπική επιτυχία έρχεται στη δεκαετία του '50, ακολουθεί η εθνική επιτυχία με τραγούδια όπως «Sweet Sixteen», ακολουθούν συμμετοχές σε φεστιβάλ, στο Νιούπορτ και Μοντερέι, όπου συναντάται με τον Jimi Hendrix και τον Otis Redding και σύντομα έρχεται η διεθνής αναγνώριση.

Το στυλ του στην κιθάρα, λεπτό και εκφραστικό (ο ίδιος έλεγε ότι η τεχνική του στην κιθάρα βασίζεται στην έλλειψη επιδεξιότητας), ο τρόπος του στο τραγούδι στον δρόμο των γκόσπελ, επηρέασε τους μεγαλύτερους. Τον Eric Clapton, τον George Harrison...

Ήταν πάντα έτοιμος να παραθέσει όλα τα ονόματα των μουσικών που τον επηρέασαν, με πρώτο από όλους τον T-Bone Walker. «Έκανα ό,τι μπορούσα για να πετύχω αυτό τον ήχο. Πλησίασα, αλλά δεν το πέτυχα», είχε δηλώσει στο περιοδικό «Guitar Player», ενώ σε συνέντευξή του στον «Guardian» είχε πει: «Εάν ο T-Bone Walker ήταν γυναίκα, θα της είχα ζητήσει να με παντρευτεί». Και συνέχιζε με τους Blind Lemon Jefferson και Lonnie Johnson, τους τζαζίστες Charlie Christian και Django Reinhardt...

Δεν ξεχνούσε

Ο σεμνός αυτός άνθρωπος δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του. Το βράδυ της δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον Απρίλιο του 1968, οργάνωσε μία συναυλία με τον Buddy Guy και τον Jimi Hendrix, ενώ στη δεκαετία του '70 έδωσε συναυλίες σε φυλακές και ίδρυσε το 1972 μαζί με έναν δικηγόρο ένωση για τους κρατούμενους. Το 2006 τιμήθηκε με το «προεδρικό μετάλλιο της Ελευθερίας», την υψηλότερη πολιτική διάκριση στις ΗΠΑ. Παντρεύτηκε δύο φορές, χώρισε άλλες δύο. Απέκτησε δεκαπέντε παιδιά με διάφορες συντρόφους, τέσσερα από τα οποία πέθαναν πριν από εκείνον. «B.Β., οποιοσδήποτε θα μπορούσε να παίξει χιλιάδες νότες και να μην μπορεί να εκφράσει αυτό που έλεγες εσύ με μία και μοναδική. RIP», έγραψε στο Twitter ο Lenny Kravitz.

Μια γεμάτη ζωή

Με βασικό του ατού την ιδιαίτερη φωνή του και με αχώριστη συντροφιά την αγαπημένη του κιθάρα, μια, ειδικής κατασκευής, Γκίμσον, που αποκαλούσε Λουσίλ, (θα περάσουν πολλές «Λουσίλ» από τα χέρια του μέσα στα χρόνια, το ίδιο ουσιαστικά μοντέλο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του) κατάφερε στο πρόσωπό του να συνυπάρξουν όλα τα είδη του μπλουζ, από τους ήχους του Νότου της Νέας Ορλεάνης και του Βορρά του Σικάγου, μέχρι τις σκηνές της Ανατολικής και της Δυτικής Ακτής. Με άδεια πιλότου, τζογαδόρος και χορτοφάγος, χωρίς να πίνει αλκοόλ ή να καπνίζει, δεκάδες δίσκους, μεγάλες τουρνέ και συναυλίες σ' όλο τον κόσμο, κινηματογράφο, αλλά και συνεργασίες με όλους τους μεγάλους του ροκ και του μπλουζ, ο B.B. King έζησε μια γεμάτη ζωή.

Στις 29 Μαρτίου του 2006, στα 80 του χρόνια, ξεκίνησε από το «Χάλαμ Αρένα» του Σέφιλντ την τελευταία του παγκόσμια τουρνέ στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη. Η περιοδεία, στην οποία συνεργάστηκε ξανά με τον Γκάρι Μουρ, μετά το «Since I met You Baby», ολοκληρώθηκε στο Γουέμπλεϊ Αρένα στις 4 Απριλίου του 2006. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς επιστρέφει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ελβετία για δύο συναυλίες, για τα 40 χρόνια του Montreux Jazz Festival. Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, ο B.B. King εμφανίζεται στη Βραζιλία.

Σε συνέντευξη του το 2006, στο Σάο Πάολο, ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους αν όντως αυτή είναι πραγματικά η τελευταία του περιοδεία. Και ο Μπλουζ Μπόι απάντησε: «Ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες είναι ένας άνθρωπος από τη Σκοτία, που τον λένε Σον Κόνερι. Πολλοί τον γνωρίζετε ως Τζέιμς Μποντ 007. Έπαιξε σε μια ταινία με τον τίτλο "Πότε μην ξαναπείς ποτέ"».