ΒΟΗΘΟΥΝ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ ΣΤΙΣ ΒΛΑΒΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΡΙΖΕΣ
H εμφάνιση πληθώρας ασθενειών, όπως η αθηροσκλήρωση, ο καταρράκτης, ο καρκίνος, ο διαβήτης, οι νευρολογικές παθήσεις, διάφορες ανωμαλίες του ανοσοποιητικού συστήματος και διάφορες εκφυλιστικές παθήσεις οφείλονται στην ανάπτυξη δραστικών ειδών οξυγόνου (reactive oxygen species, ROS) ως αποτέλεσμα του παθοφυσιολογικού τους μηχανισμού.
Αν και το οξυγόνο είναι ζωτικής σημασίας για τους περισσότερους οργανισμούς, εντούτοις παραδόξως αποτελεί συγχρόνως και απειλή. Το ανθρώπινο σώμα εκτίθεται στα διάφορα είδη οξυγόνου (ROS), με αποτέλεσμα την αναγκαιότητα ανάπτυξης ενός αποτελεσματικού αντιοξιδωτικού συστήματος. Η παραγωγή και η έκθεση στα ROS οδηγεί στην οξιδωτική καταστροφή των κυττάρων, η οποία μπορεί να παρεμποδιστεί από την κατανάλωση αντιοξιδωτικών ουσιών. Τα ανθρώπινα κύτταρα έχουν αναπτύξει έναν αμυντικό μηχανισμό απέναντι στην παραγωγή ROS και στην οξιδωτική καταστροφή των κυττάρων.
Oι αντιοξιδωτικές ουσίες φαίνεται ότι προστατεύουν άλλες ουσίες και συστατικά από την οξίδωση και τη φθορά. Ως αντιοξιδωτικό λοιπόν, έχει οριστεί οποιαδήποτε ουσία, η οποία ανευρίσκεται σε πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις έναντι ενός οξιδώσιμου υποστρώματος (π.χ., πρωτεΐνες, λιπίδια, υδατάνθρακες και νουκλεϊνικά οξέα), καθυστερώντας ή αποτρέποντας την οξίδωση του υποστρώματος. Ένα διαιτητικό λοιπόν αντιοξιδωτικό είναι μια ουσία στα τρόφιμα που μειώνει σημαντικά τα δυσμενή αποτελέσματα των ROS, των δραστικών ειδών αζώτου, ή και των δύο. Φυσικά αντιοξιδωτικά όπως οι βιταμίνες C και Ε, τα καροτενοειδή, οι πολυφαινόλες (όπως τα φλαβονοειδή), το σελήνιο αποτελούν ωφέλιμα συστατικά των φρούτων, των λαχανικών, του ελαιολάδου, του κρασιού και άλλων τροφίμων.
Οι αντιοξιδωτικές ιδιότητες αυτών των συστατικών θεωρούνται υπεύθυνες για πλήθος ωφέλιμων αποτελεσμάτων στον ανθρώπινο οργανισμό. Τα αντιοξιδωτικά βοηθούν τον ανθρώπινο οργανισμό να αντισταθεί στις βλάβες που προκαλούν οι ελεύθερες ρίζες, οι οποίες προκύπτουν από πολυάριθμες αντιδράσεις, κατά τις οποίες τα κύτταρα χρησιμοποιούν το οξυγόνο για την παραγωγή ενέργειας. Υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον γύρω από τη χρήση των αντιοξιδωτικών ως συστατικά των λειτουργικών τροφίμων και ως συμπληρώματα διατροφής.
Σε υψηλές δόσεις όμως ή κάτω από δεδομένες συνθήκες, τα αντιοξιδωτικά συστατικά των λειτουργικών τροφίμων μπορεί να έχουν τοξική δράση. Οι πιο γνωστές αντιοξιδωτικές ουσίες είναι κάποιες «κοινές» βιταμίνες και μέταλλα όπως η Β-Καροτίνη (προβιταμίνη Α), η βιταμίνη Ε, η βιταμίνη C με τη μορφή του ασκορβικού οξέος, το σελήνιο, κάποιες φυσικές τοκοφερόλες, και το SOD (superoxide dismutase). Στην ουσία οι αντιοξιδωτικές ουσίες είναι πολύ αποτελεσματικές στο να προστατεύουν άλλες ουσίες και συστατικά από την οξίδωση και τη φθορά.
Το οξιδωτικό stress φαίνεται να σχετίζεται με την παθοφυσιολογία ασθενειών όπως ο διαβήτης και οι καρδιαγγειακές παθήσεις. Μετά από πλήθος μελετών, διαπιστώθηκε ότι τα άτομα με μεταβολικό σύνδρομο καταναλώνουν μικρότερες ποσότητες φρούτων και λαχανικών, με επακόλουθο τη μειωμένη πρόσληψη αντιοξιδωτικών ουσιών, σε σχέση με τα άτομα που δεν παρουσιάζουν το σύνδρομο αυτό. Ας ενισχύσουμε, λοιπόν, τη διατροφή μας με τις ουσίες αυτές.
ΠΗΓΗ: diatrofi.gr
