Ένα αιώνιο σύστημα που περιφέρεται σε μιαν αχανή διάσταση, μια αέναη συμμετρία
Οι γνώσεις μας για τη γέννηση των πλανητών προέρχονται από δύο διαφορετικές πηγές: Από την αστρονομική παρατήρηση αστέρων καθώς γεννιούνται και από την εξερεύνηση του δικού μας ηλιακού συστήματος

Ο Ήλιος με τους πλανήτες του αποτελεί το ηλιακό σύστημα το οποίο δημιουργήθηκε πριν από πέντε περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. Τις τελευταίες δεκαετίες οι αστρονόμοι, με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας και των τηλεσκοπίων νέας γενιάς, μπήκαν σε ένα μαραθώνιο αγώνα, ώστε να ανακαλύψουν πλανήτες σε άλλα μακρινά άστρα. Η μεγάλη αυτή προσπάθεια έφερε αποτέλεσμα. Ήδη από τη δεκαετία του 1990, η ανακάλυψη πλανητών σε άλλα ηλιακά συστήματα αποτέλεσε ένα συνταρακτικό γεγονός. Η μελέτη και η έρευνα συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον. Μετά από αυτήν την εξέλιξη, το σύμπαν φαίνεται πολύ διαφορετικό. Ίσως εκεί, στα βάθη του χώρου και του χρόνου, να κρύβονται άγνωστοι κόσμοι που σφύζουν από ζωή.

Η πρώτη αρχή
Ο Ιμπέρ Ριβς, πανεπιστημιακός καθηγητής στο Μόντρεαλ και επιστημονικός σύμβουλος της NASA, στο αξιόλογο έργο του «Η κοσμική εξέλιξη», γράφει μεταξύ άλλων για τη δημιουργία των πλανητών: «Οι γνώσεις μας για τη γέννηση των πλανητών προέρχονται από δύο διαφορετικές πηγές: Από την αστρονομική παρατήρηση αστέρων καθώς γεννιούνται και από την εξερεύνηση του δικού μας ηλιακού συστήματος». Ουσιαστικά η μελέτη των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος μας φέρνει πιο κοντά στη γνώση του παρελθόντος αλλά και του μέλλοντος. Ο Ερμής, η Αφροδίτη, η Γη και ο Άρης, ως εσωτερικοί πλανήτες έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Από την άλλη, οι εξωτερικοί πλανήτες όπως ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας, συναρμολογούν την ηλιακή περιφέρεια με όλα τα ανεξερεύνητα μυστικά της.

Η θεωρία του Ιμάνουελ Καντ
Ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Ιμάνουελ Καντ είχε γοητευθεί αφάνταστα από την επιστήμη της Αστρονομίας. Είχε γράψει ότι δύο πράγματα τον γοήτευαν περισσότερο: Ο έναστρος ουρανός από πάνω του και ο ηθικός νόμος μέσα του. Ο Alan Lightman, στο βιβλίο του «Η ώρα των Άστρων», γράφει σχετικά: «Στα μέσα του 18ου αιώνα, ο Γερμανός φιλόσοφος Immanuel Kant πρότεινε τη θεωρία ότι οι πλανήτες και ο Ήλιος προέκυψαν από τη συμπύκνωση ενός μεγάλου περιστρεφόμενου νέφους αερίων και σκόνης. Η πρότασή τους, γνωστή ως νεφελική υπόθεση, έχει επικρατήσει μέχρι σήμερα. Αυτό το πρωταρχικό νέφος αερίων συρρικνώθηκε με αργό ρυθμό υπό την πίεση της ίδιάς του της βαρύτητας. Από τις κεντρικές και πυκνότερες περιοχές του σχηματίστηκε ο Ήλιος».

Νέα κοσμολογική αντίληψη
Ο Αμερικανός αστρονόμος Steven Dick, ως ένας ειδικός της αστρονομίας, επισημαίνει στο έργο του «Ζωή σε άλλους Κόσμους», τα εξής: «Μολονότι η αναζήτηση πλανητών έξω από το ηλιακό μας σύστημα προέκυψε συνεχώς ως τμήμα ερευνητικών αστρονομικών προγραμμάτων που βρίσκονται σε εξέλιξη, στον 20ό αιώνια αυτή η έρευνα έγινε μια σημαντική συνιστώσα αυτού που μπορεί να θεωρηθεί ως μια νέα κοσμολογική αντίληψη (…).

Η έρευνα για ανακάλυψη πλανητικών συστημάτων, ιδωμένη κάτω από αυτό το φως, έχει αποκτήσει αφ' εαυτής μια ζωτικότητα και αποτελεί την πρώτη και περισσότερο σημαντική από μια σειρά δοκιμασιών γι’ αυτήν τη νέα κοσμολογία, προσφέροντας εξαιτίας αυτού ένα ρόλο ακόμα σημαντικότερο στην Ιστορία της Επιστήμης». Η δημιουργία των πλανητών αφορά ολόκληρο το συμπαντικό οικοδόμημα. Ένα αιώνιο σύστημα που περιφέρεται σε μιαν αχανή διάσταση χώρου και χρόνου, μια αέναη συμμετρία που ορίζει και κατευθύνει τις πλανητικές συντεταγμένες των αστρικών συστημάτων.